Trio op zoek naar een plaats voor de kerst

Het is een boeiende oefening op een lange reis, wanneer blijven en wanneer vertrekken. Een plaats of omgeving kan als een warm bad zijn waarin je wil blijven (het is echt te lang geleden dat bad) om er langzaam in weg te smelten tot je helemaal verrimpeld bent en je vel te groot geworden is en je helemaal zacht en warm geworden bent. Maar uiteindelijk wordt ook dat water te koud en het blijft een kunst om er tijdig uit te stappen. Zo was ons vertrek van de familiale sfeer in het uitzonderlijke decor van de afgelopen dagen een beetje met een dubbel gevoel. Maar is dat niet wat het avontuur van reizen is; weten wat je achterlaat en toch vertrekken naar iets nieuws. Zo kwamen we na een eindeloos lange rit aan de Westkust van Gallicië in de enige andere camping die in heel Noord-West Spanje open blijkt te zijn in deze periode. We wilden een camping omdat we bij de boeren niet willen komen aanzetten met de kerst en een parking nogal schraal leek om kerstavond door te brengen. Het plan was een lang verblijf in een mooie omgeving waarin we een paar dagen ontspannen en geen schoolwerk maken en lang blijven liggen en wandelen en kerst vieren en ... dat was het plan dus. We rijden in het voetspoor van de pelgrims naar Santiago en ik voel een andere droom vorm krijgen wanneer ik de bewegwijzerde trektocht zie. Het gevarieerde en prachtige landschap van Noord Spanje trekt ons met de energie van duizenden reizigers voor ons vooruit en voert ons langs Santiago de Compostella, vol bewondering voor wie dit lange traject te voet doet probeer ik vanop de autovia een glimp van de kathedraal op te vangen. De campinginformatie beloofde een afstand van een klein half uurtje naar dit monument maar helaas gaan we daar zo ver over dat het idee van een daguitstap het met de kilometer begeeft. Maar Gallicië heeft veel meer te bieden en ik troost mezelf met het idee dat het vast indrukwekkender is na een paar honderd kilometer blaren lopen dan met een wagen als dagtrip. We vinden zonder moeite de extreem bewegwijzerde camping die in de prachtige Ria Baixas ligt, een soort Spaanse fjorden. Het verhaal gaat dat de prachtige stranden ontstaan zijn doordat God hier zijn handen heeft gewassen na zijn zeven dagen scheppen. We zijn de enige gasten in dit vakantiepark en dat heeft een heel griezelig effect (Wie ooit de Shining heeft gezien kan een beetje volgen) We hebben de keuze uit een honderdtal plaatsen om te staan en rijen toiletten, douches en lavabo's wachten om gebruikt te worden. Gelukkig dat er Spaanse schlagers op de achtergrond gespeeld worden, die overigens prima mee te zingen zijn zelfs met onze kennis van het Spaans, dat verlaagt het griezelige galmen van dit desolate geheel. Het idee dat er een nachtwaker is die regelmatig een ronde doet maakt het minder eenzaam maar toch. Vanaf de eerste blik stapelen de bezwaren om hier te blijven zich metershoog op en de jongens bedenken echt massa's argumenten om hier zo snel mogelijk te vertrekken. Ik probeer het nog wat positief te bekijken en ben tegelijk ook doodop na de lange rit en ik had eigenlijk ook heel erg uitgekeken naar deze streek met zijn uitzonderlijke schoonheid en massa's historische schatten als megalieten, rotstekeningen, keltische nederzettingen en de aanwezigheid van een oceaan vol dolfijnen en lekkers. 's Nachts krijgen we gigantische regenbuien over ons heen en rukwinden vallen van de bergen naar beneden waarbij ze de schaduwbiedende eucaliptusbomen stevig door elkaar schudden. Vanochtend hebben we lang geslapen en beslist om vandaag een verkenning van de omgeving te doen en morgen af te zakken naar Portugal. We vermoeden allemaal, en er zijn stevige aanwijzingen voor gevonden door ons alle drie, dat dit bij helder weer een adembenemende streek is. We konden door de mist heen een vage glimp opvangen van de andere oever van de Rià en zien in de verte een klein vissersbootje een poging doen om tegen de tij en de forse wind in naar de open zee te varen. Net als de meeuw die boven de rotsige kust zweeft blijft het een soort ter plaatse hangen tegen beter weten in. Het bezochte vissersstadje kan ons bij dit weer niet echt overtuigen van de charmes van de streek maar heeft wel een supermarktje waar we lekkernijen voor kerstavond bij elkaar zoeken. Onderweg zien we overal maisdrooghuisjes staan naast de huizen en in tegenstelling tot de gezellige houtenschuurtjes op hoge stenen poten van Cantabrië en Asturië zijn het hier langwerpige stenen hutjes met twee rechtopstaande kruisjes aan elke kant, wat het een grote gelijkenis geeft met een graf op poten. Mogelijk zijn deze dingen in de zomer of bij zonlicht wel pittoresk maar in dit grijze weer met motregen en een stevige wind die je om de oren slaat versterken ze de intrieste sfeer van ons verblijf. Op onze toeristische kaart staat een indrukwekkende waterval boven op de heuvel en wanneer we op een bepaalde hoogte in de mist verdwijnen vatten we de terugweg maar aan. Het wordt de week van de net gemiste dingen (de grot die we niet vonden, de meren die te eng gelegen waren en nu de waterval in de mist) De keltische nederzetting die we op diezelfde kaart zien vinden we wel en kan ons helemaal bekoren. Op een kleine landtong liggen de goed bewaarde restanten van een woonplaats/fort uit de ijzertijd. Ik ben altijd heel erg onder de indruk van het idee een pad te volgen dat meer dan tweeduizend jaar al door mensen bewandeld werd. De cirkelvormige en ovalen muurtjes geven aan waar de huisjes stonden en het is een bijzonder gevoel om ertussen rond te dwalen. De straffe wind en het woeste gebeuk van de golven aan de achterzijde van dit kleine schiereiland geven het geheel een extra dramatische dimensie en roepen in onze jongens een soort keltische vechtlust naar boven waardoor ze op en af de rotsblokken en muren achter elkaar aan jagen. Ik vind het wel fijn dat we deze magische plek enkel delen met het ruige weer, een paar acrobatische meeuwen en mogelijk nog een paar keltische krijgerzielen die hier rondwaren. Om onze tijdreis vandaag nog verder te zetten maken we ook een ommetje langs een Dolmen. Prachtig bewaarde dolmen met heel mooie stenen die omringd door kurkeiken en mispels in dit bosje heerst. Het fascineert me dat er in een van de blokken een gestilleerde vis is gegraveerd. Volgens mij was dit een vroegchristelijk symbool en de aanwezigheid ervan op dit prehistorisch monument roept veel vragen op. Het is wel fijn om in deze periode, waarin elke winkel uitgerust is met een kersttafereel, plekken te bezoeken uit diezelfde periode tweeduizend jaar geleden en ze naast dat bekende gezinstafereel te weten en dankbaar dat we toch nog een paar van de pareltjes van deze omgeving hebben kunnen meepikken keren we terug naar de eenzaamheid van onze camping. Waar we na een zeer stormachtige nacht blij zijn te kunnen vertrekken. Spannend wel, want dit is echt geen plek voor een kerstavond maar ons tenminste al bekend en waar we naartoe gaan kan het mogelijk nog mistroostiger zijn, al moet daar wel moeite voor gedaan worden. Op naar een vrolijk kerstfeest.