liefdevol Arundi

Het is 12 november en we laten ons meest noordelijke punt en een aantal onwaarschijnlijk hartelijke en lieve mensen (en dieren) achter. Het is een beetje dubbel, jammer om hier weg te gaan en tegelijk ook fijn om weer te reizen. We hebben een mooie week achter de rug in Arundi, zo heet het huis van Arden, Kune en Frodi, nabij Thurso. De jongens en ikzelf hebben geholpen met het betimmeren van de laatste vrije gevel van het huis zodat hij beter bestand is tegen de niet aflatende wind en de regen. Ik heb met de engelse wagen van Kune gereden naar een buurvrouw met paarden om de wagen te vullen met vijf kruiwagens paardenmest voor de groententuin en Rune en Joran hebben stevig meegewerkt. We hebben een kamp gebouwd met Arden in een klein bosje omdat Kune dat nu met de kleine Frodi niet mee kan doen en Arden heeft ons de oren van het hoofd gepraat terwijl we takken versleepten en zij een mandarijnvisvijvertje aanlegde. Ik had nog veel meer willen helpen en hoop maar dat die paar afwaskes enz iets hebben kunnen betekenen. Het is een mooi maar hard leven hier. Hout hakken voor de kachel om te verwarmen en water op te warmen, honden verzorgen en mee wandelen, kindjes verzorgen en opvoeden, het weer bewonderen maar vaker trotseren.... We rijden met Kune naar de Ben Dorrery en wandelen de kale berg op. Bomen zijn niet thuis in dit landschap, ze zijn eerder uitzonderingen tussen de grassen en kruidige struikjes en miljoenen mossen. De paar bomen die we later toch zullen zien hebben een winterjasje aan, heel bijzonder. Bovenop de berg hebben we een eindeloos uitzicht over een glooiend landschap dat heel wat grote en kleine Lochs herbergt en hier en daar een eenzaam huisje. Rune en ik zijn vanop de top naar Arundi terug gewandeld. Een heerlijke doorsteekwandeling waar we vaak diep wegzakten in de veengrond en we met rode wangen van de wind thuis aankwamen. Afstanden zijn een vreemd gegeven hier. Omdat er zo weinig referentiepunten zijn lijkt eindeloos niet zo ver en omgekeerd. De volgende dag zijn we de rivier achter het huis overgestoken om 'even' naar een ruïne te wandelen waar we mogelijk hertegeweien en schedels konden vinden. De game-keeper, jachtopziener, gebruikt de plek als dumpplaats voor jachtafval. Tot de knieën in het slijk en balancerend op bubbels veengrond en graspollen genieten we van het buitenzijn en de aanblik van schitterende langharige gallowayrunderen die Arden de stuipen op het lijf jagen. Kune, met Frodi op de rug, Arden en ik geraken op een bepaald moment niet meer verder over de drassige grond en de jongens vinden een weg naar de gezochte plek. We vatten de terugweg aan en vertrouwen erop dat de jongens straks wel door modderland teruggeraken. Stralend, en in het bezit van een paar herteschedels met gewei, halen ze ons toch nog in. We volgen het paadje dat de koeien voor ons gemaakt hebben naast de rivier die er in dit seizoen diep donker, snel en vooral ijskoud uitziet. Terug thuis maken we de beloofde warme chocomelk die veel natte en koude voeten doet vergeten. Missie geslaagd. Zaterdagavond hebben we het jaarlijkse bonfire vuurwerk in Thurso gezien. Er is in deze regio niet echt sprake van een bruisend cultureel leven zoals wij gewend (en verwend) zijn dus gelegenheden als dit zijn uniek. Om er helemaal een avond-uit van te maken tracteert Kune ons op fish en chips. Na het vuurwerk is er nog een gigantisch kampvuur op het strand. Een mooie avond na wat onze jongens (nog steeds plannen aan het maken met hun geweien) een topdag noemen. Zondagavond hebben we na vakkundig onderzoek van het weerbericht zelf een kampvuur gedaan met zalige zelfgemaakte pizza's onder een schitterende sterrenhemel. In het donker vliegt een vlucht wilde ganzen over, we horen hen roepen. Volgens ons was het onderling overleg of er iemand nog zag naar waar ze vlogen, haha. Maandag hebben we ons gericht op het vertrek en schoolwerk. Met dit laatste hebben we na een aantal crisissen en een 'ondersteunende' mail van papa thuis toch een werkzame verhouding gevonden. Het blijft niet zo makkelijk om op een kleine ruimte te werken en vaak hebben we essentiële informatie van bepaalde vakken plotseling niet of nodig via het internet dat er niet altijd is. We kunnen niet meer doen dan ons best hou ik mezelf maar voor. We nemen afscheid van iedereen voor een onduidelijke tijd. Dorpjes zijn hier dun gezaaid en diegene die er zijn omvatten de spreekwoordelijke twee man en een schapenkop dus toen we dinsdagochtend doorreden en dringend moesten tanken gebeurde dit; 'ja, sorry de diesel is op, ik wacht op een nieuwe levering vandaag, het volgende station is 10 mijl naar ginder,' zei de krantenboer-postkantoor-drogist-bakker-beenhouwer-toerische informatie all-in-one Schot. (en ik verstond hem!) We zijn vertrokken vanuit Shebster richting Tongue om langs een wonderschone eenvaksbaan dwars door Sutherland te rijden naar Lairg. We maakten een korte omweg langs Dunrobin Castle en hebben in de omgeving van Inverness geslapen. We zetten de tocht voort met een boek vol tips voor ons traject van Kune naar Aviemore vandaag. (toch weer wat info voor de prikkertjes!) We keren ons van de prachtige Beauly Firth af en wenden de steven richting A9 en het Zuiden.