het leven zoals het is; de reiziger deel 2

Het is uiteraard niet al schoonheid en diepe ontroering onderweg, er zijn ook de kleine ongemakken en ergernissen die af en toe de kop op steken maar die ons in het hier en nu en met de voeten op de grond houden. Zo is er het dagelijks weerkerende conflict over de vulpen voor het schoolwerk. Met pennenzakken vol schrijfmateriaal en winkels die het ontbrekende gerei kunnen aanvullen blijven we een rituele discussie houden over die enige vulpen die voldoet aan alle eisen om schoolwerk te maken. Onze jongens, opgegroeid in de spirit van de vrije school, schrijven al jaar en dag verplicht met vulpen en weigeren hun werk aan kwaliteit te laten inboeten door pakweg met een balpen of een rollerstift of... te schrijven. Om een of andere reden is er in de loop van onze reis een vulpen niet goed genoeg meer of verdwenen of wat dan ook en vinden we in de winkels niet een geschikte vervangmiddel dus start elke dag het schoolwerk met een hele onderhandeling over die pen. Daarnaast hebben we in ons bezit maar één tabletcomputer die gebruikt dient te worden voor; het aflezen van schoolopdrachten, opzoekwerk voor schoolopdrachten, het invullen van schoolopdrachten bij gebrek aan een printer, het overschrijven van lessen uit schriften van andere kinderen die opgeslagen zijn, het fotograferen van schoolopdrachten om ze door te sturen naar school, het online invoeren van franse vocabulaire in een oefen en testprogramma (wrts is een aanrader voor wie vocabulaire in gelijk welke taal moet oefenen) het vraagt bijgevolg een hele regie om wie, wat en wanneer op elkaar af te stemmen. Jammer om te zien is dat twee intelligente en creatieve geesten die voortdurend uitvindingen doen en oplossingen bedenken voor hun zelfverzonnen knutselwerken en allerlei problemen er niet in slagen een eenvoudige situatie even met een open mind te bekijken. Ik denk dat de school op dit moment niet zozeer wakker ligt van het gebruikte schrijfmateriaal als wel van het gedane werk en vele dingen kunnen op de Ipod ook opgezocht worden maar in hun mindsetting is die voorbehouden voor spel en ontspanning. Meestal wordt het opgelost met een schuldinducerende zucht van deze of gene en worden woorden als opoffering en spast gebezigd voor we dan eindelijk aan de slag gaan. Alle dagen dus! Andere dingen vallen gelukkig maar uitzonderlijk voor. Gisteren ging ik de eerdervernoemde kakbak leegmaken waarbij ik nadrukkelijk de drukfacebookende kids had ingelicht over de tijdelijke afwezigheid van de toiletmogelijkheid. Volledig gebiologeerd door het sociale netwerk was Rune erin geslaagd mijn belangrijke boodschap niet te horen en toch te plassen. Voor mensen die niet vertrouwd zijn met de technische aspecten van een campertoilet is het belangrijk te weten dat wanneer de toiletcassette, die ik de kakbak gedoopt heb, niet onder de toiletpot zit, bijvoorbeeld tijdens het legen ervan, er een holle ruimte is onder het toilet, die meer dan een meter diep in de camper loopt en een opening heeft waar met gemak die cassette en met wat moeite een arm met een vod en een hoofd in kunnen. Normaal is die opening niet bedoeld als menselijke ingang maar na de volle blaasinhoud van Rune is er geen andere optie dan met gigantische hoeveelheden toiletpapier het vocht te verwijderen (wat hij uit eigen initiatief zelf heeft gedaan) en daarna met een vod met detol de zaak te reinigen. Dit alles, om het helemaal hilarisch te maken, in het donker met begeleiding van een zaklamp. Nu ik erop terugkijk ben ik blij dat het in het donker was omdat het dan niet opviel voor de talloze andere campingburen en je lekker kan sakkeren in alle discretie. Verwonderd over mijn eigen kalmte, het gebeurde natuurlijk niet expres, was ik toch heel blij dat het niet over een grote boodschap ging. Belangrijk detail is dat we tegenover het toiletgebouw staan en het eigenlijk maar twintig meter wandelen is naar een toilet die niet moet geledigd worden. Verder lukken we er wonderwel in om met drie op deze kleine ruimte onze spreekwoordelijke draai te vinden.