twee keer vuurwerk?

Ik ben de reusachtige eucaliptusboom dankbaar dat hij bij vijf beaufort toch rechtop is blijven staan deze nacht en vraag me ook wel af hoe we hier nu met twee een 'snotvalling' kunnen hebben onder zo'n boom die bekend staat om zijn luchtwegbevrijdende eigenschappen. We bivakkeren hier nu al een heel aantal dagen op dezelfde plek en hebben een poging gedaan om in dit weer een was te drogen tussen de buien door maar dat is geeindigd met een geimproviseerdee waslijn in de cockpit waarbij ik dan een nacht onder drie rijen onderbroeken heb geslapen en de volgende twee nachten onder sokken. Die sokken hadden meer tijd nodig omdat ik ze tijdens de eerste drie plensbuien buiten had laten hangen en zelfs nadat Rune ze manueel had uitgewrongen duurde het nog heel lang voor ze 'kastdroog' waren. Dat we hier nu blijven, terwijl Portugal zoveel meer te bieden heeft dan de monding van een rivier, het zicht op Spanje aan de overkant ervan (al was Spanje gisteren een paar keer uit het zicht verdwenen), een paar schattige dorpjes en een gezellige camping heeft alles te maken met de jaarwisseling en de rust om een week op dezelfde plaats te blijven. De jongens zijn aan een gigantisch bouwwerk van gebleekt zwerfhout op het strand begonnen en daar proberen ze af en toe aan door te werken.. We zijn ook al wel een paar keer teruggekeerd omdat het te hard regende en het geheel niet waterdicht genoeg was om droog in te blijven. We hebben ons al te pletter ge-unoot,  en ook geblokust en geset en het vikingsspel dat Rune in York kocht heeft al voor spannende momenten gezorgd. Met enige regelmaat hebben we het binnenzitten en kampen bouwen ook wel afgewisseld met het bezoeken van het gezellige dorpspleintje en de grotere stad Viana do Castello die vooral bekend is om haar indrukwekkende basiliek op de heuvel. Een heuvel die wij, als echte pelgrims, te voet beklommen hebben. Met zijn vierkante vorm en uitgehakt in robuuste graniet is dit een bijzondere kerk die veel weg schijnt te hebben van de sacre coeur in Parijs en die binnenin een verrassend intiem gevoel weet op te roepen. Boven onze hoofden dansen musicerende engelen in de koepel en door een vreemd perspectief lijken we er echt tussen te staan. Door de hevige wind van de laatste dagen blijkt een raam het begeven te hebben en een dappere man staat met een lange stok op levensgevaarlijke wijze de resterende scherven naar beneden te kloppen. Hij zit daarvoor onbeveiligd op een richeltje en mept met een hengel van een meter of vier tegen de ramen. Ik hoop dat hij daarbij niet een van de schitterende glasramen uitbeukt die er net achter liggen en we ontwijken de neervallende scherven bij het binnengaan. Omdat het zo mistig is beslissen we maar om niet met de lift in de toren naar boven te gaan voor nog een spectaculairder zicht op de wolken onder ons die de stad en de haven en de hele monding van de rivier bedekken. We zijn blij met het schuine treintje dat ons helemaal naar beneden voert en wandelen rond over mooi aangelegde pleintjes en tussen mooi onderhouden gevels en een paar verrimpelde achterafstraatjes die wel lekker naar keukengeheimen ruiken. De motregen jaagt ons een kerststallen expositie binnen waar in allerlei suikergoed en marsepein bijbelse taferelen vorm en kleur kregen. Ergens is een Jezuske weggepeuzeld zien we.
Het grappige aan een langere tijd op eenzelfde plek blijven is dat het bezoek aan zo'n stad plots iets van een uitstapje krijgt en niet meer als een onderdeel van een lange reis en dat 'thuis' een plek van een paar vierkante meter op een camping wordt en niet alleen maar het busje dat op die plek staat. Ik betrap me erop dat ik een 'vaste douche' krijg die ik telkens weer gebruik terwijl Rune dan weer graag afwisseld en het voor Joran al niet uitmaakt als hij er al maar niet alleen naartoe moet.
Ik merk dat ik het wel even fijn vind om hier wat langer te blijven maar dat het ook weer aan me begint te trekken om verder te reizen. Woensdag rijden we naar het binnenland en ik hoop dat we daar een paar drogere dagen hebben om te wandelen. Omdat de camping ondertussen toch voller blijkt te zijn voor de jaarwisseling en we hier vlakbij het lokale voetbalstadion staan ben ik wel benieuwd hoe dat hier vannacht zal zijn. We zitten hier bovendien ook vlakbij de Spaanse grens, aan de overkant van de rivier, en daar is het een uur later dan hier dus krijgen we dan twee keer vuurwerk? Ik vind het wel een grappige gedachte dat wij al in een nieuw jaar zijn straks terwijl alle mensen thuis nog aan het aftellen zijn. Bij deze wensen we iedereen een rustig einde en een gevleugeld 2014.

Hier zijn wij

Hier zijn wij
met de wind in de rug
het strand afschuimend
zeegebleekte stokken
zijn schatten
voor ons  

Hier zijn wij
met grote ogen
bundels zonlicht vangend
een dennenbos
is zachte bodem
voor een takkenhut  

Hier zijn wij
de oren wijd open
luisterend naar verhalen
stenen vertellen
onze handen
over rotsen  

Hier zijn wij
de armen breed gespreid
omarmen we wind
lachende lippen
smaken
naar zee  

Hier zijn wij
voeten stevig op de grond
sterren in ogen blinkend
harten lopen over
van dromen
en plezier

Feliz Nadal Portugal

Tussen de eucaliptusbomen en de dennen door kunnen we een glimp opvangen van de zee en de monding van de Rio Miño. Het niet aflatende gebulder dat we horen is niet van een betonmolen maar van de groteske branding. Het geluid zwelt en zakt met de wind en de eucaliptusbomen rond ons hebben de afgelopen dagen duidelijk heel wat schorsrepen verloren. Het is hier ook alleen maar minder griezelig vinden de jongens en de nachtwaker die fluitend zijn ronde doet (nadat hij door mij eerst als een verdwaalde bejaarde aanzien werd)(misschien was hij dat ook wel en vond hij het verhaal van de bewaker wel goed gevonden) en het feit dat hier in de dag ook wel eens iemand te zien is, bijvoorbeeld om die schorsrepen bijeen te harken, doen veel. Toen ik op kerstavond even een korte wandeling maakte om de nabije omgeving te bekijken hadden de jongens als verrassing een supergezellige tafel gedekt en onze kerstlichtjes aangedaan. Ik was helemaal ontroerd van zoveel eenvoudige gezelligheid en vooral van de gevoelige schoonheid waarmee de kids eraan gedacht hadden en  de intentie die erachter zat. Zonder pakjes en zonder uitgebreide maaltijd, met drie in een busje op een verlaten camping leek dit heel dichtbij de essentie van kerstmis te komen. Na een paar stukken van een heerlijke oude Spaanse geitenkaas en smaakvolle hamreepjes met Portugese olijven hebben we voor de gein de evergreen 'Last Christmas' van Wham even opgezet en God wat mag de mensheid blij zijn dat die kapsels niet meer in de mode zijn. Ons hoofdgerecht klonk in de winkel beter dan dat het er uiteindelijk uitzag. Krabbepootjes in een deegkortsje dat helemaal aan de pan bleef kleven met de wonderbaarlijke smaak van opgewarmde surimi. Toen Rune naar zijn bord keek waarop sla, kerstomaatjes en de 'crabsticks' lagen merkte hij lachend op dat het eruitzag als een afbeelding op een uithangbord van een pittazaak. Zijn latere opmerking 'and it also tastes like crap' maakte de grap wel helemaal hilarisch. We hebben heel wat afgelachen en het was een bijzonder avondje.
De volgende ochtend hebben we een strandwandeling gemaakt en om mijn schoonfamilie alle kersteer aan te doen hebben we een blik perzikken bij de worstjes gegeten. Het is een beetje vreemd om niet in de pakjeswaterval van het gebruikelijke feest thuis te zijn en tegelijk vind ik zo'n uitgepuurde familiesfeer met wat er mogelijk is op dat moment en veel zachte gezelligheid een heel intense liefdevolle ervaring. Wij hopen dat iedereen aan een uitgebreide familietafel met veel eten minstens even datzelfde gevoel mag ervaren.
We hebben dus een plaats gevonden voor ons drie in Aminha, Portugal. Maar meer nog dan een plaats hebben we de Kerst gevonden en we delen hem graag met iedereen.

Trio op zoek naar een plaats voor de kerst

Het is een boeiende oefening op een lange reis, wanneer blijven en wanneer vertrekken. Een plaats of omgeving kan als een warm bad zijn waarin je wil blijven (het is echt te lang geleden dat bad) om er langzaam in weg te smelten tot je helemaal verrimpeld bent en je vel te groot geworden is en je helemaal zacht en warm geworden bent. Maar uiteindelijk wordt ook dat water te koud en het blijft een kunst om er tijdig uit te stappen. Zo was ons vertrek van de familiale sfeer in het uitzonderlijke decor van de afgelopen dagen een beetje met een dubbel gevoel. Maar is dat niet wat het avontuur van reizen is; weten wat je achterlaat en toch vertrekken naar iets nieuws. Zo kwamen we na een eindeloos lange rit aan de Westkust van Gallicië in de enige andere camping die in heel Noord-West Spanje open blijkt te zijn in deze periode. We wilden een camping omdat we bij de boeren niet willen komen aanzetten met de kerst en een parking nogal schraal leek om kerstavond door te brengen. Het plan was een lang verblijf in een mooie omgeving waarin we een paar dagen ontspannen en geen schoolwerk maken en lang blijven liggen en wandelen en kerst vieren en ... dat was het plan dus. We rijden in het voetspoor van de pelgrims naar Santiago en ik voel een andere droom vorm krijgen wanneer ik de bewegwijzerde trektocht zie. Het gevarieerde en prachtige landschap van Noord Spanje trekt ons met de energie van duizenden reizigers voor ons vooruit en voert ons langs Santiago de Compostella, vol bewondering voor wie dit lange traject te voet doet probeer ik vanop de autovia een glimp van de kathedraal op te vangen. De campinginformatie beloofde een afstand van een klein half uurtje naar dit monument maar helaas gaan we daar zo ver over dat het idee van een daguitstap het met de kilometer begeeft. Maar Gallicië heeft veel meer te bieden en ik troost mezelf met het idee dat het vast indrukwekkender is na een paar honderd kilometer blaren lopen dan met een wagen als dagtrip. We vinden zonder moeite de extreem bewegwijzerde camping die in de prachtige Ria Baixas ligt, een soort Spaanse fjorden. Het verhaal gaat dat de prachtige stranden ontstaan zijn doordat God hier zijn handen heeft gewassen na zijn zeven dagen scheppen. We zijn de enige gasten in dit vakantiepark en dat heeft een heel griezelig effect (Wie ooit de Shining heeft gezien kan een beetje volgen) We hebben de keuze uit een honderdtal plaatsen om te staan en rijen toiletten, douches en lavabo's wachten om gebruikt te worden. Gelukkig dat er Spaanse schlagers op de achtergrond gespeeld worden, die overigens prima mee te zingen zijn zelfs met onze kennis van het Spaans, dat verlaagt het griezelige galmen van dit desolate geheel. Het idee dat er een nachtwaker is die regelmatig een ronde doet maakt het minder eenzaam maar toch. Vanaf de eerste blik stapelen de bezwaren om hier te blijven zich metershoog op en de jongens bedenken echt massa's argumenten om hier zo snel mogelijk te vertrekken. Ik probeer het nog wat positief te bekijken en ben tegelijk ook doodop na de lange rit en ik had eigenlijk ook heel erg uitgekeken naar deze streek met zijn uitzonderlijke schoonheid en massa's historische schatten als megalieten, rotstekeningen, keltische nederzettingen en de aanwezigheid van een oceaan vol dolfijnen en lekkers. 's Nachts krijgen we gigantische regenbuien over ons heen en rukwinden vallen van de bergen naar beneden waarbij ze de schaduwbiedende eucaliptusbomen stevig door elkaar schudden. Vanochtend hebben we lang geslapen en beslist om vandaag een verkenning van de omgeving te doen en morgen af te zakken naar Portugal. We vermoeden allemaal, en er zijn stevige aanwijzingen voor gevonden door ons alle drie, dat dit bij helder weer een adembenemende streek is. We konden door de mist heen een vage glimp opvangen van de andere oever van de Rià en zien in de verte een klein vissersbootje een poging doen om tegen de tij en de forse wind in naar de open zee te varen. Net als de meeuw die boven de rotsige kust zweeft blijft het een soort ter plaatse hangen tegen beter weten in. Het bezochte vissersstadje kan ons bij dit weer niet echt overtuigen van de charmes van de streek maar heeft wel een supermarktje waar we lekkernijen voor kerstavond bij elkaar zoeken. Onderweg zien we overal maisdrooghuisjes staan naast de huizen en in tegenstelling tot de gezellige houtenschuurtjes op hoge stenen poten van Cantabrië en Asturië zijn het hier langwerpige stenen hutjes met twee rechtopstaande kruisjes aan elke kant, wat het een grote gelijkenis geeft met een graf op poten. Mogelijk zijn deze dingen in de zomer of bij zonlicht wel pittoresk maar in dit grijze weer met motregen en een stevige wind die je om de oren slaat versterken ze de intrieste sfeer van ons verblijf. Op onze toeristische kaart staat een indrukwekkende waterval boven op de heuvel en wanneer we op een bepaalde hoogte in de mist verdwijnen vatten we de terugweg maar aan. Het wordt de week van de net gemiste dingen (de grot die we niet vonden, de meren die te eng gelegen waren en nu de waterval in de mist) De keltische nederzetting die we op diezelfde kaart zien vinden we wel en kan ons helemaal bekoren. Op een kleine landtong liggen de goed bewaarde restanten van een woonplaats/fort uit de ijzertijd. Ik ben altijd heel erg onder de indruk van het idee een pad te volgen dat meer dan tweeduizend jaar al door mensen bewandeld werd. De cirkelvormige en ovalen muurtjes geven aan waar de huisjes stonden en het is een bijzonder gevoel om ertussen rond te dwalen. De straffe wind en het woeste gebeuk van de golven aan de achterzijde van dit kleine schiereiland geven het geheel een extra dramatische dimensie en roepen in onze jongens een soort keltische vechtlust naar boven waardoor ze op en af de rotsblokken en muren achter elkaar aan jagen. Ik vind het wel fijn dat we deze magische plek enkel delen met het ruige weer, een paar acrobatische meeuwen en mogelijk nog een paar keltische krijgerzielen die hier rondwaren. Om onze tijdreis vandaag nog verder te zetten maken we ook een ommetje langs een Dolmen. Prachtig bewaarde dolmen met heel mooie stenen die omringd door kurkeiken en mispels in dit bosje heerst. Het fascineert me dat er in een van de blokken een gestilleerde vis is gegraveerd. Volgens mij was dit een vroegchristelijk symbool en de aanwezigheid ervan op dit prehistorisch monument roept veel vragen op. Het is wel fijn om in deze periode, waarin elke winkel uitgerust is met een kersttafereel, plekken te bezoeken uit diezelfde periode tweeduizend jaar geleden en ze naast dat bekende gezinstafereel te weten en dankbaar dat we toch nog een paar van de pareltjes van deze omgeving hebben kunnen meepikken keren we terug naar de eenzaamheid van onze camping. Waar we na een zeer stormachtige nacht blij zijn te kunnen vertrekken. Spannend wel, want dit is echt geen plek voor een kerstavond maar ons tenminste al bekend en waar we naartoe gaan kan het mogelijk nog mistroostiger zijn, al moet daar wel moeite voor gedaan worden. Op naar een vrolijk kerstfeest.

para mi amigo

Vandaag is het een jaar geleden dat Dieter, mijn schoonbroer, de Nonkel van Rune en Joran, niet wakker werd 's ochtends. Hij was in de loop van de nacht, totaal onverwacht, overleden. De wereld, die volgens voorspellingen mogelijk zou vergaan of overgaan naar iets anders, stond helemaal stil en verbijsterd zaten we samen. Kune, zijn prachtige vrouw, zei vanuit het verre Schotland dat ze niets niet gedaan hadden en steeds geleefd hadden zoals ze het zelf helemaal wilden. Een uitspraak die me toen diep geraakt heeft en uiteindelijk mee de aanzet is geweest tot deze reis. Ik neem graag de goedlachse gulheid en het relaxte oervertrouwen van Dieter mee op reis. Zijn eenvoudige, authentieke manier van ontmoeten, zijn humor en zijn van-Zelf-sprekende houding om in het leven te staan dragen ons en afstemmen op onze eigen innerlijke weg om aan te sluiten bij de Grote Weg heb ik hem altijd zien doen. Moeiteloos, speels, zottekes en vol vertrouwen in wat is en wat komt en goed opletten voor trollen en kabouters. Het is onze spirit onderweg. Met veel liefde mi Hermano xxx

Mirador de la Reina, het uitzicht van de koningin

We zijn helemaal verliefd op los Picos de Europa en blijven diep inademen bij de aanblik van de mist die zich 's ochtends terugtrekt uit de diep ingesleten dalen, de klaterende beekjes die zich in bochten wringen tussen de weides en rotsen, de besneeuwde toppen... en vinden daartussen schilderachtige dorpjes met huisjes in alle kleuren vergezeld van opslaghutjes op hoge stenen poten. Dit is werkelijk een prachtige streek waar we nog maandenlang in zouden kunnen wandelen, kanovaren, rondkijken en genieten. Op zoek naar een door de campinguitbater aangeraden grot, die we uiteindelijk niet vinden, passeren we door Cangas de Onis en proeven daar van een aantal lokale lekkernijen en verwonderen ons over de gigantische hoeveelheden witte bonen die hier overal, tot in de delicatessenzaak, te koop zijn. Een idyllische Romeinse brug en herinneringsmonumenten aan de Spaanse reconquista geven ons levendige geschiedenislessen. De camping waarop we staan is een echt multigenerationeel familiebedrijf dat wel het hele jaar open is maar het duidelijk iets rustiger heeft in dit seizoen (we zijn de enige gasten op de kleine verhuurde huisjes na) en mogelijk uit pure verveling of eerder uit vaderlijke/grootvaderlijke sympathie en vooral uit trots enthousiasme, neemt Ramon ons mee naar de paarden hoog op de berg. Zijn auto kreunt zich de berg op langs een weggetje dat niet voor gevoelige kijkers geschikt is en we krijgen een spectaculair uitzicht op de toppen van de picos. De lucht bestaat hier uit zuivere zuurstof en het panorama is van een wonderbaarlijke schoonheid. Ramon stelt liefdevol een voor een de paarden aan ons voor waarbij hij ze zacht toespreekt en bij naam noemt. Het is een bijzonder ras, extra wollig, met een onwaarschijnlijk zachtaardig karakter. De dieren zien er gelukkig uit in dit decor en laten zich gewillig strelen en ontmoeten ons en vooral hun baasje echt. Het is een plaats van uiterste rust en vrede en de uitbater vertelt ons dat in het hoogseizoen een uurtje bij de paarden voldoende is om hem weer helemaal tot rust te brengen. Hij wijst toppen aan in de verte en geeft hen een naam, die ik graag wil onthouden maar dat lukt me niet, en wijst verborgen grotten aan waar de familie graag in rondneust als amateurarcheologen/paleontologen. De 'Cabana' op de wei, die ze als buitenhuisje voor de familie gebouwd hebben, lijkt me een droom om een tijdje 'van de wereld' te zijn. Op zijn aanraden rijden we later die dag naar Covadonga, een miniatuurdorp met slechts zeventig inwoners dat aan het aantal parkings en toeristenshops te zien, in de zomer uit zijn voegen barst. Hoewel ons doel de Lagos de Covadonga was, konden we niet voorbijgaan aan de schitterend gelegen neoromaanse kerk en de heilige grot met bron. Deze plaats is vooral bekend om het nationale schrijn dat er ligt en omdat hier in de achtste eeuw het begin van de strijd tegen de Moren gemaakt werd. Wij genieten vooral van de mooie waterval die onder het in de rotsen ingewerkte kerkje uitstroomt en het gigantisch uitgewerkte kerstlandschap in de kloostergang. Menig modelbouwliefhebber zou er de tranen van in de ogen krijgen. Na een korte rondvraag blijkt dat de meren met de auto te bereiken zijn, wat achteraf bekeken toch voor interpretatie vatbaar is. Technisch gezien ligt er een prachtige asfaltweg tot aan de Lagos en bestuurders met meer lef dan ik zullen zich ongetwijfeld ook niet laten afschrikken door haarspeldbochtjes zonder reling naast een afgrond maar ik had het na een paar kilometer, en een paar liter angszweet, wel gehad. We hebben op een uitzichtpuntparking een paar duizend foto's getrokken van de sneeuw en de nog hogere rotsen en diepe dalen en de oceaan in de verte en besloten toen samen om niet nog hoger te rijden. Mogelijk hebben we dus twee prachtige meren een paar bochten verder, net gemist , maar een primitieve drang om heelhuids terug beneden te komen en perfecte voldoening met dit eindeloze vergezicht waren voldoende om de weg terug te nemen. En zeg nu zelf, terugkeren na La Mirador de la Reina, het uitzichtspunt van de Koningin, is toch meer dan voldoeninggevend. Ik zie net op de kaart dat we toen halverwege de weg naar de meren waren. Mocht u ooit in de buurt zijn, het is absoluut een aanrader en rem vooral op de motor, blijf in het midden van de weg, dat doen de tegenliggers ook, en neem een goede levensverzekering en negeer vooral uitspraken van de medereizigers die u zenuwachtig kunnen maken zoals daar zijn 'amaai dat is hier stijl, zouden hier veel ongelukken gebeuren en niet zo dicht bij de kant mama'

Cuevas en Picos

We laten vandaag de verstedelijkte omgeving van Bilbao achter. (prikkertjes; we verbleven in Sopelana) Dit deel van de kust lijkt de laatste twintig jaar te zijn volgebouwd en nog steeds blijven wegenwerken en bouwwerven elkaar afwisselen in het landschap. De prachtige heuvels verdwijnen onder een inktvlek van huizen die zich met zekere honger over het landschap uitsmeert en tot in de kleinste dalen spoelt. In de verte zien we de besneeuwde toppen van de Picos de Europa. Na Santander komt er terug rust in het uitzicht en de inktvlek maakt terug plaats voor dorpjes met een begin en een einde (soms zelf hilarisch dicht bij elkaar)(niet omdat we zo snel reden) en in de lieflijke heuvels van Cantabrië gaan we op zoek naar de grotten van Altamira. Het begin van de esthetica volgens de cursus van Rune en een duidelijk terug naar de bron na gisteren, zo zal blijken. De eigenlijke grotten zijn, na wansmakelijke toeristische overconsumptie in de jaren zeventig, niet meer toegankelijk zonder jarenlange wachtlijst maar men heeft een zeer waardige replica gemaakt met een boeiend museum dat belachelijk goedkoop is. (we betaalden in totaal drie euro en het is overduidelijk veel meer waard)(er was op het moment van ons bezoek ook driedubbel zoveel personeel als bezoekers) Joran vond het jammer de echte tekeningen niet te kunnen zien, wat natuurlijk terecht is, maar het alternatief is zo getrouw gemaakt dat ik heel erg onder de indruk ben. We spannen met de beide uitstappen van gisteren en vandaag een boog van twintigduizend jaar kunstgeschiedenis van de cuevas de Altamira tot het Guggenheimmuseum in Bilbao en verdiepen ons in het begrip 'kunst'. Boeiend dat het hedendaags abstracte werk in het Guggenheim dezelfde vragen oproept als de wonderbaarlijke grottekeningen van wat we oermensen noemen. Waarom werd dit gemaakt? Wat drukt het uit? Had de maker er een bedoeling mee of was het vrije expressie van een creatieve geest? Is dit nu kunst en is er voor kunst een 'kunde' nodig? Het levert boeiende gesprekken op en het doet onze vingers ook jeuken om aan de slag te gaan. We dromen even van beroep als grotnabouwer en rijden verder. Ik laat onderweg mijn banden even oppompen bij een lokale garagist waarbij nogmaals blijkt dat met goede wil en veel handen en tanden iedereen elkaar kan verstaan. Hij vindt het zelfs verstandig dat ik langskwam voor ik de bergen inrij. (ik denk dat hij dat bedoelde anders heeft hij nog smakelijk staan lachen met zijn collega's) Die bergen voeren ons helemaal terug naar Glencoe en de mooie tijd die we daar hadden. Ze zijn even rotsig en steil en gekleed in dezelfde tinten alleen zijn ze puntig en scherp en duidelijk jonger. Ze heten Picos de Europa omdat de bergen van ver op de oceaan te zien zijn door schippers en een soort geruststellend baken waren op weg naar huis. Veel bochten en massa's schitterende bergriviertjes later komen we aan op onze camping. De vriendelijke uitbater 'ontvoert' ons naar zijn grote passie; een lokale grot met een tentoonstelling van dieren uit de ijstijd. In zijn enthousiasme nodigt hij ons uit te poseren naast de mamoet en de sabeltandtijger en toont hij ons de zelfgevonden prehistorische botten. Knap uitgewerkte expositie die we gratis mogen bezoeken. Met heel wat verontschuldigingen voor zijn beperkte Engelse woordenschat, en dat viel reuze mee, word ik beschaamd over mijn totaal gebrek aan Spaanse vocabulair. Fantastisch hoe deze dag steeds verder en verder in de tijd lijkt terug te gaan en hoe boeiend dat is voor ons alle drie. Nadat we in het restaurantje van de camping, waar we de enige gasten zijn, een gigantische maaltijd van heerlijk gegrild rundsvlees hebben binnengewerkt, kruipen we ons busje in en zegt Rune; 'Amaai dit was een topdag' en hij had het niet over de grillige punten van de Picos. Genieten zo met koeien met bellen op de achtergrond en regen op ons dakje. (prikkertjes; Avin in Picos de Europa)