gracias

Het was meteen duidelijk vanaf de eerste blik in de verte op de bergen en de kust; Spanje heeft mijn, en bij uitbreiding ons, hart gewonnen. Dat we hier binnenrijden met een zalig zonnetje en buiten kunnen eten (onze laatste croissants voorlopig, met dank aan de bakker in het prachtige Urrugne), dat we uitkijken op de zee en op het strand kunnen spelen en een zonovergoten ruïne hebben bezocht, dat het hier prachtige mannen zijn die de meest sexy dingen kunnen zeggen of net niet want ik versta er geen woord van,... het speelt allemaal mee.
Ontroert, alweer, door diepe dalen tussen bijzonder gevormde bergen, schapen die er acrobatisch tegenaan grazen (of klampen ze zich met hun tanden vast om er niet af te vallen?)en zoveel groen en kleur maken we kennis. De muziek van Lhasa doet ook zijn deel en ik kan echt niet geloven dat we nu in Spanje zijn. We rijden per ongeluk de autostrade op en betalen daar tol. De eerste Spanjaard die we zien zit zich stierlijk te vervelen in zijn tolhokje en ons enthousiasme en grenzeloze verwondering over alles wat we zien en horen en ruiken (lang leve de waterzuiveringsinstallatie van San Sebastian) zal de man een worst wezen (chorizo waarschijnlijk) hij lijkt aan een lange innerlijke siesta begonnen.
En wat doen wij;
Een heerlijke dag op het strand waarvoor we met alle plezier het steile weggetje langs de klif afdaalden. In de verte maakt een wit zeiltje zich los uit de haven en laat steile rotsen achter om het azuurblauw te versieren. Deze zee geeft een nieuwe betekenis aan het woord blauw en het is indrukwekkend hoe de bergen hier met bos en al in het water duiken. In de verte dobberen bootjes die hun vriendjes in de haven vragen om ook buiten te komen spelen en op de voorgrond tonen surfers aan elkaar hun kunstjes. We kijken graag mee hoe ze over de golven dansen. We rollen onze broeken op en spelen in het water van de oceaan en proberen of we Amerika niet kunnen zien liggen. Ik zing een beetje terwijl ik door de ondiepe plassen waad en de jongens proberen een dam te bouwen. Met kletsnatte jeansbroeken vatten we de klim terug aan en bekijken de ondergaande zon in alweer een ander blauw. Op een afgesplitste rots staat een vuurtoren te seinen naar de eindeloze horizon. Spanje is reusachtig groot maar we omarmen het nu al.