Volgens de wegenkaart is het grootste deel van de weg tussen Braga en Vila Nune een prachtige route met uitzichten over heerlijke natuurlijke landschappen dus we kijken uit naar het ritje na een, voor mij veel te lange, pauze van een aantal dagen op dezelfde plek. Mistflarden worden vastgeprikt door naaldbomen en wolken hangen stil en loodzwaar in de dalen, pas als ze helemaal leeggeregend zijn kunnen ze de heuvels over. We zwemmen door Noord-Portugal en alle cliches die ik heb over dit land zijn duidelijk gebaseerd op zomerbeelden. Soms vangen we een glimp op van het landschap maar veel laat het ons niet zien. Er wordt op dit moment vooral veel water bij de wijn gedaan. Verder van de kust af komen we in een authentieker stuk landschap met oudere bebouwing en kleine dorpjes en kronkelige baantjes die ons van wolk naar wolk bochten. We zijn letterlijk in de wolken! Onderweg naar een warenhuis in Fafe, een paar dagen en een schitterende wandeling later, horen we de donder nog nagrommen in sommige dalen, het blijft een flauw afkooksel van wat hij vannacht liet voelen toen de aarde onder onze wielen meetrilde van het gebulder. Hoog op het plateau rijden we van de mist naar de zonneschijn en krijgen eindelijk een beeld van het prachtig groene Portugese binnenland. In tientallen tinten mosgroen worden heuvels vager en vager tot ze versmelten met de verre horizon. Huizen en dorpjes met hoog opgebonden wijnranken kleven er steil tegenaan. Ooit, voor hier enige bewoning was, heeft het hier reusachtige keien geregend en op de kale ruggen lijken ze klaar om naar beneden te rollen. De gele bloeiende bremstruiken en een hele flora aan naaldbomen houdt het geheel bij elkaar. Palmen, citrus- en olijfbomen omringen de huizen die op gruwelijk irritante wijze bewaakt worden door schrale honden aan lange kettingen. Het blijft wonderlijk om sinaasappels en citroenen in hun zonnige jasje vers aan de bomen te zien hangen en hun frisse citrusgeur maakt het helemaal af. Met een paar oudere ruw geschoren mannen in een veldje, met een stuk roestig gereedschap in de hand en een barret op het hoofd, lijkt elk postkaartbeeld bevestigd. Hun groezelige sigaretje dat ze rollen en de gedeeltelijk wantrouwende knik met het hoofd zet het puntje op elk vooroordeel dat nog uitgediept wordt door het vrouwtje met hoofddoek en wandelstok dat met een paar geiten het bruggetje oversteekt. We logeren op de quinta dos Moinhos, in Vila Nune, die door een Nederlands echtpaar een tiental jaar geleden van een jonge ruïne in een paradijsje werd omgetoverd. De restanten van de voormalige olijfmolen werd stijlvol geïntegreerd in een van de huurhuisjes, waar je nu slaapt tussen twee gigantische persen, en ons busje staat tussen de olijfbomen. Na een korte stiekeme smaakproef van Rune kregen we uitleg over de bereiding van olijven en meteen werd duidelijk waarom de vrucht sneller terug uit zijn mond dan erin was. Olijven moeten na de pluk minstens drie weken gespoeld worden om de overdreven aanwezige tannines eruit te wassen. De kleurstof in de zwarte olijven op het erf inspireerd onze jongens tot bloederige spelletjes. Het verhaal van het echtpaar is er een van veel te hard werken als ondernemer tot de burn-out bijl je neerhaalt om dan een paar duizend kilometer van huis een nieuw en vooral ander leven te beginnen. Met veel trots en enthousiame tonen Erik en José hun huisjes en dromen voor de quinta.
Vandaag stonden we op na wat de stilste nacht was in weken, gebulder van zee, winderig gehuil of het schudden van bomen tot zelfs het aan en afpringen van een drankautomaat hebben onze nachten opgeluisterd en nu horen we niets dan een eindeloze sterrenhemel en een klein beekje in de verte dat verdwijnt als het raampje sluit. Met heerlijke verse broodjes op de motorkap, we hebben ze toch maar tijdig binnengehaald om ze niet vochtig te laten worden, ontbijten en na het schoolwerk een stapke in de prachtige omgeving. Een heerlijke wandeling door voornamelijk eucaliptusbossen en tractorpaadjes gunt ons een blik op het Portugese hoogland en Joran merkt een wolk op die over een berg probeert te kruipen. Snel terug naar de trampoline en de schommel waarmee je blijkbaar tot aan de overkant van de vallei kan schommelen, zo lijkt het tenminste. Met veel dank aan Erik en Jose voor het gebruik van de paraplu's en het mogen meerijden achterop de pick-up truck (wat twee stralende gezichten opleverde) en hun gastvrijheid rijden we morgen richting Porto. We hopen daar naast een doos Lego ook een kapper te scoren die we uitgelegd krijgen hoe het precies gewenst wordt. Spannend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten