green Woman

Na lang in de natuur zijn en ons daar ook echt thuis gevoeld te hebben was de stadse omgeving bijna het andere uiterste. Ik merk dat ik uit evenwicht geraak. Een bezoek aan de prachtige Rosslyn Chapel brengt me terug in het midden; een schitterend voorbeeld van een geslaagde ontmoeting tussen cultuur geïnspireerd door natuur. Hier vullen het schone, het goede en het ware elkaar aan en overstijgen zichzelf. De bouwers van deze overvloedig gedecoreerde kapel hadden duidelijk heel wat esoterische kennis en waren ook niet vies van een portie humor. Ze laten de bezoeker achter met een heleboel raadsels, een glimlach en veel om over na te denken. We kwamen werkelijk ogen te kort om alle kunstig uitgehakte ornamenten te bekijken en lieten ons vollopen met verhalen , en er zijn er massa's, die elk nog meer kleur en mysterie geven aan dit gebouw. Zo is er de pilaar die de leerlingsteenhouwer het leven kostte omdat de meester niet kon verkroppen dat zijn pupil beter werd dan hijzelf. Het moet gezegd dat die pilaar echt adembenemend is. Het verhaal raakt me wel omdat nog steeds zoveel leraren, werkgevers, ouders,... zo moeilijk aannemen dat het een compliment is dat leerlingen, werknemers, kinderen op hun schouders verderbouwen en mede dankzij de gekregen wortels hun eigen vleugels uitslaan. De chapel heeft een onwaarschijnlijk boeiende geschiedenis familiaal, religieus en politiek in de geschiedenis van Schotland en de tempeliers en het geslacht van de St. Clairs en de vrijmetselarij en dat werd nog gekruid door de verhalen van de Da Vinci code (die voor zoveel extra bezoekers zorgden dat de toiletten het niet konden verwerken maar de restauratie in een versnelling terecht kwam). Zelf ben ik vooral gefascineerd door de Green Man die hier in grote getale afgebeeld werd. Waarschijnlijk heeft iedereen onbewust al wel ergens een Green Man ontmoet, zelfs in de Kathedraal van Antwerpen (geen prikkertje plaatsen) is er een terug te vinden. Green Man zijn figuren met een menselijk gelaat waar plantendelen uit de gezichtsopeningen komen of die met planten vergroeit lijken in kledij of houding. Het is een figuur waar heel wat raadsels rond bestaan maar die met zekerheid voorchristelijk is. We vinden hem net zo goed terug in India en Mexico en Borneo. We zijn niet meer gewoon om in een eindeloze bosrijke omgeving te leven waardoor de levendigheid van woudwezens ons vreemd geworden is maar de bezieling die ervan uitgaat is heel groot. Uiteraard is er een Christelijke uitleg voor maar het blijft een raadsel waarom hij zo veelvuldig verwerkt wordt in houtsnijwerk en stenen ornamenten. Ik ben altijd blij als ik hem zie omdat hij een levendige herinnering is aan onze wilde natuur en onze onbestwistbare band met planten, bomen en andere boswezens. Ik herken, na weken in bos, berg en heide, maar al te goed het gevoel dat de Green Man oproept. Misschien is deze figuur wel diegene die me terug in het midden tussen natuur en cultuur bracht. Hij schijnt ook mogelijk aan de basis te liggen van de verhalen van Robin Hood en komt voor bij Shakespeare en we herkennen ook wel Pan,...Ik ben duidelijk niet de eerste die door hem geïnspireerd word. We leren over de geschiedenis van Schotland en Robert the Bruce en bouwen een spitsboog met een sluitsteen en reizen met de tempeliers en de kruisvaarders mee naar Spanje waar we de strijd met de Moren zien en het is bijzonder hoe onze 'kleine' reis in een groot historisch en cultureel geheel lijkt te passen. Ik heb zoveel energie gekregen van deze opmerkelijke kapel en alle rijkdom dat ik alleen maar opnieuw kan vaststellen hoe helend schoonheid is voor de mens. We keren voldaan en onder de indruk terug naar de camping om met veel inspiratie schoolwerk te maken en het busje aan een heel grondige poetsbeurt te onderwerpen (het gevolg van zoveel schoonheid deed de stoffige buitenkant erg opvallen en binnen een week zien we mijn ouders op wie ik blijkbaar toch een propere indruk wil nalaten)(vond ik wel grappig om mezelf daarop te betrappen) Een busje wassen met een piepklein emmertje, zonder laddertje en bij 8 Cº voelde verbazend goed en gezond en met blozende wangen kijk is terug op een wonderschone dag. De net niet volle maan klimt aan de hemel, de jongens kijken in bed naar een filmpje, morgen rijden we richting Durham,... Ik voel me helemaal vredig en na zoveel architecturale pracht kijk ik al uit naar de meetkunde die we op de planning hebben. Wat leren we veel onderweg en hoe past veel daarvan niet echt binnen het onderwijsprogramma. Misschien was dat die pilaar van de Chapel wel daarstraks.