Stilletjes rijden we door slapende witte stadjes en langs een droge, kale steenachtige vlakte naar de Zuidwestkaap van Portugal en bij uitbreiding van Europa. Het landschap voert ons terug naar het Noorden van Schotland met een duidelijk verschil in het specifieke licht van de beide streken. De weg eindigt bij een groot witgekalkt fort met dikke muren. De legende gaat dat in het Fortaleza de Sagres Hendrik de zeevaarder vanop een reusachtige windroos instructies gaf en zijn ontdekkingsreizigers inwijdde in de verre windrichtingen. Een beetje verder zwaait de vuurtoren op de Cabo de São Vicente de zeevaarders uit en leidt hen langs de torenhoge mosterdkleurige kliffen. Dit is het laatste wat ze nog zien voor ze in het eindeloze blauw van de oceaan opgaan. Op de kliffen balanceren vissers op onmogelijke plaatsen om vervolgens een lijn uit te werpen die twintig meter lager in zee een vis aan de haak moet slaan. Dit is een mooi landschap met stevige begroeiing die zich met alle macht vastklampt wanneer de zeewind over het land raast. Op onze camping zien we mannen met meterslange stokken pijnboompitjes oogsten (eigenlijk zien we ze pijnappels oogsten en we leren dat ze daaruit de bekende pitjes halen) die om onverklaarbare redenen niet in Portugal maar in Italië verkocht zullen worden. Het heet hier het einde van de wereld en ik hou wel van die naam. We horen nergens meer bij. We vallen niet in de groep grijzende overwinteraars die hier al dan niet met grote luxe verblijven en we horen ook niet bij de kleurige, vaak vervallen en veel bestickerde, busjes van surfers, we zijn jonger of properder of we zijn voorzichtiger of net extremer (iemand noemde me deze week nog radicaal)(ben het woord nog aan het naproeven, past het of niet?) We horen niet meer bij het klassieke verhaal over getrouwd en alles samen en altijd naar school zoals het hoort en eigenlijk voelt het heel ontspannen om tenmidden van dat nergens bijhoren gewoon een eigen plek te ontdekken. Na Sagres zijn we doorgereden naar Lagos om naar de wonderlijke zandsculpturen te kijken die door de diepblauwe, met momenten turqoise zee, zijn uitgesleten. De geologieperiode van Rune speelt zich voor onze neus af en we blijven maar kijken en foto's trekken van deze magische plek. Woensdag zagen we op het strand van Luz aan de andere kant van Lagos een heuse regenboog in steen. De rotsformaties hebben hier werkelijk uitzonderlijke kleuren en vormen en spreken enorm tot de verbeelding. Uren kan ik daar naar kijken omdat de kleuren door het bijzondere zonlicht telkens anders en soms zeer intens worden. Na Lagos ontvouwt zich een toeristengetto waarbij we ons even aan onze eigen kust wanen. Flatgebouwen en attractieparken liggen naast grote wegen die afgeboord worden met winkelcentra en grote bedrijven. Hier is de authenticiteit van de voorbije dagen ver te zoeken. We plaatsen ons een laatste maal op een Orbiturcamping, een betaalbare keten in dit land, en merken dat we hier echt in een overwinteringsparadijs zijn beland. De gemiddelde leeftijd van de hoofdzakelijk Britse en Nederlandse medekampeerders is ver boven de pensioenleeftijd en er staat een hele huiselijke opstelling van handige spulletjes opgesteld rond de campers. We denken met plezier terug aan de betovering van de rotsformaties aan de Ponta de Piedade en verdringen de bridgewedstrijden naar de achtergrond. Spanje begint te lonken en Quarteira is geen plaats voor ons om te blijven. Omdat dit vermoedelijk onze laatste avond in Portugal is hebben we verse sardientjes gekocht die we dadelijk op traditionele wijze gaan klaarmaken en morgen eten we ons laatste pastel-tje op een terrasje in Tavira in het zonnetje . Ik maak nog tijd voor een afscheid.
o fim do mundo
Hierna is het eindeloze
niets
het niet weten
in al zijn uitgestrektheid
of een zee van
mogelijkheden
Met een karveel
opgetrokken uit
vertrouwen en koppigheid
met zeilen bol van
moed een laatste blik
op de gouden kliffen
een stevig baken
vaste grond
loslaten
overgave
aan een deinende blauwgrijze kim
gekken en dromers
durfals
wanhopige zielen
het einde van de wereld
is vaak het begin
Geen opmerkingen:
Een reactie posten