axis mundi in sintra

We reizen niet langs de hoofdsteden van de landen die we doorkruisen en maken daarbij geen uitzondering voor het veelgeprezen Lissabon. Zonder GPS en met een kleine hint op de wegenkaart en in de campinggids hebben we het toch maar gehaald tot in Cascais. Cascais ademt gratie en nestelt zich met prachtige gebouwen aan het diepe blauw van de Atlantische kust naast Lissabon. Het Atlantische sop en vooral de kracht waarmee de golven vanuit de oneindigheid op de kusten beuken blijven indrukwekkend en nog meer wanneer we de Boca do Inferno zien, een gat dat door de oceaan uitgesleten is tot tientallen meters in het land. Dappere vogels nestelen tegen de klif en duiken tussen opspattende golven naar hun plekje tegen de wand. In het stadje liggen vissersbootjes tussen jachten te lonken naar de negentiendeeeuwse villa's die met bloemenpracht omringd worden naast appartementen. Het heeft iets van den Haan met een zuiders accent. Vanuit het prachtige en beschermde duinengebied volgen we eindeloze bochten en adembenemende versmallingen naar Sintra. Het is een beetje zoals naar een Pateleria gaan; het staat er vol heerlijkheden die er allemaal verleidelijk uitzien en je kan ze niet allemaal opeten omdat overdaad schaadt en het plezier dan plaats maakt voor een indegestie. Sintra biedt eindeloos veel interessante dingen en om het Pateleria effect en budgetaire redenen kiezen we gevoelsmatig een paar lekkernijen uit. Met een licht daver op het lijf van het autoritje hiernaartoe, nochtans aangeraden door de toeristische dienst ook voor een camper, laten we ons helemaal betoveren door de Quinta Da Regaleira. Dit tart werkelijk alle verbeelding en het is van in Engeland geleden dat een plek, een gebouw, mij nog zo gegrepen heeft. Hier is duidelijk een architect aan het werk gegaan met een boeiende esoterische kennis van alchemie, gnostiek, vrijmetselarij, hermetiek,... en dan ook nog met een uitzonderlijk gevoel voor schoonheid om die sprituele inzichten te koppelen aan een ontroerend ontwerp van tuin en gebouw. We volgen de duistere tunnels, met een meegebracht zaklampje, om in de inwijdingsbron spiraalsgewijs naar het licht te klimmen. We beklimmen torentjes met uitzichten over de schitterende plantengroei in de tuin en de unieke setting in het landschap rond Sintra. We verdwalen speels tussen de kleine weggetjes en kijken met open monden naar beelden en ornamenten en vermoeden dat hier veel meer verteld wordt dan mogelijk op het eerste zicht te zien is. Ik ben blij met de tentoonstelling, in het huis, van de oorspronkelijke tekeningen en onmiddellijk klinken er weer bouwplannen uit twee monden naast me. Deze plek is hemels en vol verrassingen en ik geniet later in het busje nog lang na in het aangekochte boekje met tekst bij de plaatjes. Het doet wat met ons alle drie want we zijn het erover eens dat dit een uniek gegeven is. Omdat ik ook twee ridderachtigen meevoer kunnen we niet anders dan naar het hooggelegen Castelo dos Mouros te gaan. Rond de achtste eeuw was het een Moorse burcht, vierhonderdvijftig meter boven de stad op een rots gelegen, die in 1147 heroverd werd. Er blijkt ook nog een Noorse Koning een tijdje 'op bezoek' geweest. Door voorstdurend veroveren en verbouwen is er niet zo veel van de originele structuur meer zichtbaar maar de muren staan er nog en het is bijzonder indrukwekkend om eroverheen te lopen. Ondertussen een beetje stijf in de kuiten van zoveel klim en daalwerk vandaag genieten we toch van het panorama dat tussen de wolken door komt piepen. Het Palacio da Pena, bekend om zijn bizarre combinatie van stijlen kleuren, blijkt volgens de gidsen en de mevrouw van de camping een echte must-see maar we zien er amper iets van tussen de wolken. We zijn helemaal voldaan met deze twee bezoeken en steendood maar heerlijk voldaan stress ik mij langs de bochtige weg terug. Ik heb nog een hele nacht van de Quinta da Regaleira gedroomd. Om terug in de echte natuur te komen hebben we vandaag het meest westelijke punt van Europa gezien, Cabo da Roca. We hebben op tussen een Japanner, die van geen ophouden wist, en een Rus, die amper dierf beginnen, een foto genomen van onszelf bij het gemarkeerde bord en toch maar niet betaald voor een certificaat dat we daar geweest zijn. Wie het niet geloofd met een foto mag ons nareizen. Een wandeling door het duinenreservaat maakte iedereen terug fris genoeg voor het nodige schoolwerk. En nu snel, de zonsondergang gaat weer beginnen en dat willen we niet missen.