havens en hammen

Diepe dalen omhelzen de grillig gevormde bergen vol bomen en groene weitjes met donkere ezels met heel lange oren. Een robuuste kust met loodrechte kliffen met hier en daar een heerlijk zonovergoten zandstrand vormt hier het landschap. Metershoge golven galloperen als wilde paarden het strand op en slaan te pletter op rotsen en kaaimuren. Onwaarschijnlijk kleurige en pittoreske havenstadjes bieden schippers van alle maten een veilig onderkomen voor de nacht of de dag. In Lekeitio zien we het begrip 'voor het donker thuis' vorm krijgen in een heerlijk getuf van kleine vissersbootjes die met de klok van zes op de achtergrond zich de haven in haasten. Het donker valt hier als een doek eens de zon achter de bergen verdwijnt en de lichten van de vuurtorens en de maan zijn dan verder de enige bakens op zee. Het is een ruige kust hier waar we veel surfers zien van genieten en met een grote glimlach op de lippen proberen we de tegen de kaai slaande golven te ontwijken. (voor alle duidelijkheid het surfen is op een andere plek dan de rotskust) In gedachten rijden we zelf op de golven. Op een bankje in de haven zien we de zee ademen met de jachtjes op haar buik. In en uit... de bootjes rijzen en dalen, de stijger doet mee. Zondag is duidelijk familiedag en massa's gezinnen wandelen en spelen samen op de gezellige pleintjes. De nationale dracht op zondag blijkt unisex een zwarte leggingachtige broek met een windblokker, wie fiets draagt rood. We verbazen ons over de warme kledij die de mensen hier dragen terwijl wij laag voor laag afpellen. De bontbeschilderde gevels steken vrolijk af tegen het diepe kobaltblauw van het water in de haven. Van op de terrasjes komen de heerlijkste geuren. De Basken staan bekend om hun heerlijke keuken en in de supermarkt gisteren vergaapten we ons aan hammen, kazen, verse vis en gedroogde vruchten. De ham die we proefen was duidelijk een must-have voor de feestdagen en hij was ook een feest voor de smaakpapillen. Ik zag mezelf niet meteen met een volledige varkensbil, zelfs niet van deze kwaliteit, van rond de honderd euro in mijn busje rondrijden maar we hebben de mevrouw van de proefstand duidelijk een compliment bezorgd met onze reactie op het aangeboden stukje. We zagen ook dingen die we helemaal niet kennen (in de reisgids blijken het glasaaltjes te zijn) en dan vind ik het jammer dat ik het niet kan proeven. Ik zou niet weten hoe ik het moet klaarmaken dus dat moet ik nog eens navragen in een of andere taal. Overdonderd door zoveel lekkere smaken, geuren,... kwamen we terug bij het busje waar een gigantische spijker of vijs in de voorband blijkt te zitten en er is een roostertje kapot aan de buitenkant. (oke dat roostertje heb ik er zelf afgereden toen ik door de zeer smalle ingang van de supermarktparking, voor het neergaan van de slagboom, een korte bocht moest maken naar de camperparkeerplek)(die spijker daar heb ik niets mee te maken) Het roostertje bleek nergens te vinden en is wel belangrijk en ik maakte me zorgen over de voorband want toen ik eraan begon te prutsen ontsnapte er lucht. Huilen dan maar (volkomen logische reactie lijkt me) en naar huis bellen (de jongens staan op dat moment het stokbrood al te beleggen en voeren een of andere discussie over iets triviaals) waar een medevolwassene dan toch even kan luisteren. Meer dan iemand om even tegen te zagen heb ik dan niet echt nodig voor de actiemodus het terug overneemt. We rijden naar de camping waar we net vertrokken zijn en de onwaarschijnlijk behulpzame receptionist wil mijn wiel wel vervangen en belt zelfs naar een garage voor reparatie van het verwijderde wiel. Met een wiel in de bagageruimte (er zou dus wel plaats genoeg geweest zijn voor zo'n gigantische ham) rijden we door. Ik hoop dat ze het thuis zo snel kunnen loslaten als ikzelf. De jongens aten rustig verder.