Feliz Nadal Portugal

Tussen de eucaliptusbomen en de dennen door kunnen we een glimp opvangen van de zee en de monding van de Rio Miño. Het niet aflatende gebulder dat we horen is niet van een betonmolen maar van de groteske branding. Het geluid zwelt en zakt met de wind en de eucaliptusbomen rond ons hebben de afgelopen dagen duidelijk heel wat schorsrepen verloren. Het is hier ook alleen maar minder griezelig vinden de jongens en de nachtwaker die fluitend zijn ronde doet (nadat hij door mij eerst als een verdwaalde bejaarde aanzien werd)(misschien was hij dat ook wel en vond hij het verhaal van de bewaker wel goed gevonden) en het feit dat hier in de dag ook wel eens iemand te zien is, bijvoorbeeld om die schorsrepen bijeen te harken, doen veel. Toen ik op kerstavond even een korte wandeling maakte om de nabije omgeving te bekijken hadden de jongens als verrassing een supergezellige tafel gedekt en onze kerstlichtjes aangedaan. Ik was helemaal ontroerd van zoveel eenvoudige gezelligheid en vooral van de gevoelige schoonheid waarmee de kids eraan gedacht hadden en  de intentie die erachter zat. Zonder pakjes en zonder uitgebreide maaltijd, met drie in een busje op een verlaten camping leek dit heel dichtbij de essentie van kerstmis te komen. Na een paar stukken van een heerlijke oude Spaanse geitenkaas en smaakvolle hamreepjes met Portugese olijven hebben we voor de gein de evergreen 'Last Christmas' van Wham even opgezet en God wat mag de mensheid blij zijn dat die kapsels niet meer in de mode zijn. Ons hoofdgerecht klonk in de winkel beter dan dat het er uiteindelijk uitzag. Krabbepootjes in een deegkortsje dat helemaal aan de pan bleef kleven met de wonderbaarlijke smaak van opgewarmde surimi. Toen Rune naar zijn bord keek waarop sla, kerstomaatjes en de 'crabsticks' lagen merkte hij lachend op dat het eruitzag als een afbeelding op een uithangbord van een pittazaak. Zijn latere opmerking 'and it also tastes like crap' maakte de grap wel helemaal hilarisch. We hebben heel wat afgelachen en het was een bijzonder avondje.
De volgende ochtend hebben we een strandwandeling gemaakt en om mijn schoonfamilie alle kersteer aan te doen hebben we een blik perzikken bij de worstjes gegeten. Het is een beetje vreemd om niet in de pakjeswaterval van het gebruikelijke feest thuis te zijn en tegelijk vind ik zo'n uitgepuurde familiesfeer met wat er mogelijk is op dat moment en veel zachte gezelligheid een heel intense liefdevolle ervaring. Wij hopen dat iedereen aan een uitgebreide familietafel met veel eten minstens even datzelfde gevoel mag ervaren.
We hebben dus een plaats gevonden voor ons drie in Aminha, Portugal. Maar meer nog dan een plaats hebben we de Kerst gevonden en we delen hem graag met iedereen.