aanloop naar Porto

We laten, in alweer een regenbui, het schilderachtige binnenland van Noord-Portugal achter ons en zetten koers richting Porto. Onderweg houden we halt in het prachtige Guimaraes, wat in een ver verleden nog de hoofdstad geweest is, en bezoeken daar, gehuld in allerlei regenkledij, de oude stad. We struinen langs een portie werelderfgoed met pittoreske pleintjes waar terrasjes druipend op betere dagen wachten, bewonderen het machtige kasteel en vluchtten het paleis van de graven van Braganca in waar een Engelse fotograaf, wachtend op de zon voor de pr foto's van het gebouw, uit pure verveling ons spontaan een rondleiding geeft. De Brit is duidelijk erg op de hoogte van de tentoongestelde objecten en van de Europese geschiedenis in het algemeen, hij weet ons te boeien met grappige middeleeuwse fait-divers en het mag duidelijk zijn dat hij heel blij was iets om handen te hebben. Doorweekt en mopperig lunchen we nog in ons busje en rijden verder naar de kust, toch blij met deze indrukwekkende tussenstop. Omdat we bezoek van het thuisfront verwachten binnen een paar dagen werken we maar even goed door voor school en gaan in de grote periferie van Porto in een shoppingscentrum op zoek naar die beloofde lego voor de kerst. Het is bevreemdend dat we tussen een H&M, een Zara, een ikea, Mango, Fnac, ...net zo goed in ons eigen land konden zijn en was het niet om een paar details in de etiketten en de taal van de verkoopsters dan zou je je helemaal in Wijnegem wanen. Uit pure nieuwsgierigheid en omdat Rune een nieuw hoofdkussen nodig heeft lopen we toch die Ikea even binnen en zelfs de interieurpresentaties zijn identiek als bij ons. Daar gaat mijn ideaal over de diversiteit en uniciteit van mensen, groepen, volkeren,...Over heel de wereld koopt iedereen op dezelfde plek, hetzelfde kussen met diezelfde zweedse naam, rekent op dezelfde manier af en neemt dezelfde hotdog met dezelfde saus en kijkt daarbij naar dezelfde foto's van een ver zweeds landschap. Het kussen ligt prima, de lego ontlokt massa's creaties die we zorgvuldig fotograferen en terug afbreken omdat er geen plaats is om hem te laten staan. De wasmachine van de camping blijkt stuk en ik word naar een lavaria in het dorpje verwezen waar een vriendelijk vrouwtje alles wast en droogt voor een belachelijk laag bedrag. Het lijkt of het hele dorp hier tegelijk alles heeft binnengebracht en we vragen ons verwonderd af hoe ze nog weet wat van wie is. Het strandje van Angeiras dat we bezoeken is ronduit smerig en tussen de knap gevormde rotsblokken en de kleine vissersbootjes spoelt duidelijk een afvalbelt aan van de nabijgelegen haven van Porto. Pijnlijk om zoveel vuilnis op zo'n helder zand te zien liggen en mensen die ertussen dingen oprapen om te verkopen. Voor de mensen met de prikkertjes we zitten in Lavra, Angeiras, een plaatsje om over te slaan maar wel met een goedkope camping, open in de winter en met een bus naar Porto voor deur. Het is niet erg de moeite om het dorpje te bezoeken, je kan ook gewoon keihard voor school werken zonder echt buiten te komen maar sla zeker de zonsondergang niet over want die is hier hemels.