Wandelen op de grens

De rit van Barcelona naar Capmany is een van onze laatste trajecten in Spanje. Wie de kaart erbij neemt ziet dat we pareltjes als Gerona en Figueres en de prachtige Golf des Roses naast ons laten liggen maar wij kijken uit naar een paar dagen tussen de kurkeiken aan de grens met de Pyreneeen op de achtergrond. Deze rit voert ons weg van de palmen en de Aloë Veras en alle gevarieerde cactussen. Helaas blijven ook de zachte amandelbloesems achter. Maar er groeien terug bomen langs de weg en op de heuvels en er is terug gras en de eeuwig droge geulen maken plaats voor echte rivierbeddingen met water gevuld en zelfs een beetje slijk aan de kant. Er staan terug populieren, zelfs met klimop rond gevlochten en later ook kurkeiken. De Pyreneeen verschuiven van verre achtergrond naar voorgrond en we zien de sneeuw op de hoge toppen de zon weerspiegelen, ik ben blij dat we toch maar niet naar Andorra rijden. We rijden langs de wakende blik van talloze forten en kastelen en zien prachtige kloosters hoog tegen heuvels aan kleven en de huizen krijgen langzaam terug bakstenen muren. Capmany zelf is een lieflijk stil dorpje waar het ritme van de dag bepaald wordt door de klokken van het kerkje en de hoogte van de zon. Op de heuvels liggen hier en daar dolmen en menhirs in hun eeuwige verstilling te wachten op een verdwaalde wandelaar. Mensen die hier kamperen zijn op weg naar huis of naar het Zuiden. Het tempoverschil in de ochtend maakt duidelijk of ze de duizenden kilometers in een stevige ruk willen afwerken of, zoals wij, met een zekere traagheid het landschap willen bewonderen onderweg en genieten van de reis op zich. Wie van verder Zuidwaards komt kleedt zich warmer nu de zon iets in kracht afneemt, wie van het Noorden komt gooit alles uit en tankt zich vol met verse vitamine D. Deze bosrijke omgeving trekt ons naar buiten en we lopen onze neuzen achterna langs wijngaarden en kurkeiken die duidelijk allen nog sporen dragen van een grote bosbrand in 2012. De uitzichten op de bergen en het klokje op de achtergrond, de stilte van dit platteland, het had geen mooier afscheid van Spanje kunnen zijn dan hier in de natuur met de zon op ons gezicht en 's avonds een onwaarschijnlijk heldere sterrenhemel.