Bienvenue mon ami

Het is een prachtige dag, met vogeltjes om wakker te worden en een warm zonnetje, met een douche zonder drukknop en lekker warm water (douches met drukknop zijn na douches met een gelimiteerde tijd onze mindere favorieten, ze dwingen je in onnodige houdingen om tegelijk vochtig en ingezeept te geraken, en dan heb ik het nog niet over de interessante situatie waarin je probeert je oksel te scheren of een onderbeen zonder de watertoevoer te onderbreken, en maken dat je jezelf belachelijke dingen oplegt als 'nog vijf keer drukken en dan stop ik ermee' om dan vervolgens nog vijf keer te drukken...) en met een uitzicht op de Spaanse heuvels en de Pyreneeen aan de grens. Met een lichte emotie steken we de grens over die aan de Spaanse kant nog echt van douanes voorzien is om het vrachtverkeer aan een onderzoek te onderwerpen. En daar is Frankrijk. Links van ons blijven de hele dag de besneeuwde kammen van de Pyreneeen in beeld en tot Narbonne zien we rechts de zee. Een schitterend uitzicht over een uitgestrekt landschap vol wijnranken en zachtroze bloesems. We genieten van het verre blauw van de zee en de schorregebieden die er langzaam in verdwijnen en merken dat aan deze kant van de bergen de grond duidelijk minder droog is. Kilometers later wordt de wijn onderbroken met graslanden (groen gras!) en akkers. De geploegde aarde wacht vol vertrouwen op wat regen, hoe anders dan de gebarsten en gekloofde brokken dorre grond in het Zuiden. De lieflijke lentekleuren, het lichte glooien en de schilderachtige dorpjes en steden in het decor geven de uitdrukking 'la douce france' een frisse betekenis. Het ademt hier een zekere zachtheid waar we ons graag in koesteren. We werpen nog een paar laatste blikken op de zee, die ons nu al een paar weken vergezelt en draaien het binnenland in, het land van de katharen, burchten en abdijen. Onderweg komen de vragen over wie en wat de katharen waren en het waarom van kerkelijke inquisities en executies. Zoveel boeiende gesprekken en zoveel interessante vragen, ik word daar zo blij van. We stoppen even om Carcasonne in zijn volle glorie te bewonderen. Op heuvels liggen kerkjes of kloosters en kleine dorpen, die omwille van hun typische bouwstijl opgaan in het landschap, en hun verspreidheid geeft een soort gemoedelijke geborgenheid. Met Rune vooraan geraken we met de wegenkaart en een korte beschrijving met wat nummers van banen bij onze wijnboer in de buurt van Montauban. Uiteraard hebben we eerst nog een potje rillette gekocht (Poulet roti) om onze baguette mee te beleggen, daar dromen onze jongens al sinds december terug over dus hun dag kan niet meer stuk. Zelf heb ik me omwille van alweer een technisch probleem met de verwarmging op gas nog eens in de donkere spelonken van de kofferruimte geplooid om handleidinggewijs knoppen en kleppen te bedienen maar meer dan een kreunende zucht kon ik het toestel niet ontlokken. Nu we naar het Noorden beginnen rijden en vooral bij boeren gaan staan, en dus niet van onze electrisch verwarmingsvriendje gebruik kunnen maken, is dat niet zo'n prettig vooruitzicht. Opgevouwen in een ingewikkelde houding vloek ik tegen het busje en merk lachend op dat ik er meteen een sorry achteraanmompel. Ik ben het busje heel dankbaar voor alle bewezen diensten en wil het niet tegen de ruitenwissers instrijken omdat het even niet doet wat ik vraag. Ik ruim de rommel terug op, draai de verwarmingskraan dicht, tik vriendschappelijk tegen het verwarmingstoestel en bedenk dat het gelukkig een zachte winter is en ik ook water kan koken om mijn haar te wassen. Ik ken een paar mensen die het niet erg vinden als ik door de kou gejaagd terug vroeger thuis ben, maar zo ver zijn we nog niet!