tusssendoor; het leven zoals het is...de reiziger

De onderstaande tekst is een beschouwing van wat er aan de binnenkant van de reiziger gebeurd, u hebt daar geen prikkertje voor nodig en mogelijk kwam u tekstdelen al eerder tegen. Het is al wat u niet leest in prachtige reisfolders en verkoopspraatjes van landen en busjes. Het is het leven zoals het voor ons nu is.

Na bijna drie maanden reizen lijkt het of ik me nu pas op een of andere manier pas echt een reiziger begin te voelen en er een boel niet meer moet. Ik heb heel wat dingen losgelaten een een daarvan is wiskunde. Dat we deze week (tussen kerst en nieuw)vrijaf nemen van het schoolwerk helpt ook wel aan dat gevoel. Sommige dingen zijn heel gewoon geworden; het ritueel van het opbouwen en afbreken van het derde bed met het bijhorende gedoe met aanbrengen van allerlei isolatiedingen; folie aan de ramen, een deken op de grond, folie op de grond in de cockpit, fleecedekentjes tussen het derde bed en de voorzetels en daarbij hoort het over en weer manouvreren van dingen die overdag op het achterbed liggen en 's nachts in het voorste deel moeten. Een operatie die toch telkens makkelijk een kwartier in beslag neemt. Andere terugkerende dingen zijn het legen van de kakbak, officieel heet dat ding 'toiletcassette' of iets dergelijks neutraals maar bij het legen met je gezicht boven de vloeibare drab en hopen dat je geen spetters op je krijgt blijkt kakbak een heel toepasselijk woord, het vullen van allerlei tanks en het nakijken van dingen als raampjes die gesloten moeten worden, trapjes die ingetrokken moeten, ijskast die op een bepaalde stand moet staan,... Een van mijn favorieten is de wekelijkse poetsbeurt waarbij ik kinderlijk gelukkig kan worden van de lichte detolgeur in de kleine badkamer en de frisse vleug allesreiniger die stand houdt tot de eerste kookbeurt. Bij de poetsbeurt hoort ook een wasbeurt van alle in de badkamer opgestapelde vuile was en dus is het zoeken naar een wasmachine op de camping. Meestal werkt zo'n ding op een camping met munten of jetons die er op een speciale manier inmoeten. Tot nu toe hadden we ook altijd een droogkast die met wisselende kwaliteit de was droogt. Soms is het meteen goed maar ik heb me ook al blauw betaald aan droogkasten waarnaast ik hele boeken heb gelezen voor uiteindelijk de was droog was. Op de camping in Portugal is er geen droogkast en ik hang met veel moed de was buiten op aan een door Joran ontworpen touwenconstructie. Drie regendouches later is de was ondertussen natter dan toen hij meteen uit de machine kwam en beslis ik om een touw te spannen in de cockpit tussen de twee handgrepen naast de zetels. Ik slaap vervolgens een nacht onder drie rijen onderbroeken en moet terugdenken aan ons bezoek aan Dover Castle de eerste dag na onze overtocht naar Engeland. We stonden toen geparkeerd naast een Mobilhome waar voorin onderbroeken hingen te drogen en ik vond dat wel grappig maar tegelijk ook wel een blijk van reizigers-overleven. En hier hangen ze nu bij ons dus drie maanden later. De sokken hebben we buiten laten hangen in de hoop op morgen een drogere dag en dat blijkt ook zo te zijn. Sommige basisdingen gaan de invulling van de dag mee bepalen; we hebben nog brood nodig, hoe zou dat hier zijn op een zondag? Anderzijds hebben we ook nog nooit zonder eten gezeten en een middagmaal van krisprols en oatcrackers met een restantje confituur is ook niet dodelijk. Je wordt blij met heel eenvoudige dingen en normen veranderen. Wij spreken van een goede douche als er warm water met een redelijk debiet uitkomt en je niet tot je enkels in het sop staat bij het afdrogen en er een plek is waar je droge kleren droog blijven tot je ze weer aan hebt. Luxueuze douches zoals in Edinburgh met vloerverwarming en aangename muziek zijn zeldzaam en worden daarom nog meer naar waarde geschat maar anderzijds zijn er ook plekken geweest waar het echt heel schraal leek maar je een supergoede straal had. We houden nu een soort van 'top tien' van beste campings bij en daarbij hanteren we verschillende criteria; sfeer en gezelligheid, prijs/kwaliteit, luxe, voorzieningen, en tegenwoordig een nieuwe; creepyness. Voor de laatste rubriek hebben we gelukkig nog maar twee genomineerden; de parking in Bankfoot en de camping in Ribeira. In onze kleine omgeving bestaat er weinig privacy. Het gebruik van het toilet zorgt niet meteen voor veel discretie, omkleden is steeds iets heel dichtbij en daardoor krijg je een ander soort nabijheid. Waar de ene zich zorgen maakt of de hoeveelheid (doorzichtig)haar op de bovenlip nog niet de norm van de probeersnor heeft gehaald kijkt de ander vol bewondering (mogelijk lichte afgunst) naar zoveel vertoon van mannelijke ontwikkeling en op mijn kin kan geen haar ongemerkt blijven staan. Wat ik verder nog probeer los te laten is het idee dat ik voor een bepaald uur naar de douche moet wandelen om niet teveel tegen een bepaalde sociale code in te gaan. In Engeland werd dat gevoel versterkt doordat douchegebouwen daar vaak op vroege tijdstippen gepoetst werden wat een lichte hint was om voor die tijd de zaak te verlaten. Ik ben nog niet zover, en dat zal ook niet gebeuren, dat ik in badjes en slippers over de camping loop met de champoo onder de arm, maar het kan me ondertussen minder schelen als ik daar sta te douchen op het uur dat mij nu best uitkwam. Ik probeer om niet meer te voldoen aan mogelijk vermeende verwachtingen van anderen en dat maakt het minder vermoeiend allemaal. Wat niet echt blijkt te wennen is het koken op twee kleine pitjes in kleine potjes. Ik mis om te beginnen een oven, die ik blijkbaar zeer vaak gebruik merk ik nu, en het gehannes met wat in welk potje kan en niet maakt dat we vaak een variant op het thema rijst of pasta met iets dat in een pannetje kan eten en soms snak ik naar knapperig gestoomde groentjes met een gegrild stukske vis of vlees. Ik wordt megacreatief in het verzinnen van gevarieerde prut en ruik in de winkels de heerlijke grote stukken verse vis en lekker gezond ogende vleeslappen die helaas allemaal niet door ons bereid kunnen worden wegens gebrek aan plaats op het vuur en in de ijskast. Het diepvriesje wordt nu ook al voor een derde gevuld met een sneeuwbal in een tuperwarepotje die tegen alle ratio in de hele reis zal moeten meemaken volgens Rune. Bij het reizen zelf hebben we een goede regeling rond wie vooraan zit en wie wat in orde brengt voor we kunnen vertrekken. We vinden het persoonlijk hilarisch als onze overduidelijk verouderde GPS ons niet kan vinden op de kaart en we rijden op een weg die voor haar niet bestaat. Het vergroot het gevoel een soort van ontdekkingsreiziger te zijn in een land dat door ons nog niet in kaart is gebracht. Het zegt anderzijds ook wel iets over de verwoede bouwdrang van de Spaanse overheid om het land nog verder toegankelijk te maken met moderne en zeer recente autovia's die soms klaar zijn tot in de middle of nowhere en dan overgaan op een kleine dorpsweg. Maar toch blijft het fijn om het pijltje dat ons moet voorstellen op het scherm te zien rijden op een plaats waar geen weg is, zoekend naar waar we dan kunnen zijn. Ooit, lang geleden dachten onze jongens dat zo'n GPS bestuurd werd door een mevrouw die ergens in de lucht in een satteliet naar ons keek en ons zei wat we moesten doen. We maken nog steeds grapjes die daarop terug te voeren zijn en dat blijft prettig. Heerlijk vinden we dat, dat wij mensen slimmer, actueler en meer geupdated zijn dan zo'n apparaat. Ondertussen hebben we ze door totale onbetrouwbaarheid maar op rust gesteld.