Ik weet niet hoe fanatiek de volgers zijn maar voor de volledigheid.
na Grantham hebben we een lange rit gedaan tot in Maidstone en morgen sluiten we dit hoofdstuk af in Canterburry. Maandag varen we van Dover naar Calais.
Ik kan het eigenlijk nog bijna niet geloven, we hebben het gewoon gedaan, al bijna twee maanden en we gaan nog verder. We zijn geen lid geworden van noch de caravanningclub, noch the camping and caravanningclub (the friendly one)maar mochten steeds bij hen camperen wanneer we dat wilden en vaak kregen we een ledenkorting en de voordelen van campings zijn duidelijk;
je kan douchen zonder ongewenste intimiteiten met het douchegordijn of onhebbelijk achtergrondgekibbel van de twee tieners
je kan de laundryruimte gebruiken om stinkkleding te wassen en bij het rustgevende geluid van ritsen tegen de droogkastwand ongestoord een boek lezen.
je kan de jongens wegsturen met een bak afwas en even alleen zijn in het busje met een kop thee of wat dan ook.
je kan eens goed kakken zonder commentaar op de geluiden of zonder een gesprek verder te moeten zetten omdat het nu eenmaal kan.
je staat veilig en gerust en kan daardoor goed slapen.
je kan je aansluiten aan de electriciteit en daardoor je verwarmingstoestelletje heet laten worden en allerlei dingen opladen.
maar het is duur en je ontmoet niet altijd mensen, je bekijkt ze en wordt door hen ook bekeken en je bent het snel gewoon.
Deze reactie is verwijderd door de auteur.
BeantwoordenVerwijderenWe hebben in ons leven samen met de kinderen een groot deel van Europa doorzworven.
BeantwoordenVerwijderenMaar ook ik wordt steeds een beetje weemoedig als ik Schotland (en bij uitbreiding Engeland) verlaat. En als we dan teruggaan lijkt het steeds een beetje op thuiskomen.
Er zweeft hier dan ook een groot deel van onszelf ergens tussen hemel en aarde.
De genen kan je niet negeren ... op weg nu naar nieuwe en nog onontdekte horizonten.
De Keltische ziel krijgt ook onderweg naar het zuiden nog meer dan voldoende "voeling".
Even opwarmen voor de onvermijdelijke drang en terugkeer naar het pure noorden ... echte trekvogels achterna.
Al deze verhalen tot hiertoe doen me steeds meer en meer verlangen naar april. Het verlangen om te reizen, te ontdekken en te genieten van kleine en grote dingen. te genieten van de onverwachte dingen vooral dan de schoonheid van de natuur. Ik merk hier toch vooral ook hoe culturen zich hebben samengesmolten tot wat Engeland/Schotland nu is. de Keltische en Vikingcultuur hebben duidelijk hun sporen achtergelaten. In elk geval, Dit kleine stukje land van onze grote wereldbol vraagt om bezocht te worden. Bedankt alvast om dit avontuur zo mooi te verwoorden.
BeantwoordenVerwijderenMama, Moeke, Moena
nog eens altijd welkom op Tonigrand St Avit Sénieur, Périgord
BeantwoordenVerwijderen