ontmoeting met de Moren in Ronda

Gegeseld door wind en water, getekend door de tijd en erosie richten de bergruggen zich massief en scherp op om zacht uit te lopen op hemelse malse stranden die verdwijnen in de zee. We slingeren er bewonderend en soms ook een beetje benauwd doorheen en de jongens genieten van het prachtige uitzicht terwijl ik met de handen stevig om het stuur mijn bochtenwerk train en vooral probeer niet in een van de diepe geulen terecht te komen die de afwatering van de weg moeten vormen maar het einde van mijn carosserie als ik erin terecht kom. Enya en het zonnetje zorgen voor de nodige gemoedsrust die ons probleemloos tot in Ronda voert. Een arend volgt ons even mee op gelijke hoogte (duidelijk hoger dan zeeniveau dus) en ik weer janken. Ronda zelf is van een betoverende schoonheid. Hoog gelegen op een loodrechte rotswand heerst de witte stad over het berglandschap errond. Een diepe kloof snijdt de stad doormidden en wordt op indrukwekkende wijze overwonnen door een machtige brug, de Puento Neuvo, die niet in een fotoalbum kan ontbreken.  Door de unieke ligging is deze plek al sinds de prehistorie bewoond en de Romeinen richtten er als eerste een grote nederzetting op die als een echt bolwerk hoog op de rots lag. Maar de meeste gebouwen en herinneringen die Ronda vorm geven voeren ons terug naar de tijd waarin de Moren hun stempel drukten op het Iberische schiereiland. Met aangepaste muziek en badgeluiden wanen we ons bij ons bezoek aan de hammam zelfs helemaal terug in de achtste eeuw. Doorheen onze reis door Spanje en Portugal krijgt het begrip reconquista, ooit een begrip voor een examen geschiedenis, meer en meer betekenis en waar we de plekken zagen in de Picos de Europa waar de eerste aanzetten gegeven werden voor de opstand zien we met Ronda een van de laatste bolwerken van het koninkrijk Granada in Al Andalus. Het eeuwenoude spanningsveld tussen christenen en Moslims is zelfs in de architectuur voelbaar en voert ons al duizenden kilometers mee van Noord Engelse kruisvaarders tot lokale gebruiken hier in het Zuiden en tot aan de kust van Tarifa. De stad en de eindeloze uitzichten op het berglandschap errond hebben menig dichter en kunstenaar tot inspiratie gebracht en dat is niet moeilijk te geloven. Een mens wordt er klein van en de steeds wisselende kleuren in dit eindeloze en betoverende decor maken iets dromerigs los. Helaas niet bij de campinguitbater die een wansmakelijk hoog bedrag durft vragen en de receptioniste die dan gelukkig met een lichte knipoog wel de wificode gratis toeschuift. We slaan de grote stierenvechtersarena over en kiezen voor een zandpad dat ons naar de bodem van de kloof voert voor een volle blik op de machtige brug in de hoogte en de sprookjesachtige waterval die er onderuit stroomt. Terwijl we gisteren onder een stralend zonnetje door Ronda liepen en de stad zich in alle licht uitstrekte voor onze lenzen en ogen worden we vandaag wakker in een wolk. De weg die we willen volgen naar Humilladero staat groen ingekleurd op de kaart, wat normaal garant staat voor prachtige uitzichten, maar hij voert ons door een mistig landschap toegedekt onder een wolkendek. Wanneer we later onder de wolken terecht komen krijgen we een helder gekleurd land te zien dat zich als een mantel met veel plooien over het lichaam van moeder aarde drappeert hier en daar doorsneden met een stijle rotswand. Tussen de dorre en ruwe plekken in de okselholtes van deze uitgestrektheid wordt elk vruchtbaar plekje ingenomen met piepjonge gewassen en mathematisch nauwkeurig aangeplante olijfgaarden. De aarde onder deze bijzonder heldere begroeiing is terracottakleurig, mosterd, oker of krijtwit en heeft duidelijk iets van de zonnewarmte te leen gekregen. Ver uit elkaar en soms op griezelige steile plekken kleven witte huisjes of dorpjes tegen rotswanden aan. Het landschap doet ons aan Schotland denken alleen zijn de kleuren anders en daar hebben we geen cactussen gezien. De mist blijft de hele dag bij ons en perkt het gevoel van onbegrensde weidsheid van dit land in. Je verliest hier de tijd aan de ruimte en ik kan geen synoniemen meer bedenken die uitdrukken wat zoveel oppervlakte met me doet. Tegelijkertijd blijven we in al die uitgestrektheid dicht op elkaar zitten, door regen en mist gegijzeld tot de paar vierkante meter binnen. Morgen rijden we naar Granada waar we wachten op de zon die ons zondag een gidsbeurt zal geven langs veelbelovende sprookjespaleizen.

Tarifa en het Rif

We wandelen door een Moorse poort het oude stadsgedeelte van Tarifa in en kijken over een wonderschoon blauw naar het Rifgebergte aan de overkant. Op het strand van deze surfhoofdstad van Europa wordt druk gekite door mensen van letterlijk alle leeftijden en je kan hier alle mogelijke uitrustingen voor surf, snorkel en kitetoestanden aanschaffen in winkeltjes van de grote merken. We slenteren langs een paar oude fortmuren naar een versterkte vuurtoren die een landbrugje vormt met aan de ene kant de middellandse zee en aan de andere kant de Atlantische oceaan. Aan de achterkant van de vuurtoren lopen ze natuurlijk gewoon in elkaar over maar hier worden we natgespat door de oceaan die ondersteund door de wind graag over de dijk slaat. Dat dit een bijzondere plek was wisten ze in de prehistorie al maar we gaan de grottekeningen niet opzoeken en kiezen een keer voor een indrukwekkende romeinse stad, tenminste de ruïne die ervan overblijft. Een mooi (en gratis)museum geeft ons achtergrondinformatie bij de bijna intact gebleven stadsplattegrond en we bewonderen het theater, het forum, de visfabriek, de huizen en de tempels voor Jupiter, Juno en Minerva en zelfs Isis en we worden goed in de gaten gehouden door de zes bewakers die zich duidelijk staan te vervelen zonder toeristen. Fascinerend om te zien dat romeinse steden naar eenzelfde patroon gebouwd werden over een immens groot rijk (beetje zoals de ikea er overal gelijk uitziet dus) en dat er duidelijk een voorkeur is voor vierkante vormen en rechte lijnen, zo anders dan de celtische ronde huizen in de organische stad die we zagen in het Noorden. Ergens in de geschiedenis heeft de vierkant het van de cirkel overgenomen in bouw, organisatie en relatie. Boeiend wat de Moren deden die we nog gaan ontdekken.

grenzen en daar voorbij

Na Portugal belanden we niet ver van de grens in Isla Cristina. Een plaatsje dat een soort van eilandje vormt tussen een riviermonding en de Atlantische oceaan. Er worden krabben gevangen en zout geoogst en nog een paar interessante activiteiten die we helaas niet te zien krijgen. Op het uitgestrekte en tamelijk verlaten strand verzamelen we glinsterende schilfers schelp en zien oesterschelpen waar reuzen van zouden smullen. De jongens worden het water in getrokken en trotseren daarbij de eerste koude rilling om daarna met kippenvel en verrimpelde vingers op een handdoek van het zonnetje te genieten. We wilden hier eigenlijk een dag vroeger vertrekken maar een loopwedstrijd die op het terrein van de camping doorgaat gijzelt ons op het terrein en zorgt ook voor de aanblik van smakelijk en minder sportief vlees dus rijden we maandag een lange dag. Met een grote bocht leidt de weg ons rond het uitgestrekte Doñana natuurpark, waar we omwille van de prijs, toch niet naartoe gaan. Met een beetje spijt denk ik aan de uitzonderlijke kans om zoveel grote roofvogels en watervogels van dichtbij te kunnen zien maar ik stel mezelf gerust dat de geleide jeep niet meteen voor rust zal zorgen en de lynxen waarschijnlijk niet liggen poseren langs de kant. In het landschap zien we grote landerijen met vierkantshoeves die uitgerust met kantelen en een torentje (zijn de sinaasappels al rijp schat?) en vooral een prachtige toegangspoort in de witte muren rusten tussen kilometers sinaasappels. Van glooiend wordt het weer vlak, heel vlak zelfs, en later terug glooiend en bergachtig. Onderweg zien we lange irrigatiekanalen op pootjes die het gewas in de zomer moeten bevloeien. Vreemd nu alles ongeveer fluoriscerend groen is. Dichter bij het zuiden ontvouwt zich een schitterend bergland met ruwe rotspieken en scherpe kammen boven de mossige hellingen en plots zien we reusachtige vogels indrukwekkend cirkelen. Een kolonie vale gieren (met spanwijdtes van meer dan twee meter) zweeft in bronskleurige tinten hoog en lager aan ons voorbij en we zien zelfs een steenarend. (ik ben nergens tegengereden) Ik weet niet wat die dieren met me doen maar dan hou ik het niet droog waarop ik een overgedrammatiseerde huilbui hoor op de achterbank om even te spotten met mijn ontroering. Na ons dieet van ooievaars, wouwen en reigers die hier in grote getalen nestelen is dit een adembenemende afwisseling. Dit landschap en zo'n vogels, mijn dag kan al niet meer stuk. En dan, een paar bochten verder zien we een zeestraat met aan de overkant, tastbaar dichtbij, Marokko. Weer een brok in de keel.

afscheid van een land 2 Bem vindo

'Ik heb niets met het Zuiden, ik ben benieuwd' waren mijn woorden voor mijn vertrek thuis en in het spoor van uw ontdekkingsreizigers heb ik uw landschap veroverd, opgenomen en gesmaakt. Na Feniciërs en Moren, Romeinen, kruisvaarders en Spanjaarden en god weet wie nog allemaal waren wij een klein en bescheiden gezelschap en het mag duidelijk zijn dat u meer sporen bij ons achterlaat dan wij bij u.
Je kleedde me uit Portugal, je haalde me vanonder mijn vel zoals je gewoonlijk bij je prachtige kurkeiken doet.
Je spoelde de restjes bitterheid, die me niet eigen is maar die soms aan mij blijft kleven, uit me weg zoals je de tannines uit de olijven wast om ze klaar te maken voor de pers.
Je voedde met met ademgevende uitzichten en vooral ook met authentieke, eenvoudige en verse voedingswaren die nog op echte markten van mens tot mens verhandeld worden. Ik blijf je eeuwig dankbaar dat je onze kinderen weer de rijke smaak van verse vis liet waarderen en het verlangen om er nog een keer te eten. Je liet ons genieten van de kleine dingen van het leven, een kort koffietje en een eindeloze keuze aan lekkers voor daarbij. Dingen waar de innerlijke mens plezier aan kan beleven. We hebben je doorkruist van je zanderige stranden tot je diepingesneden Serra's, van je vochtige groene Noorden tot de droge heuvels in het Zuiden en je spectaculaire kleurige rostkusten droegen onze verbeelding naar verre oorden. We hebben door je kleine dorpjes geslenterd en genoten van de weldadige eenvoud en we hebben ons laten betoveren door forten, kerken en bouwwerken en ervaarden in het overweldigende aanbod een even barok gevoel als de inrichting van menige Sé. Uw rijke en nog levendige geschiedenis liet duidelijke sporen na en terwijl je in de grote steden nog de grandeur van een voormalig wereldleider kan zien, wat is dat lang geleden, is uw achterland een tijdloos gegeven waar de verre Braziliaanse kusten en het gouden koloniale verleden weinig impact hebben gehad. In het tedere en wonderschone Alentejo is de grote wereld ver weg maar de aarde heel dichtbij. Daar wordt het nieuws niet bepaald door stoere zeevaarders in verre oorden maar door kleine bewegingen in het dorp en op het land. Voor mij, maar noem mij maar naief, ligt daar het echte goud in verse sinaasappels en geurige olijfolie, in bloemrijke landschappen tussen kurkeiken en in witte dorpjes met namen die toverspreuken kunnen zijn, je spreekt ze uit en je bent weg. Tijdloos en buiten de tijd verstilt alles daar en de zachtglooiende uitgestrektheid zalft en streelt de ziel. We hebben van kust tot binnenland en van Noord tot Zuid de rijkdom van uw eigen fauna en flora mogen smaken en gezien hoe u, zonder grof te willen zijn, net zoals u ooit met eigen kolonieën deed, regels en plantages opgelegd krijgt die u mishandelen en verkrachten en die u eigen waardigheid ontnemen en u ontsieren en verarmen. Het is bizar om te zien hoe u, die ooit de helft van de wereld bezat, nu nederig moet buigen met een opgehouden hand voor grotere machten. Het is vreemd te weten dat u ooit zonen uitzond die vol lef en heldenmoed in verwegistan volkeren aan hun voeten dwongen die nu in stilte het juk van het harde werk dragen voor een minimumloon. We hebben ze gezien, de school van Hendrik de Zeevaarder en de plaats waar de karvelen gebouwd werden, we hebben het kerkje gezien waar Vasco kwam bidden voor een behouden terugkomst en we hebben ook de bedelaars gezien daarnaast, de vrouwtjes met baardjes die voor hongerloontjes kastanjes poffen en de dappere klimmers die pijnboompitten oogsten. Je hebt me geborduurd, met de hand zoals de prachtige kleurige sjaals uit het Noorden, en in het bloemrijke patroon heb je een lach genaaid, een speelsheid en een diepe rust, een relativering en een vredigheid met wat er is. Het ziet er mooi uit en ik streel de aangebrachte franjes, de lintjes vertellen grappige anecdotes van momenten dat ik slechts met beeldspraak en wat geluiden mezelf probeerde uit te drukken en dat de toehoorder mij wou verstaan, of van de dennenappelplukker die een heel verhaal deed over zijn werk in zijn eigen taal maar van hart tot hart verstaan mensen elkaar wonderwel. Je hebt me meegevoerd op de melancholische klanken van uw magische muziek die zonder twijfel een dromerig verlangen opwekt, een heimwee naar de toekomst zoals uw volk zegt. Met die muziek, uw landschappen en de hartelijkheid van de mensen, en niet te vergeten uw pastel de natals, ontvangt u mensen en ontsluit u harten op een manier die niet anders is dan pure poëzie. U bent een land waar hard gewerkt wordt maar ook waar dromen vormen kunnen krijgen, ik denk daarbij ook terug aan de quinta da regaleira, en ik ben eindeloos dankbaar dat u mij geraakt heeft. Ik heb mezelf in u herkend.

o fim do mundo

Stilletjes rijden we door slapende witte stadjes en langs een droge, kale steenachtige vlakte naar de Zuidwestkaap van Portugal en bij uitbreiding van Europa. Het landschap voert ons terug naar het Noorden van Schotland met een duidelijk verschil in het specifieke licht van de beide streken. De weg eindigt bij een groot witgekalkt fort met dikke muren. De legende gaat dat in het Fortaleza de Sagres Hendrik de zeevaarder vanop een reusachtige windroos instructies gaf en zijn ontdekkingsreizigers inwijdde in de verre windrichtingen. Een beetje verder zwaait de vuurtoren op de Cabo de São Vicente de zeevaarders uit en leidt hen langs de torenhoge mosterdkleurige kliffen. Dit is het laatste wat ze nog zien voor ze in het eindeloze blauw van de oceaan opgaan. Op de kliffen balanceren vissers op onmogelijke plaatsen om vervolgens een lijn uit te werpen die twintig meter lager in zee een vis aan de haak moet slaan. Dit is een mooi landschap met stevige begroeiing die zich met alle macht vastklampt wanneer de zeewind over het land raast. Op onze camping zien we mannen met meterslange stokken pijnboompitjes oogsten (eigenlijk zien we ze pijnappels oogsten en we leren dat ze daaruit de bekende pitjes halen) die om onverklaarbare redenen niet in Portugal maar in Italië verkocht zullen worden. Het heet hier het einde van de wereld en ik hou wel van die naam. We horen nergens meer bij. We vallen niet in de groep grijzende overwinteraars die hier al dan niet met grote luxe verblijven en we horen ook niet bij de kleurige, vaak vervallen en veel bestickerde, busjes van surfers, we zijn jonger of properder of we zijn voorzichtiger of net extremer (iemand noemde me deze week nog radicaal)(ben het woord nog aan het naproeven, past het of niet?) We horen niet meer bij het klassieke verhaal over getrouwd en alles samen en altijd naar school zoals het hoort en eigenlijk voelt het heel ontspannen om tenmidden van dat nergens bijhoren gewoon een eigen plek te ontdekken. Na Sagres zijn we doorgereden naar Lagos om naar de wonderlijke zandsculpturen te kijken die door de diepblauwe, met momenten turqoise zee, zijn uitgesleten. De geologieperiode van Rune speelt zich voor onze neus af en we blijven maar kijken en foto's trekken van deze magische plek. Woensdag zagen we op het strand van Luz aan de andere kant van Lagos een heuse regenboog in steen. De rotsformaties hebben hier werkelijk uitzonderlijke kleuren en vormen en spreken enorm tot de verbeelding. Uren kan ik daar naar kijken omdat de kleuren door het bijzondere zonlicht telkens anders en soms zeer intens worden. Na Lagos ontvouwt zich een toeristengetto waarbij we ons even aan onze eigen kust wanen. Flatgebouwen en attractieparken liggen naast grote wegen die afgeboord worden met winkelcentra en grote bedrijven. Hier is de authenticiteit van de voorbije dagen ver te zoeken. We plaatsen ons een laatste maal op een Orbiturcamping, een betaalbare keten in dit land, en merken dat we hier echt in een overwinteringsparadijs zijn beland. De gemiddelde leeftijd van de hoofdzakelijk Britse en Nederlandse medekampeerders is ver boven de pensioenleeftijd en er staat een hele huiselijke opstelling van handige spulletjes opgesteld rond de campers. We denken met plezier terug aan de betovering van de rotsformaties aan de Ponta de Piedade en verdringen de bridgewedstrijden naar de achtergrond. Spanje begint te lonken en Quarteira is geen plaats voor ons om te blijven. Omdat dit vermoedelijk onze laatste avond in Portugal is hebben we verse sardientjes gekocht die we dadelijk op traditionele wijze gaan klaarmaken en morgen eten we ons laatste pastel-tje op een terrasje in Tavira in het zonnetje . Ik maak nog tijd voor een afscheid.

 o fim do mundo

 Hierna is het eindeloze
niets
het niet weten
in al zijn uitgestrektheid
of een zee van
mogelijkheden

 Met een karveel
opgetrokken uit
vertrouwen en koppigheid
met zeilen bol van
moed een laatste blik
op de gouden kliffen
een stevig baken
vaste grond

loslaten
overgave
aan een deinende blauwgrijze kim
gekken en dromers
durfals
wanhopige zielen
het einde van de wereld
is vaak het begin

joran vertelt over het zuiden

Er valt zoveel te vertellen over de voorbije maand maar ik zal de mooiste plaatsen eruit halen. Spanje, ik ben er nog nooit eerder geweest. Onze eerste camping lag op een zonnige klif boven een heldere maar woeste zee. Zittend op mijn penny-board schuurde ik naar het strand via een asfaltweggetje. Een prachtig uitzicht, gigantische golven mete surfers op de top. Onderweg naar de stad Bilbao, reden we door allerlei kleine haventjes met kleurige huisjes en bootjes. San Juan de Gaztelugatxe: een kerkje gelegen op een rots in het water. Na de tweehonderdeenendertig treden naar boven, konden we de Spaanse kust volgen met onze ogen. Het kerkje zelf was niet zo geweldig maar het was een mooie en rustgevende plaats om te zijn. Bilbao: Onze eerste grote Spaanse stad. de Spaanse metro was nieuw voor ons, we stapten dan ook te vroeg af. Het bekende Guggenheimmuseum is vanbuiten een modern meesterwerk maar de kunst binnenin was zijn naam niet waard. Een stapel borden is voor mij geen kunst. De grotten van Altamira is de oudste europese kunst. Deze tekeningen zijn 36000 jaar geleden gemaakt door onze voorouders. De originele grot is niet toegankelijk meer, maar je kan een fanastisch nagemaakte grot bezoeken waar alle tekeningen te zien zijn. Picos de Europa; de picos de europa zijn de bergen die de Spaanse zeevaarders als eerste konden zien vanop zee.  Hoog in de bergen lag sneeuw = gevecht. Na het prachtige uitzicht en het sneeuwballengevecht hebben we een sneeuwbal in de vriezer gestoken.  Hij heeft de naam Ramon gekregen. De grot. We hebben een grot bezocht van voor de tijd van Altamira.  De grot stond vol met nep-prehistorische dieren waar ze beenderen van hebben gevonden. In deze grot leefden geen mensen maar alleen oude dieren van vroeger. Het was zeker de moeite waard. De Horrorcamping; we hadden een camping gekozen voor de feestdagen (in het laagseizoen zijn veel campings gesloten = weinig keuze).  Het was een reusachtig vakantiepark met wc's om in verloren te lopen. In de wc's stond schlagermuziek op (we waren helemaal allen in deze stille en grote camping.) We stonden tussen verlaten bungalows en vieze stacaravans. Na het eten kropen we onder de dons. Eens we half sliepen stak er een stormwind op. Het busje ging heen en weer, ik dacht (aan het geluid en de kracht van wind) dat er windhozen waren. De enorme wc's gingen snachts niet op slot = de enorme deuren sloegen open en dicht, het glas van de deuren sloeg eruit na een hevige windstoot. Als de deuren opengingen kon je zacht de muziek horen = ECHT EEN NACHTMERRIE. We zijn de volgende dag dan maar direct doorgereden naar Portugal. Caminha: deel 1; de feestdagen hebben we in Caminha gevierd. Ik en Rune hadden heel ons busje versierd met kerstversiering de ramen waren beplakt met kerst-raamstickers, boven de tafel hingen lichtjes en er waren hapjes. Knus in ons busje aten we ons kerstmaal. de camping van Caminha was een gezellige en mooie camping. Op het strand achter de camping, hebben we een geweldig kamp gemaakt met wrakhout dat was aangespoeld. Ik heb er een tekening van gemaakt. Vanop het strand kon je Spanje zien en een fort in het water.

carinhoso mao

Er valt wat te vertellen op de hoek van een straat in een godvergeten gat waar stoppelbaarden als God zelf op zondag kijken of het goed is. Ze hebben ons gezien en kijken ons lang na we zijn een dankbare gebeurtenis in deze tijdloze uitgestrektheid. Ons passeren markeert een punt in de tijd op een beschouwende zondagmiddag. Achteraf bekeken heb ik spijt dat ik niets gevraagd heb, dat ze dan konden oplossen en waardoor dit momentum een nog langer verhaal zou zijn geworden dat dan in de dorpsgeschiedenis verder kan leven als 'weet je nog die zondag, toen dat belgisch madammeke'... maar ik had niets nodig (ook wel een fijn gevoel) en ik heb deze week al een keer een kip en een koe nagedaan in de winkel om iets duidelijk te maken aan de slagerij en daar wordt nu al genoeg om gelachen waarschijnlijk dus de drang om iets als een rubberen rondelletje om de gasverbinding te beveiligen te gaan uitbeelden laat ik maar even daar, dat zoek ik wel eens ergens anders. (dat zou ik nu eigenlijk wel kunnen gebruiken voor de volgende gasfleswissel). Alentejo voelt voor mij als een soort van moederland, het draagt je golvend door zich heen en geeft voedsel voor de ziel. Velden vol madeliefjes die zich als gestolde ochtenddauw tussen het frisse groen nestelen dat de kurkeiken aan elkaar lijmt. Er hangt een zeer bijzondere sfeer met al die ontblote eiken waartussen koeien en schapen (en eindelijk eens een zwart varken) schaduw vinden. Een stel witte reigers links en ooievaars rechts en hoog in de lucht regelmatig een acrobatische wouw en uiteraard ook buizerds. Dit binnenland is zeer dun bevolkt en waar mensen wonen lijken ze samen te kruipen in onooglijke kleine spierwitte dorpjes waar iets tijdloos heerst. En toch moeten er ook hier mensen zijn, hun aanwezigheid wordt verraden door wijngaarden, olijfgaarden en kurkgaarden (ik weet niet of dit woord bestaat maar nu dus wel) en hier en daar een lange rij cipressen die naar een eenzaam landgoed voert. Verder lijkt het leven hier hard maar simpel, eindeloos groen onderaan, daarboven een even eindeloos blauw en daartussen wordt gewerkt, geplukt, gezaaid, geploegd, beschouwd en volgens mij ook veel gedroomd. De witheid van de dorpjes wordt gebroken door kleurige raamkozijnen en bloementuinen en overal wappert was. We hebben geen GPS meer en hebben het even overwogen er een aan te schaffen maar een goede kaart en vooral de vlotheid waarmee Joran ze leest zijn veel aangenamer. We volgen een landelijker weg, de kortste in afstand, en reden daardoor tolvrij en zagen eindeloos veel plekken om te wonen. We zitten nu terug aan de kust van Alentejo in een natuurpark in Vilanova de Milfontes en zakken morgen tot het zuidelijkste puntje af. Wie prikkertjes heeft geplaatst merkt dat we een beetje een slingerbeweging gemaakt hebben, dan weer flirtend met de atlantische kust en toch weer naar het binnenland getrokken en net dat gaf ons de kans de diversiteit van dit prachtige land te ontdekken. Het is wat anders dan de Britse en Franse grijsaards die we soms laat in de avond op de camping weten aankomen om de volgende morgen schiellijk vroeg te vertrekken om zo snel mogelijk aan de Costa del huppelepup te zijn. Ieder zijn manier van reizen. Ondertussen hebben de jongens zich bekwaamd in het bespelen van de harp in onze cockpit. De zessnarige waslijn die daar hangt sinds Caminha ontlokt allerlei melodietjes en zorgt voor de nodige, en soms overbodige, muzikaliteit in ons busje. Het is eens wat anders dan een conflict in de douches vijftig meter verder dat omwille van de akoestiek van het gebouwtje tot binnen in de bus te horen was. Gevoelige luisteraars die het nederlands machtig zijn hebben waarschijnlijk , in lichte choque, hun vocabulaire aan beledigende uitdrukkingen kunnen updaten terwijl ik, met een licht schaamrood op de wangen, in de mannentoiletten binnenging om kort en duidelijk een einde te maken aan dit gekibbel. Tien minuten later kwam er erkenning voor de goede bedoeling van het werpen van een bus douchegel over de hoge stenen tussenwand en de overdreven reactie die dat voor gevolg had en was de lucht weer helderblauw en werd er weer lekker gefratst en gelachen.