een franse colère

Tussen twee krijtkusten beuken stevige golven die het schip en mijn maag heen en weer doen rollen. Achter ons een zonovergoten kust die duidelijk mijn liefde nog draagt en voor ons regen en wind en het onbekende dus ook nog onbeminde. Ik voel me een beetje verloren, in een niemandsland. Het lijkt de boot naar huis en we gaan nog niet naar huis en tegelijk lis het of ik thuis net achterlaat. Bovendien ben ik nogal misselijk en maak me de bedenking dat het de derde keer in twee maanden tijd is dat ik het uur moet aanpassen op mijn gsm en vooral in mijn bioritme. Aankomen in Calais in de miezerige regen is echt een kale kermis. We zijn dan ook blij dat we naar onze eerste boerderij van 'France Passion' kunnen rijden en hopen daar op een warmer onthaal. De boerin heet ons welkom en we mogen tegen zes uur naar het melken van de koeien gaan kijken  wat we dan ook graag doen. Het is boeiend om de vrouw bezig te zien met de machinale melkinstallatie en in mijn beste frans stel ik een paar vragen en probeer ik haar antwoorden in mijn hoofd te vertragen om ze te vertalen. Het wordt pas echt geweldig wanneer een van de koeien ,ze staan op heuphoogte met hun poten dus u kan zich een beeld vormen van waar hun staart begint, kakt en het effect wordt absoluut versterkt door de vloeibaarheid van die substantie en de hoogte waar het vandaan komt. 'Het maakt geen vlekken, het ruikt alleen',zegt de ervaringsdeskundige en met mijn middelbare schoolfrans had ik dat toch begrepen! Onze eerste week in Frankrijk was verder niet zo'n topper. Ik ben het zelf precies even kwijt. Het weer valt tegen, alles is grijs en vooral nat en slijkerig, alles is gesloten, de chauffeurs zijn arrogant en vooral aggressief, gasfles twee heeft de geest gegeven waardoor we niet meer kunnen koken en verwarmen. Het is een reizigersdip waar ik niet zo goed uit geraak en we hebben nog een paar normale moeder-tieneraanvaringen die dat niet echt makkelijker maken. Ik zou liefst in een warm bad gaan liggen om eens goed uit te huilen en zielig te zijn of met een boek om daarna weer even helemaal mezelf te zijn maar hier is  geen warm bad en ik huil dan genant zichtbaar en dan ben ik bang een labiele moeder te zijn. Ik stel het hele plan in vraag, heb enorme last van het communicatieprobleem met de school, wordt helemaal stressy omdat er bezoek komt en straks iemand mee naar huis wil,... ik wil terug naar Engeland want daar was alles leuker,... Mistroostig lijkt het woord van deze week. Het is een hele omschakeling van het verzorgde Brittanië naar het nonchalante Frankrijk, van alles-gaat-hier-om-vijf-uur-dicht (behalve de Tesco die blijft 24 uur open) naar hoezo-u-wil-voor-zeven-uur-een-restaurant-vinden-dat-open-is? (de gas is op dus we moeten uit eten en zelfs een fritkot is hier voor halfacht niet open), van bekend naar onverstaanbaar,... Maar dan komt er bezoek met vier (vier!)gasflessen en een boel lekkernijen zowel culinair als litterair en met heel veel warmte (niet alleen door de gasflessen) en gerustelling en plots trekt de Franse hemel toch open. De prachtige baai van de Somme doet daarbij wonderen en het schitterende Saint Valerie Sur Somme biedt ons heel veel lekkers. We eten verse mosselen en proeven een oester, we zien zeehonden en eindeloos veel vogels en we na twee dagen ouderlijke bepampering met knuffels en gesprekken en tractaties en vissoep en warme wijn ben ik bereid mijn hart ook voor Frankrijk te openen. (dat was ik al maar we hadden toch wat tijd nodig en we hadden natuurlijk al een uur gemist bij de kennismaking!) We zijn klaar voor het vervolg van onze route.
Voor wie klaarzat met de prikkers; Calais, Leubringhen, Wimereux, Saint Valery sur Somme. Een aantal boeidende gesprekken als; wie heeft dan de grenzen van België getrokken en waarom ligt dit Vlaamse deel dan in Frankrijk, Hoe krachtig moet de zee niet zijn dat ze hele bunkers uit het land lostrekt en vinden mensen Oesters echt lekker, Waarom staat Napoleon op deze enorme zuil met zijn gezicht landinwaarts terwijl hij eigenlijk Engeland wou aanvallen? Is het veel warmer in Spanje en gaat de gas zo snel op omdat ik  een kop koffie drink in de ochtend?

canterbury of de kers op de taart

Als kers op de spreekwoordelijke taart rijden we nog een laatste keer door een met bomen omsloten weg naar het schone Canterbury. Soms zijn de wegen in Engeland letterlijk omsloten door bomen die aan beide kanten hoog naar elkaar toegroeien en waar vakkundig met heggescharen een tunnel in weggeschoren is. Prachtig. We bezoeken deze middeleeuwse schat en ik had mezelf beloofd deze keer het eiland niet te verlaten zonder de gezangen in de kathedraal bij te wonen dus we gaan meteen op ons doel af. Verontschuldigend meldt de kassajuffrouw dat een deel van de kathedraal op dit moment niet toegankelijk is omdat er een dienst doorgaat en dat we daar pas binnen een half uurtje kunnen kijken. Ik schuif dankbaar op een kerkbank in het openbare gedeelte, waar ooit de toevloed aan pelgrims aankwam, om het koor in het nu afgesloten gedeelte te horen zingen en ik ben even in de hemel. Het is een gebouw met een groots verleden en een indrukwekkende architectuur en ik vraag me af of zoiets voortkomt uit godsvrucht dan wel uit godsvrees. Onder de indruk van zoveel hoogte en verfijning dalen we af naar de werkelijke pracht in de crypte. In contrast met de grootsheid van de gotische gewelven boven verstillen we van de eenvoud van dit, duidelijk veel oudere, gedeelte waar, ontdaan van alle luister, een eenvoudig Madonnabeeld tot bezinning oproept. Hier hangt iets dat voor mij veel meer het wezen van religiositeit raakt. In een zijbeuk een kunstwerk van Anthony Gormley die ik regelmatig verwacht en onverwacht tegenkom. Een menselijke figuur opgetrokken uit verroeste kerknagels die uit een dakrestauratie kwamen.  'Het menselijk lichaam is net als een kathedraal een tijdelijke plek waar voor een bepaalde tijd gedachten, gevoelens, verlangens en smart een tijdelijk onderdak vinden zoals dat in de loop van eeuwen ook in een kathedraal gebeurd voor wie daar komt.' Hier, in de kelder van een roemrijk gebouw, lijkt het of men veel meer de essentie vat. Dankbaar voor zoveel moois lopen we nog even door de sfeervolle straatjes en slapen nog een laatste nachtje in dit bijzondere land.

is there a reason?

de reis
Op een dag wist je ten slotte
wat je te doen stond, en begon,
ofschoon de stemmen om je heen
hun slechte raad
bleven schreeuwen-
ofschoon het hele huis
begon te beven
en je het oude trekken
aan je enkels voelde.
'Maak mijn leven in orde!'
riep elke stem.
Maar je bleef niet staan.
Je wist wat je te doen stond,
al rukte de wind
met zijn stijve vingers
aan de fundamenten zelf -
al was hun droefenis
verschrikkelijk.
Het was al laat
genoeg, en de nacht was wild,
en de weg vol gevallen
takken en stenen.
Maar stukje bij beetje,
terwijl hun stemmen achterbleven,
begonnen de sterren fel te schijnen
door de wolkenflarden heen
en er klonk een nieuwe stem
die je langzaam
als je eigen stem herkende,
die je gezelschap hield
terwijl je steeds dieper
de wereld binnen beende
vastbesloten om het enige
te doen wat je doen kon -
vastbesloten om het enige
leven te redden dat je redden kon.  

Mary Oliver, Dream Work (uit Op weg naar Avalon)

Risk more than others think is safe.
Dream more than others think is practical.
Care more than others think is wise.
Desire more than others think is possible.

prikkertjes update

Ik weet niet hoe fanatiek de volgers zijn maar voor de volledigheid.
na Grantham hebben we een lange rit gedaan tot in Maidstone en morgen sluiten we dit hoofdstuk af in Canterburry. Maandag varen we van Dover naar Calais.
Ik kan het eigenlijk nog bijna niet geloven, we hebben het gewoon gedaan, al bijna twee maanden en we gaan nog verder. We zijn geen lid geworden van noch de caravanningclub, noch the camping and caravanningclub (the friendly one)maar mochten steeds bij hen camperen wanneer we dat wilden en vaak kregen we een ledenkorting en de voordelen van campings zijn duidelijk;
je kan douchen zonder ongewenste intimiteiten met het douchegordijn of onhebbelijk achtergrondgekibbel van de twee tieners
je kan de laundryruimte gebruiken om stinkkleding te wassen en bij het rustgevende geluid van ritsen tegen de droogkastwand ongestoord een boek lezen.
je kan de jongens wegsturen met een bak afwas en even alleen zijn in het busje met een kop thee of wat dan ook.
je kan eens goed kakken zonder commentaar op de geluiden of zonder een gesprek verder te moeten zetten omdat het nu eenmaal kan.
je staat veilig en gerust en kan daardoor goed slapen.
je kan je aansluiten aan de electriciteit en daardoor je verwarmingstoestelletje heet laten worden en allerlei dingen opladen.
maar het is duur en je ontmoet niet altijd mensen, je bekijkt ze en wordt door hen ook bekeken en je bent het snel gewoon.

hier staat tot afscheid...

Na een kleine twee maanden rondreizen in en door uw landschap wil ik u bedanken. We hebben genoten van de lieflijke heuveltjes in het Zuiden, afgeboord met ferme kliffen en parels van keienstrandjes, van de grote vruchtbare vlaktes in het Oosten omzoomd door hagen, van de ruwe ongerepte schoonheid van uw bergland in het Noorden en daar voorbij het veenland. We hebben uw rivieren en meren gesmaakt en uw schitterende beukenbossen vol heerlijk wild hebben ons doen vollopen van ontroering. Uw volk heeft me verwonderd met zijn doorgedreven regels en waarschuwingen en veiligheidsvoorschriften, met zijn vatberaden bewaardrang van erfgoed, landschap en gebruiken. Het heeft me gefascineerd in zijn heroïsche drang naar grootheid en macht en in zijn middeleeuwse gevoel voor heraldiek en rangorde. Het heeft me geërgerd in zijn behoudsgezindheid en vasthouden aan eigen systemen, maateenheden, sociale geplogenheden en beheerste vriendelijkheid. Het heeft me ontroerd met zijn prachtige verhalen, mytische wezens en legenden die met alle respect in leven worden gehouden. (en waar flink wat merchandising mee gepaard gaat) Ik kan het voor mezelf niet helemaal verzoenen; de ruimte die men bereid is te geven aan een solitaire eik in het midden van een veld zodat hij in al zijn glorie kan groeien tot een maximum van wat hij is en hoe tegelijk er een beperking ligt op hoeveel ruimte mensen soms mogen innemen. Je springt hier niet uit de band en wacht beleefd je beurt af. Er is weinig ruimte voor chaos. Ik vond het vreemd hoe enerzijds overal public footpaths de mensen uitnodigen over weideafsluitingen te kruipen en de natuur in te trekken en anderzijds het ook heel duidelijk is dat het alleen dát pad is dat mag gevolgd worden. Ik ben onder de indruk van uw verleden en de pijn en woede die hier heeft geheerst tussen volkeren en stammen, kerken en mensen en die zijn zichtbare sporen in het landschap heeft nagelaten in typische kerken (grijs met op de hoeken van de platte toren een puntje), wonderlijke abdijruïnes en ontelbare kastelen. Ik ben geraakt geweest, en daar ben ik u diep dankbaar voor, voor de subtiele fijnheid van mytische Engel(l)and waar heel wat fijnbesnaarde energie in bronnen en stenen opgeslagen ligt, al dan niet door mensen ooit geplaatst. Het is duidelijk dat uw geschiedenis eindeloos ver terug gaat en dat meerdere goden en godinnen hun plaats hier hebben tussen natuurwezens en sprookjes. Hemels zoveel energie! Ik ben op adem gekomen in het aardse Schotland en heb gevoeld hoe het landschap mij gedragen heeft. Ik ben er niet mijn hart verloren, dat zou er onrecht aan doen, ik heb het er voelen groeien en ik hoef mijn ogen maar te sluiten of ik ben er weer thuis. Ik heb het gevoeld, de aanwezigheid van aardse en hogere sferen, bij bronnen, in abdijen en op bergen en ik kan alleen maar zeggen, dat allemaal samen, het is een Verenigd Koninkrijk. We hebben gesmuld van uw scones en de curd die erop gesmeerd wordt, van uw ruwe oatcakes, van venison-filets, van cornisch pastries, van uw cider en cranberriesap, van uw chips en frieten met vinegar, van uw kleine appeltjes en uw grote parsnips (daar waren we niet allemaal even zot van moet ik eerlijkheidshalve zeggen) van uw schotse zalmen en uw haddock en vooral van de verse zeeschelpjes in Ayr. Ik ben veel lichter nu ik u verlaat, er zijn pakken van jaren van mijn schouders gevallen en ik heb weer ademruimte gekregen en ik ga met een voldaan gevoel weer naar het vasteland maar ik beloof u nu al dat ik terugkom omdat bovenal u mijn ziel heeft geraakt, Groot-Brittanië en ik nu al weet dat ik soms een heel hoogland nodig heb om weer bij mijn kleine zelf te zijn. Tenslotte is dat de essentie; to be or not to be I am Grateful

jorvik en de rest

De schaduwen worden dan wel steeds langer, de dagen doen dat niet en om een goede werk-reisbalans te vinden én tijdig terug de boot op te kunnen leggen we wel wat kilometers af. Het Zuiden begint te trekken en ik vermoed dat dat net is wat ganzen en zwaluwen en ooievaars ervaren voor ze het Noorden de staart toekeren. We hebben een nachtje bij Durham geslapen en schandalig genoeg dit prachtige middeleeuwse pronkstuk niet bezocht. We zijn er ooit geweest en het was echt de moeite, de kathedraal is echt een aanrader, maar het wordt al snel donker en we wilden gewoon een plek om te slapen vinden en wat voedsel inslaan. Het klinkt barbaars maar op dat moment had de Tesco superstore meer prioriteit dan het nabije werelderfgoed. Na het nodige schoolwerk zijn we verder afgezakt naar York. We hadden een camping op het oog met de naam Wagtail (kwikstaart).(De totem van Joran bij de scouts is Kwikstaart dus daar konden we niet echt aan voorbijgaan)  Hoe levendig en gezellig de opgewekt de kwikstaart in totemtaal dan mag zijn, nietsvan dit alles vonden we terug in deze kale camping waar geen levende ziel te bekennen was. We hebben dan maar verder gezocht  bij de caravan-club onderdak vonden. Onderdak hebben we natuurlijk sowieso, dat we bodem vonden. (a pitch in vakjargon) We halen met ons drie de gemiddelde leeftijd van de medekampeerders drastisch naar beneden en een paar vriendelijke grijsaards vinden zichzelf heel europees gezind wanneer ze me met Bonjour aanspreken. Ik vond het wel lief en heb de verleiding hen op de hoogte te brengen van onze taalgrens en bijhorende complexiteit maar daar gelaten. Fascinerend te zien wat grenzen met mensen doen, zeker in een land waar men in het Zuiden niet eens overal Schotse ponden wil aannemen die nochthans exact dezelfde waarde hebben en in dezelfde natie zijn uitgebracht. Aan de grens met Schotland waren we ook nog getuige van Schotse vlaggen en oproepen tot onafhankelijkheid nochthans trokken de schapen zich van dit alles helemaal niet aan. Voor hen is het gras misschien groener aan de ander kant van de draad, waar die draad staat zal hen een worst wezen. De schapen hebben in Schotland zelfs niet eens draad rond hun weides maar lopen lekker in het midden van de baan. Gisteren hebben we York bezocht en genoten van de middeleeuwse sfeer die in de kleine straatjes nog duidelijk hangt. Rune zou hier best kunnen wonen zei hij en ik kan hem geen ongelijk geven. Het is iets met stadjes uit de middeleeuwen en de vikingtijd. Het lijkt alsof het typische stratenplan en de afwezigheid van hoogbouw (en de mooie vakwerkhuizen) een bepaalde rust en veiligheid geven en meer op mensenmaat zijn. We lieten ons meevoeren in de geschiedenis van deze vikingparel en zagen gelijkenissen in taal, cultuur en architectuur tussen Jorvik en Scandinavië. 'Het enige grote verschil tussen Vikingen en Angel-Saksen was het feit dat Vikingen nooit gekerstend zijn' zegt de gids in het formidabele Jorvikcentrum. Hij heeft het over de kerstening die in het kielzog van de romeinse overheersing overduidelijk een grote impact had op de keltische bevolkingsgroepen in het oude europa en ik zie in zijn ogen en gebaren het vuur van een Noorman nog nagloeien. De welvarende en bloeiende handelsstad die York ooit was lokt ons nog steeds langs winkels en eetgelegenheden en tracht ons te verleiden tot de aanschaf van vanalles en nog wat, zolang het maar geld uit onze zakken oplevert. We genieten van deze korte stadsuitstap en wandelen naar de York Minster, de grootste gotische kerk ten Noorden van de Alpen. De indrukwekkende buitenkant geeft echt een goed beeld van de klassieke opbouw van een gotische kerk en een glimp binnenin werpt een verre blik op de buitengewone glasramen die zo karakteristiek zijn voor deze kerk. De inkomprijs is niet mals en ik hou dat bedrag dan liever opzij voor het bezoek van de Canterburry Cathedral waar ik graag de gezangen zou bijwonen op zondag. We zijn met Rune nog gaan rondsnuffelen in een parfumerie, een opdracht voor chemie op school, en maakten deze gezellige dag rond met het geheimzinnig meegegeven sushipakket van een vriend thuis. Lekker! Vandaag rijden we verder richting Zuiden en vermoedelijk stoppen we in Grantham. Samenvatting voor de prikkers Durham, York, Grantham.

120 mile visitors attractions

Feestelijke blaadjesconfetti
dwarrelt als Schots afscheid,
 langgerekte schaduwen
bevriezen het mooie landschap
 terwijl
witgerande schaapjes
 krokant gras grazen
en paarden met geruite jassen
flank tegen flank
in ommuurde weides
staan te dampen,
het kan niet altijd
een eenzame boom zijn.
Langzaam
worden bergen
 weer heuvels,
muren
weer hagen,
heide
 weer bos.
Kniediepe riviervissers
oefenen geduld
naast donkerrode abdijen.
De engel van het Noorden
ontvangt ons met wijd open armen
en wijst ons
de beukenbossen
en de meidoorns.

green Woman

Na lang in de natuur zijn en ons daar ook echt thuis gevoeld te hebben was de stadse omgeving bijna het andere uiterste. Ik merk dat ik uit evenwicht geraak. Een bezoek aan de prachtige Rosslyn Chapel brengt me terug in het midden; een schitterend voorbeeld van een geslaagde ontmoeting tussen cultuur geïnspireerd door natuur. Hier vullen het schone, het goede en het ware elkaar aan en overstijgen zichzelf. De bouwers van deze overvloedig gedecoreerde kapel hadden duidelijk heel wat esoterische kennis en waren ook niet vies van een portie humor. Ze laten de bezoeker achter met een heleboel raadsels, een glimlach en veel om over na te denken. We kwamen werkelijk ogen te kort om alle kunstig uitgehakte ornamenten te bekijken en lieten ons vollopen met verhalen , en er zijn er massa's, die elk nog meer kleur en mysterie geven aan dit gebouw. Zo is er de pilaar die de leerlingsteenhouwer het leven kostte omdat de meester niet kon verkroppen dat zijn pupil beter werd dan hijzelf. Het moet gezegd dat die pilaar echt adembenemend is. Het verhaal raakt me wel omdat nog steeds zoveel leraren, werkgevers, ouders,... zo moeilijk aannemen dat het een compliment is dat leerlingen, werknemers, kinderen op hun schouders verderbouwen en mede dankzij de gekregen wortels hun eigen vleugels uitslaan. De chapel heeft een onwaarschijnlijk boeiende geschiedenis familiaal, religieus en politiek in de geschiedenis van Schotland en de tempeliers en het geslacht van de St. Clairs en de vrijmetselarij en dat werd nog gekruid door de verhalen van de Da Vinci code (die voor zoveel extra bezoekers zorgden dat de toiletten het niet konden verwerken maar de restauratie in een versnelling terecht kwam). Zelf ben ik vooral gefascineerd door de Green Man die hier in grote getale afgebeeld werd. Waarschijnlijk heeft iedereen onbewust al wel ergens een Green Man ontmoet, zelfs in de Kathedraal van Antwerpen (geen prikkertje plaatsen) is er een terug te vinden. Green Man zijn figuren met een menselijk gelaat waar plantendelen uit de gezichtsopeningen komen of die met planten vergroeit lijken in kledij of houding. Het is een figuur waar heel wat raadsels rond bestaan maar die met zekerheid voorchristelijk is. We vinden hem net zo goed terug in India en Mexico en Borneo. We zijn niet meer gewoon om in een eindeloze bosrijke omgeving te leven waardoor de levendigheid van woudwezens ons vreemd geworden is maar de bezieling die ervan uitgaat is heel groot. Uiteraard is er een Christelijke uitleg voor maar het blijft een raadsel waarom hij zo veelvuldig verwerkt wordt in houtsnijwerk en stenen ornamenten. Ik ben altijd blij als ik hem zie omdat hij een levendige herinnering is aan onze wilde natuur en onze onbestwistbare band met planten, bomen en andere boswezens. Ik herken, na weken in bos, berg en heide, maar al te goed het gevoel dat de Green Man oproept. Misschien is deze figuur wel diegene die me terug in het midden tussen natuur en cultuur bracht. Hij schijnt ook mogelijk aan de basis te liggen van de verhalen van Robin Hood en komt voor bij Shakespeare en we herkennen ook wel Pan,...Ik ben duidelijk niet de eerste die door hem geïnspireerd word. We leren over de geschiedenis van Schotland en Robert the Bruce en bouwen een spitsboog met een sluitsteen en reizen met de tempeliers en de kruisvaarders mee naar Spanje waar we de strijd met de Moren zien en het is bijzonder hoe onze 'kleine' reis in een groot historisch en cultureel geheel lijkt te passen. Ik heb zoveel energie gekregen van deze opmerkelijke kapel en alle rijkdom dat ik alleen maar opnieuw kan vaststellen hoe helend schoonheid is voor de mens. We keren voldaan en onder de indruk terug naar de camping om met veel inspiratie schoolwerk te maken en het busje aan een heel grondige poetsbeurt te onderwerpen (het gevolg van zoveel schoonheid deed de stoffige buitenkant erg opvallen en binnen een week zien we mijn ouders op wie ik blijkbaar toch een propere indruk wil nalaten)(vond ik wel grappig om mezelf daarop te betrappen) Een busje wassen met een piepklein emmertje, zonder laddertje en bij 8 Cº voelde verbazend goed en gezond en met blozende wangen kijk is terug op een wonderschone dag. De net niet volle maan klimt aan de hemel, de jongens kijken in bed naar een filmpje, morgen rijden we richting Durham,... Ik voel me helemaal vredig en na zoveel architecturale pracht kijk ik al uit naar de meetkunde die we op de planning hebben. Wat leren we veel onderweg en hoe past veel daarvan niet echt binnen het onderwijsprogramma. Misschien was dat die pilaar van de Chapel wel daarstraks.

citytrip Edinburgh

De new-age muziek die de warme waterstraal in de douches begeleidt doet me wegdromen en roept een zalig wellness gevoel op. De plotse  bediening van een handdroger zet me terug in de realiteit van de camping in Edinburgh. We hebben zaterdag met het openbaar vervoer het stadscentrum van deze machtige Schotse hoofdstad bezocht. Na een paar weken van pittoreske gehuchtjes en agrarische gemeenschapjes (mijn oprechte verontschuldigingen voor alle gemeentes met meerdere straten en een paar honderd inwoners die zichzelf de naam stad toeeigenen) is de adelijke uitstraling van deze grootstad overweldigend  en vergapen we ons aan majestieuze gebouwen, kerken, kastelen en straten. Een barrok gevoel krijg ik hier, overladen met zoveel indrukken. We wandelen over de royal mile die ons langs duizend kleine toeristenwinkels en attracties naar het kasteel voert. Daar, naast de ingang, moet de winkel zijn waar we een paar jaar geleden niet alleen getuige waren van het weefproces van de echte schotse tartans en kilts maar ook een echt keltisch zwaard kochten voor Rune. Vol verwachting stappen we binnen en hopen nog meer 'armery' te zien te krijgen...helaas is de winkel van het betere wapenwerk overgestapt naar kitscherige voorwerpen die van verre een verbeelding van een heilige graal zouden kunnen zijn, plastic doodshoofden en toeristenprut.    We kijken dan maar tussen de stoffen en clanspullen of er niet een Mc Joran ofzo is is maar helaas zijn er geen verwante Macs. De Tuerlinckxen en Cassiersen hebben andere roots.     Om helemaal te onderstrepen dat we in de Schotse hoofdstad zijn staat er ook nog een doedelzakspeler die duidelijk nog wel wat toonvastheid mistte. We sloegen een rustig steegje in dat ons weer naar de voet van de berg moest brengen en merken dat deze smalle doorgang wel meer gebruikt wordt door mensen die er even de buik van vol hadden. Helaas niet alleen figuurlijk en we proberen tussen de herkenbare restanten van overvolle buiken door naar beneden te geraken zonder in horecaresultaten vast te komen zitten. Zondag hadden we een rustdag op de camping met schoolwerk en boodschappen doen, een filmpje kijken en facebooken met de vrienden. Een skypegesprek met het thuisfront soepeerde ons internetrantsoen op maar het was wel leuk om papa nog eens te spreken en zien. Het is een aangename luxe van lang reizen dat niet elk moment moet volgepropt worden met bezienswaardigheden en activiteiten maar dat je ook gewoon in een andere omgeving even de dingen kan doen zonder iets te moeten.

call 999

Het vriendelijke personeel van het visitorscentrum in Bankfoot, de spectaculaire roze zonsondergang en de beloftevolle commentaren in mijn campinggids en op de app creeërden een beeld van deze gratis camperplek dat erg geruststellend was. Een rustige nacht moest het worden met de mogelijkheid om desgewenst te ontbijten in het centrum. Niemand vermeldde de nabijheid (lees 'in de achtertuin') van de grote baan als een storend element en dat bleek ook nog het minste aan deze horrible night. Na een lekker maaltje kropen we wat rond om ons bed op te bouwen en onder de wol te gaan. Met de gebruikelijke ;'Slaapwel, ik zie jullie graag en tot morgen' gleden we dromenland binnen om rond middernacht in een nachtmerrie wakker te worden. Gierende banden, lichten, optrekkende auto's, gegil en geroep, rondrennende mensen, nog meer geroep,... op onze afgelegen en onverlichte parking. Ik gluur naar buiten en durf geen licht aandoen en zie onduidelijke dingen die ik niet kan plaatsen in deze nachtelijke context en ik word heel bang van zoveel onduidelijkheid en lawaai en chaos... Plots blijk je toch ook heel kwetsbaar als mama alleen (waar is die grote breedgeschouderde William Lawson die je op zo'n moment buiten wil kunnen sturen al dan niet met kilt aan) in een busje. De jongens worden wakker terwijl ik de politie bel en zijn helemaal in paniek. De dame die ik aan de lijn krijg weigert te verstaan wat er aan de hand is en blijft hangen op camper on a parking,... ze zal iemand sturen. Tien panische minuten later bel ik terug omdat ik echt vrees dat ze er niets van begrepen heeft (en ook omdat ik vind dat de politie moet kunnen opgebeamd worden als je hem nodig hebt)(paniek en geduld gaan niet goed samen) en ik krijg een man aan de lijn die duidelijk al eerder een telefoon via de 999 spoedlijn heeft aangenomen en mij rustig door de procedure helpt en iemand stuurt. Het gevolg is dat ik tweemaal bezoek krijg van politie maar het kan op dit moment niet genoeg zijn! De eerste keer zijn het twee agenten die duidelijk niet echt zin hadden om te komen. 'Het zijn lokale jongeren die rondjes komen rijden op de gravelparking en ze doen niets, ze zullen niet terugkomen,.'.. De jongste agent was nog wat nat achter de oren maar duidelijk heel blij met de machtige uitstraling die zo'n politieuniform geeft en volgens ons had hij zelf ook nog zo'n weekendactiviteit gehad. Hij wees naar Rune en Joran en zei dat ze dat binnen een paar jaar ook wel gingen doen, zijn collega was toen al terug naar de auto. Het tweede bezoek was meer wat we nodig hadden; een vaderlijke agent die zelf ook een motorhome had. Hij zei dat er een groot verschil is tussen stadsjongens in het weekend en countryboys en dat dit countryboys waren die tussen twaalf en twee onnozel gingen doen met hun auto. Ze gingen wel niet terugkomen maar ik mocht bellen als ze dat wel deden en hij ging regelmatig wel eens terug langs rijden tijdens zijn dienst en het doorgeven aan wie na hem kwam. Het was niet nodig om ongerust te zijn. Dat is zo'n dooddoener natuurlijk want ook al is het niet nodig, het zit gewoon zo in je lichaam dat we geen van drie nog een oog hebben dichtgedaan en elk geluid een beeld vroeg om betekenis te kunnen geven en rust te brengen. (Rune heeft wel een oog dichtgedaan en Joran en ik hebben een infuus van rescuedruppels aangelegd) Op zich was er dus niets ernstig en het was ook niet tegen ons gericht maar het zorgt er nu wel voor dat ons vertrouwen in camperplekken en commentaren erover een deuk heeft gekregen. We herstellen van de onrust en het slaapgebrek op de camping in Edinburgh en ik merk dat het nog in ons lijf zit wanneer een auto optrekt in de buurt van ons busje. Welkom mensen, we zijn terug uit de natuur. Met de aankomst in de stedelijke wereld kregen we ook voor het eerst weer bericht van het wereldnieuws en na een paar beelden van de Fillipijnen is onze bange nacht weer relatief. Het is een beetje raar reizen in de wereld en leven van dag tot dag met al je zintuigen open en tegelijk heel belangrijke dingen in de wereld missen. Zijn we dan al reizend net heel verbonden met de wereld of zijn we weg? Voor het thuisfront; we gaan het nog moeten doen zo'n plekken maar we doen het voortaan wel anders. Je mag een grijs prikkertje zetten op Bankfoot.

mum (ford) en sons

Het is duidelijk dat we het 'hoge Noorden' achter ons hebben gelaten. Eerst kwamen er terug bomen, daarna meer en meer mensen en menselijke invloeden en later terug bergen. We zakken in afstand maar zeker niet in hoogte voorlopig.      We houden halt in het nationaal park van The Cairngorms om nog van wat te smullen van de ruige natuur daar. In Aviemore merken we dat we in het mekka (of een van de vele hier in Schotland) van de buitensport terechtgekomen zijn. Je kan hier klimmen, wandelen, mountainbiken, skieën, raften, kanovaren, vissen, kleiduifschieten (!), een rendiertrekking (In Glenmore heeft een zweed zestig jaar geleden het rendier geherintroduceert), en shoppen voor materiaal voor een van de vele sporten want hier zijn alle grote outdoormerken duidelijk voorzien van een etalage. We verwachten veel van het visitorscentrum wanneer ze ons een wandelkaart geven met een keure aan wandelingen in deze spectaculaire omgeving. Na een blik op de kaart en onze energie kiezen we voor een 'muscle builder' die stevig schoeisel vraagt en enige ervaring maar een prachtig uitzicht beloofd en naar een elfenberg voert met een groen meertje. Het weer is redelijk geschikt en we vertrekken na het schoolwerk. We ontdekken een achterkant van het rendiercentrum waardoor we vlakbij de rendieren kunnen komen die in de paddock staan en wurmen armen en fototoestellen door de draad voor een blik op deze prachtige dieren. We zijn het erover eens dat het een unieke ervaring moet zijn om hier in de zomer een dagwandeling met je eigen rendier te maken met zicht op de hoge rotsige bergen. Mogelijk zijn we hardcorestappers geworden maar op de wonderlijke omgeving na viel het pad enorm tegen. Je kon werkelijk met een electrische rolstoel tot aan het meer geraken, de discussie over stevig schoeisel was echt totaal overbodig geweest en dat werd me onderweg regelmatig met een blik duidelijk gemaakt. Bij het meertje gekomen vallen onze monden open van bewondering. Stijle rotswanden omsluiten een smaragdgroen helder water waarin afgebleekte boomstammen als geweien opreizen (of ondergaan), een klein keienstrandje doet verlangen naar warme zomerdagen. Al vrees ik dat het meditatieve geheel dan omwille van de extreme bereikbaarheid (stevige wandeling!) overladen wordt met mensen en picknicks. Hoog boven de berg en het water cirkelen een paar grote roofvogels en we vragen ons af of het de visarenden zijn waar ze in dit park zo trots op zijn. Het vervolg van de wandeling is meer ons ding (werd als gevaarlijk en smal slingerpaadje naast stijle helling omschreven en veel mensen keren terug voor dit stuk volgens de dame van het visitorscentrum) we klimmen en klauteren tussen boomwortels en grillige bomen, stappen over stenen en trapjes en houten vlondertjes en kijken ons de ogen uit het hoofd naar vergezichten, watervalletjes en fantasierijke plekjes. Regelmatig trekt een boomarm een jongen van de grond om hem hoog op de schouders te trekken voor nog meer uitzichten en boomhutplannen. Ik kan me voorstellen dat de schemering trollen en boomwezens hier  tot leven laat komen en lange winteravonden (en een scheut brandy bij de kachel) die ontmoetingen nog aandikken. We komen er helemaal in en zien in de verte de skipistes van Aviemore en komen terug op de rolstoelvriendelijke weg (helaas). Een frisse neus en zoveel zuurstof doen verlangen naar iets als warme chocomelk maar de Pine Marten Pub is duidelijk nog niet winterklaar. Een theetje dan maar. Na een ongelooflijk diepe slaap waaruit we allemaal moeizaam wakker geraakten (teveel berglucht?) besloten we te ruilen. 'We doen vandaag geen schoolwerk en spelen nog even in het bos en morgen, op de parking van een gratis overnachtingsplaats werken we extra hard.' Vijf herten later, onverwacht ontmoet in het bos op een paar meter afstand, staan de jongens blozend terug aan ons busje. Wat een wonderlijk begin van de dag! Onze reis zet zich verder naar Bankfoot (prikkertje! langs de A9) waar we gratis kunnen overnachten. De weg slingert ons door schitterende decors en prachtige vergezichten al heeft het wolkendek de hoogste bergen afgetopt. Kune had ons een andere route aanbevolen, langs hun vroegere woonplaats, maar omdat we een wandeldag hebben ingelast gisteren en de lage wolken zoveel uitzichten versluieren hebben we maar besloten de grote baan te volgen. Er zijn minder aangename uitzichten denkbaar van op een autoweg en ik denk daarbij met veel medeleven aan iedereen die dagelijks de E19 ofzo moet nemen. Een uitzicht heeft zoveel invloed op je inzicht en je welbevinden merk ik. De gouden gloed van een paar weken geleden is zijn glans verloren en de bomen hebben enkel nog een gloeiend kroontje van laatste blaadjes alsof ze ze met vereende krachten naar de zon duwen die er al even niet meer is. Hun collega's naast de weg doen me even denken aan de gele weg naar smaragdstad uit de tovenaar van Oz. Het is duidelijk dat terwijl wij in Caithness en Sutherland waren de herfst stillaan plaats is beginnen ruimen voor meer winterse taferelen. Al vonden we het vanochtend lekker zacht buiten en hebben we alles eens goed laten doorluchten. Het was toen 10 graden. De seizoenen schuiven op, schoenen worden te klein, haren worden grijs, stemmen doen al eens raar, schriften geraken gevuld, boeken raken uit,... het lijkt tegelijk in dit oeroude landschap niets te betekenen. Een oud gebergte, gevormd toen het Britse eiland nog ergens vasthing aan een ander werelddeel. Het heeft zoveel al doorstaan dat het niet anders kan dan rust uitstralen en oproepen. Morgen rijden we door naar Edinburgh. Rune wil daar dolgraag (na 1,5 maand verlangend uitkijken) naar een winkel waar hij drie jaar geleden een zwaard heeft gekocht. Ik ben benieuwd wat zo'n grote stad met me gaat doen na zoveel rust in de eindeloze natuur.

liefdevol Arundi

Het is 12 november en we laten ons meest noordelijke punt en een aantal onwaarschijnlijk hartelijke en lieve mensen (en dieren) achter. Het is een beetje dubbel, jammer om hier weg te gaan en tegelijk ook fijn om weer te reizen. We hebben een mooie week achter de rug in Arundi, zo heet het huis van Arden, Kune en Frodi, nabij Thurso. De jongens en ikzelf hebben geholpen met het betimmeren van de laatste vrije gevel van het huis zodat hij beter bestand is tegen de niet aflatende wind en de regen. Ik heb met de engelse wagen van Kune gereden naar een buurvrouw met paarden om de wagen te vullen met vijf kruiwagens paardenmest voor de groententuin en Rune en Joran hebben stevig meegewerkt. We hebben een kamp gebouwd met Arden in een klein bosje omdat Kune dat nu met de kleine Frodi niet mee kan doen en Arden heeft ons de oren van het hoofd gepraat terwijl we takken versleepten en zij een mandarijnvisvijvertje aanlegde. Ik had nog veel meer willen helpen en hoop maar dat die paar afwaskes enz iets hebben kunnen betekenen. Het is een mooi maar hard leven hier. Hout hakken voor de kachel om te verwarmen en water op te warmen, honden verzorgen en mee wandelen, kindjes verzorgen en opvoeden, het weer bewonderen maar vaker trotseren.... We rijden met Kune naar de Ben Dorrery en wandelen de kale berg op. Bomen zijn niet thuis in dit landschap, ze zijn eerder uitzonderingen tussen de grassen en kruidige struikjes en miljoenen mossen. De paar bomen die we later toch zullen zien hebben een winterjasje aan, heel bijzonder. Bovenop de berg hebben we een eindeloos uitzicht over een glooiend landschap dat heel wat grote en kleine Lochs herbergt en hier en daar een eenzaam huisje. Rune en ik zijn vanop de top naar Arundi terug gewandeld. Een heerlijke doorsteekwandeling waar we vaak diep wegzakten in de veengrond en we met rode wangen van de wind thuis aankwamen. Afstanden zijn een vreemd gegeven hier. Omdat er zo weinig referentiepunten zijn lijkt eindeloos niet zo ver en omgekeerd. De volgende dag zijn we de rivier achter het huis overgestoken om 'even' naar een ruïne te wandelen waar we mogelijk hertegeweien en schedels konden vinden. De game-keeper, jachtopziener, gebruikt de plek als dumpplaats voor jachtafval. Tot de knieën in het slijk en balancerend op bubbels veengrond en graspollen genieten we van het buitenzijn en de aanblik van schitterende langharige gallowayrunderen die Arden de stuipen op het lijf jagen. Kune, met Frodi op de rug, Arden en ik geraken op een bepaald moment niet meer verder over de drassige grond en de jongens vinden een weg naar de gezochte plek. We vatten de terugweg aan en vertrouwen erop dat de jongens straks wel door modderland teruggeraken. Stralend, en in het bezit van een paar herteschedels met gewei, halen ze ons toch nog in. We volgen het paadje dat de koeien voor ons gemaakt hebben naast de rivier die er in dit seizoen diep donker, snel en vooral ijskoud uitziet. Terug thuis maken we de beloofde warme chocomelk die veel natte en koude voeten doet vergeten. Missie geslaagd. Zaterdagavond hebben we het jaarlijkse bonfire vuurwerk in Thurso gezien. Er is in deze regio niet echt sprake van een bruisend cultureel leven zoals wij gewend (en verwend) zijn dus gelegenheden als dit zijn uniek. Om er helemaal een avond-uit van te maken tracteert Kune ons op fish en chips. Na het vuurwerk is er nog een gigantisch kampvuur op het strand. Een mooie avond na wat onze jongens (nog steeds plannen aan het maken met hun geweien) een topdag noemen. Zondagavond hebben we na vakkundig onderzoek van het weerbericht zelf een kampvuur gedaan met zalige zelfgemaakte pizza's onder een schitterende sterrenhemel. In het donker vliegt een vlucht wilde ganzen over, we horen hen roepen. Volgens ons was het onderling overleg of er iemand nog zag naar waar ze vlogen, haha. Maandag hebben we ons gericht op het vertrek en schoolwerk. Met dit laatste hebben we na een aantal crisissen en een 'ondersteunende' mail van papa thuis toch een werkzame verhouding gevonden. Het blijft niet zo makkelijk om op een kleine ruimte te werken en vaak hebben we essentiële informatie van bepaalde vakken plotseling niet of nodig via het internet dat er niet altijd is. We kunnen niet meer doen dan ons best hou ik mezelf maar voor. We nemen afscheid van iedereen voor een onduidelijke tijd. Dorpjes zijn hier dun gezaaid en diegene die er zijn omvatten de spreekwoordelijke twee man en een schapenkop dus toen we dinsdagochtend doorreden en dringend moesten tanken gebeurde dit; 'ja, sorry de diesel is op, ik wacht op een nieuwe levering vandaag, het volgende station is 10 mijl naar ginder,' zei de krantenboer-postkantoor-drogist-bakker-beenhouwer-toerische informatie all-in-one Schot. (en ik verstond hem!) We zijn vertrokken vanuit Shebster richting Tongue om langs een wonderschone eenvaksbaan dwars door Sutherland te rijden naar Lairg. We maakten een korte omweg langs Dunrobin Castle en hebben in de omgeving van Inverness geslapen. We zetten de tocht voort met een boek vol tips voor ons traject van Kune naar Aviemore vandaag. (toch weer wat info voor de prikkertjes!) We keren ons van de prachtige Beauly Firth af en wenden de steven richting A9 en het Zuiden.

passing places

De zestig mijl die we reden van Durness tot hier, Shebster, Broubster bij Thurso, behoren tot de mooiste mijlen van onze reis. Rune en Joran kiezen ongeveer per afgelegde mijl wel een nieuwe plek om een mogelijk kasteel of fort te bouwen, een eiland om met een bootje naartoe te roeien of een vlak plekje om een huis te bouwen. We laten ons helemaal verwarmen door de goudrode gloed van struiken en bomen en verbazen ons over de eindeloze kleurtinten tussen beige en bruin. De hellingen zien er even ruig en donzig uit als de langharige koeien die erin grazen en alles wat groter is dan een struik levert duidelijk en dagelijks gevecht tegen de eeuwige wind. We zien meeuwen zich in de lucht gooien en stuntige capriolen uithalen om tegen de wind in te vliegen en een vermoeide reiger die hard moet werken om van de ene plas naar de andere te geraken. Het is duidelijk waar ontwerpers van camouflagekledij hun inspiratie halen, de ruwe hoogvlaktes lijken één groot legerdeken. Uitgestrekte graslanden met heide- en bremstruiken wuiven ons wiegend voorbij. We dansen over de eenvaksbaan en doen exact wat er om de tweehonderd meter staat; passing places. We zijn nu in het huis van Kune, mijn schoonzus, en het doet goed nog eens in een huis te zijn en mensen te ontmoeten. Een bed dat we niet moeten ombouwen tot tafel en de mogelijkheid om een paar meter bij elkaar vandaan te kunnen zitten. De jongens spelen met hun neefje en nicht en aanhoren trots en vol bewondering hoe ze oefent voor engels lezen en op een fluit die later een onderdeel van een doedelzak kan worden en hoe de kleine Frodi zijn eerste stapjes probeert te zetten. We zitten aan een echte tafel voor huiswerk waar iedereen plaats genoeg heeft en straks timmeren we planken tegen de gevel (met een heel stoer apparaat dat nagels kan schieten)met een blik op een eindeloos uitzicht. Ik zou best gewoon kunnen worden aan dit leven hier, zeker nu er geen midgets zijn. Grappig wel dat ik bij het slapengaan mijn praatje met de sterren miste. Het leek plots mijn bed niet meer zo zonder dakraampje om de dag te beginnen en af te ronden.

het einde van de wereld

Voorbij Glencoe wordt het roestkleurige landschap steeds ruiger en achter elke bocht ontvouwt zich een nieuw wonder. Antracieten linten schrijven hun eigen naam in de veengrond alvorens zich krachtig uit te storten in grotere rivieren of Lochs. We genieten van de bijna buitenaardse uitzichten en kijken uit naar de herten die ons door de verkeersborden beloofd worden. We worden beloond met een paar prachtexemplaren die van ver of dichtbij achter struiken opduiken. Plots is er een zo dichtbij dat we stoppen om een foto te trekken. Hij, met een prachtig gewei, kijkt ons even verrast aan en het is bijzonder om even letterlijk oog in oog te staan met zo'n prachtdier. Na een aantal seconden draait hij zich om en zoekt hogergelegen bosjes op. Dankbaar zetten we de weg voort waarop we de volgende dagen nog meer van dat moois zullen zien. Het is een absolute aanrader om de Noord-West route te rijden. De rustige, bij momenten desolate, route tovert je tussen Loch en Broch langs hagelwitte huisjes door niemandsland. Mijn hoofd wordt alsmaar leger terwijl mijn hart volloopt met schoonheid. Voor ons vertrek vroegen mensen wel eens naar het waarom van deze reis. Enya, die ons muzikaal begeleidt vandaag, zingt dat ze het niet weet. En toch;ik hoef maar buiten te kijken, mijn ogen vullen zich met tranen van ontroering en mijn hele lijf roept; hierom. Ik kocht in Ullapool een boek met kortverhalen van mensen over landschappen en de editor vond het boeiend om te onderzoeken wat het effect is van verschillende landschappen op mensen. Ik weet niet wat ik heb met deze omgeving maar ik voel ontzettend veel verbinding en mijn ziel krijgt eindeloos veel ruimte. In de fysieke nietigheid van een mens in dit geheel schuilt een enorm gevoel van verbondenheid met het grotere. Hier zijn is bidden in het kwadraat. Ergens zag ik een bumpersticker 'Nature is my church' welja, dat dus ongeveer. Voor de mensen met de prikkertjes het vorige deel situeert zich tussen Ullapool en Durness. We sliepen op de parking van de school in Ullapool (en aten crabclaws in the seafort wat echt zalig lekker was) en boven op een klif in Durness (wat dan weer niet zo'n aanrader was met de wind, gelukkig stonden er nog een paar moedige busjes die me dan toch een gevoel van vertrouwen deden krijgen). Het uitzicht vanuit ons busje van boven op de klif is met stip tot nu het beste om mee wakker te worden (al zijn er een paar concurrenten). Onder ons de rotsen in de branding waar we gisteren nog op gespeeld hebben. De golven die aan komen rollen op het 'award winning' zandstrand zijn metershoog en rollen zich af als in een surfersdroom.

vurige tongen in Glencoe

Gloeiend likken de vurige larikskruinen en zilverberktongen langs de met sneeuw bepoederde bergflanken. Gigantische rotsblokken lijken door reuzenkinderen slordig rondgesmeten in het landschap. De weg slingert zich tussen oh's en waw's naar Glencoe. We stoppen hier en daar voor een foto en de open deur voedt ons verlangen naar mutsen en dikke truien. Het is hier vijf graden en dat voelen we bij elke stop. We slapen aan de Loch en genieten van het postkaartuitzicht over het water. Het is bijna onwezenlijk dat we hier nu zijn. Een paar jaar geleden hebben we dit traject in de andere richting gereden rond pasen en we beslissen dat de herfstkleuren en de poedersneeuw op de toppen een extra waarde geven aan deze omgeving. Een Loch is verbonden met de zee en daardoor heeft hij ook getijden. De volgende ochtend blijkt dat er heel wat speelruimte is vrijgekomen die dringend moet verkend worden door de jongens. Terwijl ik afwas met een prachtig uitzicht verdwijnen Rune en Joran in het landschap. Ik ben ze even kwijt en iemand merkt op; 'the boys are upstream', ik ben benieuwd hoe ver upstream en krijg een paar minuten later twee buitenluchtblozende kerels in het vizier die hun ontdekkingsreis moeten onderbreken voor schoolwerk. Geen nood, na de middag verkennen we het landschap verder. Glencoe heeft niet alleen een adembenemende natuur maar ook een straf verleden van strijd en hard labour. We vinden sporen van de verhalen op onze wandeling die we wonderbaarlijk plannen tussen twee gigantische regenbuien. De zee, en waarschijnlijk ook een beetje de regen, hebben de Loch weer gevuld wanneer we 's avonds thuiskomen. De volgende ochtend zien we het water spiegelglad ontwaken vanonder een mistig deken dat zich langzaam terugtrekt en zonnige toppen onthult. We ontmoeten een vogelsoort die we bij ons niet kennen. De Hooded Craw is familie van de kraaien en kauwen maar heeft een grijs hemdje aan. We eten een engels ontbijt als lunch maar slaan de zwarte bloedworstschijven maar over. Ze dragen dan wel de naam Black pudding maar dat belooft ons meer een chocoladedessert dan een bloederige schijf vlees, toch maar niet. We proeven wel van het landschap. Het smaakt naar meer!

zeerover op het strand van Ayr

Waar de klif de zee raakt
en de waaierwieren de rotsen strelen
steelt een zeerover
wokkels van de stenen
met het zicht op de eilanden
drie minuten koken
zilte zaligheid
ah, zoveel
zeevruchten!

schilderij

Siënna heb je nodig, gebrande en ongebrande, oker en amber en heel veel tinten groen, een paar tonen grijs voor de stammen van de bomen en de dramatische luchten en vooral ook voor de schitterende waterslierten die zich door dit geheel kronkelen. Een paar toetsen van een dieprood voor de overvloedige meidoornbessen en oranjerood voor de lijsterbessen en rozebottels. Enige dramatiek in het aanbrengen van de kleuren mag wel en gebruik veel water en een lage zon met lichtbundels. Als je het gevoel krijgt dat je borstkast opengetrokken wordt omdat er zoveel ruimte komt en zuurstof dan zit je op de goede weg. Accentueer het geheel met rotskleurige huisjes, maar zuinig, en met schapen in alle mogelijk kleuren die ze kunnen hebben. Met de schapen mag je gul zijn. Zo ongeveer ziet het eruit sinds de Cumbrian mountains en zeker sinds The Border. Zoals men hier nog steeds over de grens tussen Engeland en Schotland spreekt. We rijden door onze eigen National Geographic afleveringen en bekijken ze op een scherm van minstens 2 vierkante meter in 3D Full color en vooral met een zelfgekozen soundtrack. Over die laatste hebben we al wel eens wat discussie. Als chauffeur liggen mijn wensen soms anders dan die van de passagiers.   We zijn nu in Ayr en kunnen van op het strand en zelfs vanuit ons busje Arran zien liggen.   We staan hier op een van onze laatste campings, ze sluiten vanaf 4 november, en deze heeft veel weg van een hedendaags hi-di-hi gegeven. Je kan het zo gek niet bedenken of het is in dit vakantiedorp aanwezig. We gaan voluit voor het indrukwekkende zwembad waar voor de verandering kinderen welkom zijn en er niet meteen een lifeguard staat te roepen dat je niet mag springen. De spectaculaire glijbanen zijn helaas gesloten voor het einde van het seizoen en kokhalzend drogen we ons af in de vuile kleedhokjes. Er is geen scheiding tussen een droog en een nat gebied waardoor je je staat af te drogen in een modderpoel van de botinnen. Wat zijn wij toch verwend thuis! Het is Halloween vanavond en voor het eerst sinds onze kinderen er zijn hollen we geen pompoenen uit. We zien andere tourers die dat wel gedaan hebben maar zo'n pompoen voor een caravan en later op de hoedenplank in een bepakte auto doen toch ook wat vreemd aan. Ik maak voor het eerst geen pompoensoep met spookykaastoastjes en de griezelgehaktballen (je maakt gehaktballen en steekt er rauwe spaghettieslierten door, kookt ze en dan kan je er bloederige tomatensaus bij eten waardoor je iets eet dat lijkt op harige of organige ballen in eigen sap, lekker griezelig) zijn er ook niet deze keer. Unaniem wordt er beslist om dat morgen toch op het menu te zetten in een aangepaste reisversie. Tijd om naar het strand te wandelen nu. Ik wil Arran wel vanop de oever eens bekijken en ik heb genoeg gezien van de string van de buurvrouw (sommige mensen vergeten ook wel dat ze in een caravan redelijk zichtbaar zijn wanneer ze de gordijnen openlaten en vlak naast je staan) om even te gaan uitwaaien.

the real quest

We worden wakker op de parking en kijken hoopvol uit naar deze dag. De superhelden van Todds motorhomes zullen ons vandaag aan warmte helpen en sturen ons met de bus naar Preston om rustig te kunnen werken. Terwijl we net in de stemming komen van het shoppen in een studentenstad en besluiten toch ook naar de naaldscherpe Minster te gaan kijken, krijgen we een verlossend telefoontje dat de werken klaar zijn. We snellen terug en worden onderweg slachtoffer van het zeer doorgedreven wachtsysteem aan bushaltes. Braaf aansluitend in de rij laten mensen ons niet door wanneer onze bus eraan komt omdat we dan voorsteken terwijl zij gewoon op een andere bus wachten! We vragen ons af of doorgedreven rechtvaardigheid niet weer tot irritatie en conflicten kunnen leiden en de jongens merken op dat ons chaotisch wachtsysteem toch ook niet voor rellen zorgt. Eenmaal terug blijkt dat de knop waarmee de verwarming bedient wordt de boosdoener was en met een nieuwe knop kunnen we verder. We schaffen ons voor de zekerheid, en omdat het niet veel kost, een miniatuur electrisch vuurtje aan dat ons warm kan houden wanneer we aangesloten zijn aan de electriciteit. Ik had het al over de opdrachten die helden in verhalen uit te voeren hebben. Ons kleine kacheltje is van het merk QUEST, hoe kan het ook anders. We hebben hem uit dankbaarheid voor de vakmannen van het motorhomecenter Todd gedoopt en we koesteren hem als een goede vriend. Ik ruim voor de laatste keer het hele bedgedeelte op en dweil de werkmanssporen weg en we rijden door naar Hadrian's Wall. Waar we in de zeer agrarische omgeving van Brampton een hol van Pluto ontdekken waar we een winderige nacht doorbrengen. Voor de mensen met de prikkertjes 'hol van Pluto' is niet de letterlijke naam van de plaats waar we verbleven maar die vind je toch niet terug op een kaart zonder dat we de coördinaten erbij zetten. Het moet maar volstaan met 'buurt van Brampton'. We gingen slapen met een paar uilen op de achtergrond en ik werd wakker toen er een vlucht ganzen in volledige v-formatie overvloog. Ik lachte hen toe, die fellow-trekvogels.