carinhoso mao

Er valt wat te vertellen op de hoek van een straat in een godvergeten gat waar stoppelbaarden als God zelf op zondag kijken of het goed is. Ze hebben ons gezien en kijken ons lang na we zijn een dankbare gebeurtenis in deze tijdloze uitgestrektheid. Ons passeren markeert een punt in de tijd op een beschouwende zondagmiddag. Achteraf bekeken heb ik spijt dat ik niets gevraagd heb, dat ze dan konden oplossen en waardoor dit momentum een nog langer verhaal zou zijn geworden dat dan in de dorpsgeschiedenis verder kan leven als 'weet je nog die zondag, toen dat belgisch madammeke'... maar ik had niets nodig (ook wel een fijn gevoel) en ik heb deze week al een keer een kip en een koe nagedaan in de winkel om iets duidelijk te maken aan de slagerij en daar wordt nu al genoeg om gelachen waarschijnlijk dus de drang om iets als een rubberen rondelletje om de gasverbinding te beveiligen te gaan uitbeelden laat ik maar even daar, dat zoek ik wel eens ergens anders. (dat zou ik nu eigenlijk wel kunnen gebruiken voor de volgende gasfleswissel). Alentejo voelt voor mij als een soort van moederland, het draagt je golvend door zich heen en geeft voedsel voor de ziel. Velden vol madeliefjes die zich als gestolde ochtenddauw tussen het frisse groen nestelen dat de kurkeiken aan elkaar lijmt. Er hangt een zeer bijzondere sfeer met al die ontblote eiken waartussen koeien en schapen (en eindelijk eens een zwart varken) schaduw vinden. Een stel witte reigers links en ooievaars rechts en hoog in de lucht regelmatig een acrobatische wouw en uiteraard ook buizerds. Dit binnenland is zeer dun bevolkt en waar mensen wonen lijken ze samen te kruipen in onooglijke kleine spierwitte dorpjes waar iets tijdloos heerst. En toch moeten er ook hier mensen zijn, hun aanwezigheid wordt verraden door wijngaarden, olijfgaarden en kurkgaarden (ik weet niet of dit woord bestaat maar nu dus wel) en hier en daar een lange rij cipressen die naar een eenzaam landgoed voert. Verder lijkt het leven hier hard maar simpel, eindeloos groen onderaan, daarboven een even eindeloos blauw en daartussen wordt gewerkt, geplukt, gezaaid, geploegd, beschouwd en volgens mij ook veel gedroomd. De witheid van de dorpjes wordt gebroken door kleurige raamkozijnen en bloementuinen en overal wappert was. We hebben geen GPS meer en hebben het even overwogen er een aan te schaffen maar een goede kaart en vooral de vlotheid waarmee Joran ze leest zijn veel aangenamer. We volgen een landelijker weg, de kortste in afstand, en reden daardoor tolvrij en zagen eindeloos veel plekken om te wonen. We zitten nu terug aan de kust van Alentejo in een natuurpark in Vilanova de Milfontes en zakken morgen tot het zuidelijkste puntje af. Wie prikkertjes heeft geplaatst merkt dat we een beetje een slingerbeweging gemaakt hebben, dan weer flirtend met de atlantische kust en toch weer naar het binnenland getrokken en net dat gaf ons de kans de diversiteit van dit prachtige land te ontdekken. Het is wat anders dan de Britse en Franse grijsaards die we soms laat in de avond op de camping weten aankomen om de volgende morgen schiellijk vroeg te vertrekken om zo snel mogelijk aan de Costa del huppelepup te zijn. Ieder zijn manier van reizen. Ondertussen hebben de jongens zich bekwaamd in het bespelen van de harp in onze cockpit. De zessnarige waslijn die daar hangt sinds Caminha ontlokt allerlei melodietjes en zorgt voor de nodige, en soms overbodige, muzikaliteit in ons busje. Het is eens wat anders dan een conflict in de douches vijftig meter verder dat omwille van de akoestiek van het gebouwtje tot binnen in de bus te horen was. Gevoelige luisteraars die het nederlands machtig zijn hebben waarschijnlijk , in lichte choque, hun vocabulaire aan beledigende uitdrukkingen kunnen updaten terwijl ik, met een licht schaamrood op de wangen, in de mannentoiletten binnenging om kort en duidelijk een einde te maken aan dit gekibbel. Tien minuten later kwam er erkenning voor de goede bedoeling van het werpen van een bus douchegel over de hoge stenen tussenwand en de overdreven reactie die dat voor gevolg had en was de lucht weer helderblauw en werd er weer lekker gefratst en gelachen.