call 999

Het vriendelijke personeel van het visitorscentrum in Bankfoot, de spectaculaire roze zonsondergang en de beloftevolle commentaren in mijn campinggids en op de app creeërden een beeld van deze gratis camperplek dat erg geruststellend was. Een rustige nacht moest het worden met de mogelijkheid om desgewenst te ontbijten in het centrum. Niemand vermeldde de nabijheid (lees 'in de achtertuin') van de grote baan als een storend element en dat bleek ook nog het minste aan deze horrible night. Na een lekker maaltje kropen we wat rond om ons bed op te bouwen en onder de wol te gaan. Met de gebruikelijke ;'Slaapwel, ik zie jullie graag en tot morgen' gleden we dromenland binnen om rond middernacht in een nachtmerrie wakker te worden. Gierende banden, lichten, optrekkende auto's, gegil en geroep, rondrennende mensen, nog meer geroep,... op onze afgelegen en onverlichte parking. Ik gluur naar buiten en durf geen licht aandoen en zie onduidelijke dingen die ik niet kan plaatsen in deze nachtelijke context en ik word heel bang van zoveel onduidelijkheid en lawaai en chaos... Plots blijk je toch ook heel kwetsbaar als mama alleen (waar is die grote breedgeschouderde William Lawson die je op zo'n moment buiten wil kunnen sturen al dan niet met kilt aan) in een busje. De jongens worden wakker terwijl ik de politie bel en zijn helemaal in paniek. De dame die ik aan de lijn krijg weigert te verstaan wat er aan de hand is en blijft hangen op camper on a parking,... ze zal iemand sturen. Tien panische minuten later bel ik terug omdat ik echt vrees dat ze er niets van begrepen heeft (en ook omdat ik vind dat de politie moet kunnen opgebeamd worden als je hem nodig hebt)(paniek en geduld gaan niet goed samen) en ik krijg een man aan de lijn die duidelijk al eerder een telefoon via de 999 spoedlijn heeft aangenomen en mij rustig door de procedure helpt en iemand stuurt. Het gevolg is dat ik tweemaal bezoek krijg van politie maar het kan op dit moment niet genoeg zijn! De eerste keer zijn het twee agenten die duidelijk niet echt zin hadden om te komen. 'Het zijn lokale jongeren die rondjes komen rijden op de gravelparking en ze doen niets, ze zullen niet terugkomen,.'.. De jongste agent was nog wat nat achter de oren maar duidelijk heel blij met de machtige uitstraling die zo'n politieuniform geeft en volgens ons had hij zelf ook nog zo'n weekendactiviteit gehad. Hij wees naar Rune en Joran en zei dat ze dat binnen een paar jaar ook wel gingen doen, zijn collega was toen al terug naar de auto. Het tweede bezoek was meer wat we nodig hadden; een vaderlijke agent die zelf ook een motorhome had. Hij zei dat er een groot verschil is tussen stadsjongens in het weekend en countryboys en dat dit countryboys waren die tussen twaalf en twee onnozel gingen doen met hun auto. Ze gingen wel niet terugkomen maar ik mocht bellen als ze dat wel deden en hij ging regelmatig wel eens terug langs rijden tijdens zijn dienst en het doorgeven aan wie na hem kwam. Het was niet nodig om ongerust te zijn. Dat is zo'n dooddoener natuurlijk want ook al is het niet nodig, het zit gewoon zo in je lichaam dat we geen van drie nog een oog hebben dichtgedaan en elk geluid een beeld vroeg om betekenis te kunnen geven en rust te brengen. (Rune heeft wel een oog dichtgedaan en Joran en ik hebben een infuus van rescuedruppels aangelegd) Op zich was er dus niets ernstig en het was ook niet tegen ons gericht maar het zorgt er nu wel voor dat ons vertrouwen in camperplekken en commentaren erover een deuk heeft gekregen. We herstellen van de onrust en het slaapgebrek op de camping in Edinburgh en ik merk dat het nog in ons lijf zit wanneer een auto optrekt in de buurt van ons busje. Welkom mensen, we zijn terug uit de natuur. Met de aankomst in de stedelijke wereld kregen we ook voor het eerst weer bericht van het wereldnieuws en na een paar beelden van de Fillipijnen is onze bange nacht weer relatief. Het is een beetje raar reizen in de wereld en leven van dag tot dag met al je zintuigen open en tegelijk heel belangrijke dingen in de wereld missen. Zijn we dan al reizend net heel verbonden met de wereld of zijn we weg? Voor het thuisfront; we gaan het nog moeten doen zo'n plekken maar we doen het voortaan wel anders. Je mag een grijs prikkertje zetten op Bankfoot.