Tijdloze schoonheid

We zijn het er met ons drie roerend over eens, de weg van Lissabon naar Èvora toont ons het mooiste stuk Portugal dat we al gezien hebben. Licht golvende groene uitgestrektheid met kurkplantages veraf en dichtbij, een heuveltje met een vervallen fort, en overal staan tussen de bomen diepbruine koeien zich aan lentegras tegoed te doen.(volgens mijn gids over Portugal kunnen we onderweg massa's zwarte varkens zien scharrelen maar dat is niet de weg die wij volgen blijkbaar) Het is ons meteen duidelijk dat de Shire uit de Hobbitfilms niet in het Zuiden van Engeland ligt maar hier en we zien af en toe een paar hobbits tussen de bosjes wegspringen al dan niet op de rug van een ruigharige ponny. De uitgestrektheid van dit lieflijke land ademt een diepe serene rust uit en Joran merkt, zonder voorkennis, op dat dit een streek is voor dolmen en dergelijke en hij krijgt gelijk. Onverwacht (of toch niet helemaal) komen we zo bij de Cromeleque dos Almendres terecht waar een pracht van een stenencirkel achtduizend jaar geleden opgericht werd. Vijfennegentig monolieten vormen samen een van de belangrijkste megalitische monumenten van het Iberisch schiereiland en sommige ervan dragen tekeningen, die door te tijd verbleekt of geërodeerd zijn en mateloos fascineren. Niets infocenter en merchandising hier maar een eenvoudig bord met degelijke uitleg en de heerlijke eenzaamheid van de stenen, het kurkbos errond en de jagende Wouw in de lucht erboven. Heerlijk om zo'n plek niet te moeten delen met mensen van nu en helemaal de energie van de voorouders te voelen en te onderzoeken. Een eindje verder staat ook een eenzame Menhir, die volgens de overleverving, samenhangt met de Cromeleque en zo een zonnewijzer vormt. Joran komt op het idee om te kijken of we er met drie rond kunnen wanneer we handen geven en het voelt wel heel  bijzonder zo met die Reuzesteen zo tussen ons in. Bij het spotten van overvliegende ooievaars, die hoge nesten op electriciteitspalen en kerktorens bouwen, merken we op dat het toch heerlijk is zoveel moois te zien onderweg en dat door zo lang te reizen de samenhang tussen dingen in de geschiedenis en aardrijkskunde en biologie veel duidelijker aanwezig is. Alles komt zoveel meer tot leven. Een beetje later struinen we door de witte straatjes van Évora op zoek naar de romeinse Dianatempel die er staat en kan Rune, met dank aan de lessen esthetica, ons uitleggen hoe de eerste romeinse tempels eruitzagen. Deze stad kan mij met zijn charmante witte straatjes en prachtige gebouwen, pleinen en kerken, helemaal bekoren. Een stevige muur omsluit het geheel en voert ons terug naar andere langvervlogen tijden. We herkennen Romeinen, Moren en later christelijke invloeden en genieten van een terrasje met een uitzicht op het weidse Alentejo en een greep uit de gevarieerde geschiedenis van deze stad. We slaan de kerken over deze keer, wat een licht gevoel van opluchting ontlokt, waardoor we ook de Sao Fransisco, die met beenderen gedecoreerd is maar laten gaan en bekijken een straat met huisjes die gebouwd zijn onder de bogen van het indrukwekkende aquaduct dat tot ver buiten de stadsmuren loopt. Évora is terecht uitgeroepen tot Unesco werelderfgoed en is een absolute aanrader. In de supermarkt vergapen we ons aan het ruime en bijzondere aanbod aan verse vis; in tijgerprint, op slangen lijkend, zwaar gedroogd en gezouten, haaitjes, drieduizend soorten schelpdieren en garnaalachtigen, allemaal vers en gezond en bovendien heel betaalbaar. (ik weet het juiste woord voor haai niet in het portugees maar het leek op cachoe en ik vrees dat het ook zo smaakt dus hebben we maar niet gedaan) Met drie, voor ons vers gekuiste, dorades keren we huiswaards en met een schepje algentartare van Mont Saint Michel erbij smullen we ons buikje rond. Zelfs de mindere visliefhebbers onder ons kunnen niet langer ontkennen dat verse en gezonde vis heerlijk is en met een luchtig stuk Pão de Ló sluiten we dit goddelijke dagje af. Zoveel heiligdommen en zo lekker eten, dankbaar wordt een mens daarvan.