camping parking

Ik slaap onder de sterren (zoveel!)(eentje ervan bleek een vuiltje op het dakraampje te zijn de andere gelukkig niet) of onder de volle maan en wordt wakker met schapenwolkjes boven me. Vanochtend vlogen die wel als jachtluipaarden voorbij. Dat uitzicht door het dakraampje zou ik best gewoon kunnen worden. Het was 11 graden toen ik het dekbed van me wegsloeg en snel weer terug. Vandaag wil ik het probleem met de verwarming oplossen en een groot stuk naar het Noorden rijden. In elk sprookje krijgt de held een opdracht; bezorg mij een snorhaar van de maansikkelbeer, breng mij een gouden appel, versla de draak,...in ons heldenverhaal wordt het; ga op zoek naar het heilige vuur! (het heilige water hebben we de voorbije weken al geproefd) Na telefonische overleg met de verkoper in België probeer ik nog een paar dingen met zekeringen en krijg ik een instructie die veel weg heeft van het ontmantelen van een bom. (er komen twee draadjes uit een blauw of rood en een bruin of zwart en je moet het blauwe of rode er uittrekken, het mag nergens raken, écht nergens, en je stopt het er na tien seconden terug in. Er blijken twee zo'n draadjes en ik krijg ontmijningsstress (superhelden hebben het niet makkelijk)) Niets van de haalbare dingen lijkt te werken en ik krijg het advies er door een deskundige naar te laten kijken. Ik zoek een hulplijn op onze route. Het wordt Preston. Met spijt in het hart beloof ik de Brecon Beacons om nog eens terug te keren en we rijden tussen haagjes naar iets dat een grotere baan zou zijn. De kleur die langzaam uit de bomen lijkt te verdwijnen wordt gecompenseerd door tientallen gigantische regenbogen en boeiende gesprekken onderweg. Dagelijkse onderwerpen zoals daar zijn; als er nooit ridders in de verenigde staten waren dan hebben ze ook geen kastelen,... hoe is de geschiedenis daar dan verlopen voor de blanken er waren, wat dachten mensen vroeger dat een regenboog was? Het is kilometers vreten vandaag en dat gaat vlot eenmaal we op de North zitten. Een echte autostrade zonder ronde punten die helemaal naar de stad van de Beatles voert. Na een lange rit komen we bij een motorhomecenter waar onmiddellijk twee techniekers met een zaklamp de route afleggen die mij ondertussen bekend is. Het loopt al tegen sluitingstijd en we krijgen het voorstel om op de parking te overnachten dan kan er morgen uitgebreid naar gekeken worden. Het is totaal ongezellig maar we staan hier gratis en veilig en ik had toch al niet veel energie meer om naar een camping te rijden. De belofte dat er morgen iets gedaan kan worden aan ons koude voeten en de behulpzame vriendelijkheid van de techniekers, die ons ook nog een electrisch verwarmingsapparaatje leenden voor vannacht, klonken ons als muziek in de oren. Ik heb er geen idee van hoe laat ze willen beginnen dus we zullen maar op tijd op staan. Wat in deze behaaglijke warmte niet echt een probleem lijkt.

brecon beacons

Het is nog steeds erg winderig maar de wind kleedt niet alleen de bomen uit hij jaagt ook de wolken voorbij. We warmen ons op met een wandeling langs een kanaaltje en talloze ophaalbrugjes naar een pub die voor de verandering niet de naam Royal Oak, Black Swan, Black Horse of een wit dier draagt. Op het kanaaltje varen superschattige bootjes die erg smal zijn en waar mensen in wonen of logeren. Jammer dat er geen onze kant op moet want we hadden de duimen al klaar. Terug "thuis" skypen we nog met een paar familieleden en danken we de moderne media dat dit allemaal zomaar kan. Veraf zijn en toch dicht bij elkaar. Omdat het toch heel erg afkoelt nestelen we ons met drie in het achterbed. Dat duurt zolang tot Joran, die in het midden lag, toch een beetje clautrofobie krijgt en mijn achterwerk onderkoelt is van het buiten bed hangen. We richten mijn bed dan maar in en midden in de nacht vraagt Joran of ik het niet te koud heb. De wind heeft hem blijkbaar wakker geblazen en hij vertelt 's morgens dat we maar net niet met de wielen van de grond gingen. Verbeelding zit in onze genen.

waar zijn de mannen die de gas doen branden?

Voor de mensen met de prikkertjes; We zijn vanochtend doorgereden in Bath en staan nu vlakbij Brecon in the Brecon Beacons. We reden door een vette file in Bristol (ach wat doe je anders op een zondagochtend), over een gigantische brug over een zeearm (ach wat doe je anders met zijdelingse rukwinden) en onder drie regenbogen door (ach dat maakte het weer allemaal goed). Voor de prikkertjes is het niet helemaal duidelijk waar exact die regenbogen zich bevonden dus doe maar iets geks. Het is niet alleen rozegeur en maneschijn. Er is iets mis met ons verwarmingssysteem en ik vind niet wat. Waarschijnlijk een klein contactje dat verstoort is want al de rest heb ik al nagekeken en we hebben GEEN gasprobleem. Ik kan weinig opmerkingen geven over de handigheid waarmee dit busje op een compacte ruimte een maximaal comfort geeft maar ik stel me toch ernstige vragen bij het plaatsen van de noodfuncties. Volgens mij is het zo gegaan bij het ontwerp. Op een teambuildingsdag voor motorhomebouwers werd als geinige uitdaging gevraagd wat de meest absurde plek was om ventielkleppen en zekeringsknoppen te plaatsen in zo'n busje. Het moet de werknemers van de firma globescout heel wat hilarische momenten bezorgd hebben toen ze zich voorstelden wat het met een reisgezelschap zou doen wanneer ze in de gietende regen, met sterke wind, volledig bepakt voor een lange reis het tweepersoonsbed moeten afbreken (u leest dit goed; lakens, dekens, extra bed, matrassen, lattenbodems, kussens en knuffels, een paar verloren gewaande weessokken,....) naar de andere kant van het busje moet verplaatsen om dan in een yogahouding een klein klepje te openen om een piepklein knopje in te drukken dat je niet zonder handleiding en zaklampje kan vinden. Ik vond het zelf minder hilarisch en was dankbaar dat deze camping internet had waardoor de jongens zombiegewijs zonder mopperen al facebookend matrassen aanpakten en in de grootst mogelijke rommel rustig bleven. Hoewel het met goed weer waarschijnlijk ook zonder multimedia op te lossen viel. Het goede nieuws is dat er niets mis lijkt met dat knopje en dat ik nu werkelijk alles weet zitten van dit busje. Het mindere nieuws is dat de verwarming het nog steeds niet doet en dat we pas dinsdag kunnen bellen naar de firma die me dan mogelijk vraagt om terug alles af te breken. De wind werd steeds erger en het busje schudt me een beetje zeeziek en er komen sms'jes van het thuisfront over hevige stormen en plots lopen er dan toch stille tranen over mijn wangen. Waar is hier dat plekje om eventjes alleen te zijn eigenlijk en het wordt al laat en ik heb hier de hele middag verbouwd en er moet ook nog eten gemaakt worden... Gelukkig hebben we daarstraks een paar blikken ravioli gekocht. Die waren eigenlijk voor de extreme noodgevallen nadat alle groenten en gezonde dingen op zijn en we eens ergens komen en geen eten bij hebben. It tastes like hell maar het is snel klaar. Met een voorzichtig hart breng ik aan dat het nu herfstvakantie is in België (ik wou eigenlijk vooral dat er dan toch af en toe voor school gewerkt zou worden om het beperkte ritme niet helemaal te verliezen maar ben een beetje ongerust over de reactie) waarop ik volmondig van beide jongens hoor, voor ik iets gezegd heb, dat ze wel nog voor school willen (?!) blijven werken deze week. De gas werkt dus niet maar de gasten zeker wel! Dat was vast een van die regenbogen. Ik hoop maar dat we van dit prachtige natuurgebied nog wel wat te zien krijgen morgen.

Bath of een bad?

We hebben op een camping in Bath geslapen. Het is de duurste tot nu toe en we zijn zo ver weggestopt in een uithoek dat we 625 stappen doen (enkel) naar de wc en de douches. Grappig hoe na drie weken in het Verenigd Koninkrijk ik plots een verwantschap voel met totaal onbekenden die hun stuur aan de linkerkant van de wagen hebben staan, om nog maar te zwijgen van de kinderlijke glimlach bij het herkennen van een Belgische nummerplaat. Bath is vermoedelijk een populaire vakantiebestemming en daar profiteert deze enige in de omgeving camping uiteraard erg van. Er staan hier mobilhomes ter grootte van een vrachtwagen of een touringbus waar dan ook nog delen van uitschuiven aan de zijkant. Schotelantennes en vooral megasatelietbollen op hun dak en een lederen salon vanbinnen. We vermoeden dat we bij het volksere gedeelte van de camping ondergebracht zijn en zijn daar wel blij mee. We wandelden naar Bath vandaag langs een paadje langs de Avon. De jongens keken al een tijdje uit naar "iets met meer dan twee straten en een pub" en waren erg blij dat het een echte stad bleek te zijn. (Er was een H&M, een Vans shop, een gigantische  Marks en Spencers,... kortom een stad dus) Bath charmeerde ons met zijn historische gebouwen en indrukwekkende Abbey en we aten een pasteitje op een terrasje. De verplichte Roman Baths hebben we na overleg niet bezocht en daar zijn we allemaal gelukkig mee. Ik droom persoonlijk al een paar weken van een echt bad maar dat zat er in dit gebouw al eeuwen niet meer in dus dat was toch geen meerwaarde geweest. We baden dan maar in de weelderige aanwezigheid van straatmuzikanten en straatartiesten en kijken onze ogen uit aan de gebouwen en bruggen. Het lijkt een ideale bestemming voor een paar dagen, zeker voor wie ook van shoppen houdt. Zelf hebben we het toch snel ook weer gehad en worden we ook moe van zoveel te zien en te horen en nemen we een bus terug. Het is een gezellige stad zonder hoogbouw en dat geeft toch al snel een meer-mensen-maat gevoel. Opvallend is hoe vriendelijk en behulpzaam de buschauffeurs zijn en hoe de mensen op een gewone lijnbus elkaar lijken te kennen en vrolijk afscheid nemen als er eentje afstapt. Boodschappentassen blijven vooraan staan in een daarvoor bedoeld vak en er is een busbegeleider die mensen aanmoedigt om door te schuiven (niet verlegen zijn, er wordt niet gebeten op deze bus, het zijn vriendelijke mensen, schuif maar door naar achter). Strakjes gaan we naar de pub van de camping om even te internetten en uit te zoeken waar we eerst naartoe rijden op onze reis naar het Noorden. Een heel aantal plaatsen die we de laatste drie weken gezien hebben stonden echt op mijn en ons verlanglijstje. Doordat we die nu achterlaten lijkt het avontuur nog maar te beginnen. Tot nu toe hadden we duidelijke doelen en waren de campings open. Dat gaf enerzijds een veilige overnachtingsplek met het gemak van electriciteit en douches en regelmatig ook internet. De meeste campings sluiten hier na 1 november en dat maakt het wel spannender. Anderzijds ontmoet je ook niet echt heel veel mensen. Behalve het gesprek met de Roemeense jongen die zijn geluk kwam zoeken in Engeland en op de camping werkte en de Brit die droomde van het vervolg van zijn reis in Australië maar nu failliet was en kluste op een andere camping  hebben we nog niet echt veel locals ontmoet. Benieuwd dus wat het vervolg ons zal brengen.   Wat we ons afvroegen vandaag; Worden japanners niet moe van foto's van zichzelf trekken? Waarom koop je een mobilhome die zo groot is als een huis, blijf je dan niet beter thuis? Zou een pizzaleverancier ook tot op een camping leveren? Wie draagt die zedige Victoriaanse nachtkleedjes waarvan ruime keuze in de Marks en Spencers tegenwoordig nog? Valt mijn schooltoelage weg als men in België weet dat we omwille van het internet soms huiswerk in een pub moeten maken? Waarom bestaan er campings 'for adults only'?

Stenen doen dromen

.Volgens onze gids; "Magisch en mystiek Engeland" zijn we nu ongeveer in het mytische wonderland. Tussen grafheuvels, witte paarden in de kalkheuvels en graancirkels rijden we naar Avebury. Het is een indrukwekkende omgeving waar veel onbeantwoorde vragen rond bestaan. Het doet iets met een mens om tussen deze gigantische stenen te lopen. Grappig dat hier tussen de stenen huizen gebouwd zijn en mensen wonen. Wat zou het met mensen doen om hier te wonen, ik werd al zoveel gewaar van hier een paar uur rond te waren. Heerlijk om de stenen ook te kunnen aanraken, er lekker tegenaan te staan en er contact mee te maken. Rune zegt dat hij er precies ingezogen wordt als hij ertegen staat en Joran nestelt zich op een steen. "Je moet er je oor eens tegen leggen..." Jammer dat dat in Stonhenge niet kan en binnenkort kan je daar nog minder van zien omdat het bezoekerstraject aangepast wordt. Ik voel me duizend jaar oud en waai lekker uit tussen deze megalieten terwijl de jongens verder in een holle boom kruipen. Er staan ook een paar beuken met een heel indrukwekkend wortelstel dat een paar vierkante meter zichtbaar is. De aarde is hier heel erg in haar element. We zijn heel dankbaar voor dit bezoek en praten nog even na onderweg over de mensen die hier ooit tot dit bouwwerk kwamen terwijl we terugwandelen naar ons busje wanneer plots een regendouche ons doorweekt. We rijden verder naar Bath. Het wordt dringend tijd dat we naar het Noorden beginnen doorrijden willen we rond 6 november in Thurso bij Kune zijn. Dit gedeelte van Engeland roept gewoon nog om vele malen terug te keren en er is hier nog eindeloos veel te zien. We besluiten samen dat de kleine camping waar we stonden toch de gezelligste was tot nu toe.

de hoeveelste is het eigenlijk

Een herfstige rustdag op de camping. Paarden grazen een meter van ons busje in de wei, we horen koeien loeien en verder eigenlijk niets. Gisterenavond een schitterende sterrenhemel en verschillende soorten uilen en verder een eerste koude nacht. Tussen de franse vervoegingen, nederlandse werkwoorden, een opdracht voor chemie en discussies over de tijd voor schoolwerk leest Rune in een boek over Koning Arthur, ontwerpt Joran volkswagenbusjes en neem ik met spijt afscheid van de laatste bladzijden van het boek dat ik lees. Deze middag aten we, alleen omdat de jongens zo aandrongen, SPAM. Voor de niet kenners; Spam is naast een irritante zaak op het internet en in mailboxen een soort corned beef voor gevorderden. Het ziet eruit als 'kindjesworst' met grove stukjes in en ik heb er 25 jaar geleden een trauma aan overgehouden tijdens een Ierlandreis. Omdat in familieverband er zo vaak grapjes over gemaakt werden werd de onderzoeksdrang in de jongens aangewakkerd bij het zien van zo'n blikje. De Tuerlinckxclan mag trots zijn; ze lusten het en willen ook de tip op het blik om er schijven van te bakken wel eens proberen. Onverwacht een bekend gezicht uit België op de camping, Michael ontmoette ik deze zomer in Nederland, en hij verblijft hier toevallig ook. Samen met zijn schoonvader en vriendin maken we een leuke wandeling in de buurt. We kruipen over hekjes, ontmoeten een stier in een wei, zien een alleraardigst kerkje en kopen weer een paar huizen onderweg. Het doet deugd om met fijne volwassenen nog eens in mijn moedertaal te spreken en dromen uit te wisselen. Het is een avond voor een kampvuur maar er is helaas teveel wind. In gedachten steken we er een aan. Heerlijk toch ont-moeten.

stonehenge

Bij het verlaten van Glastonbury laten we ook het miezerig weer en de aanhoudende wind achter. We rijden verder onder een blauwe lucht met snelle wolken die boeiende vormen tekenen op het landschap. De bomen lijken de zomerzon in hun bladeren opgeslagen te hebben en staan in vuur en vlam. Met een mooi keltisch muziekske (Aine Minogue) op de achtergrond zetten we de reis verder naar Stonehenge. De GPS kiest soms een vreemde route maar we denken ondertussen dat ze ons de mooiste dingen laat zien en zijn het helemaal eens met haar keuze voor kleine landelijke wegen met uitzicht. Het lijkt of onze route ons steeds verder terug in de tijd brengt en het is een verademing om terug buiten te zijn. Engelsen zijn zonder meer goed in het bewaren van hun erfgoed (het onderhouden en uitbuiten ervan ook trouwens) en dat betekent dat je de audiogids dus in acht verschillende talen kon krijgen. We twijfelen nog even tussen japans en nederlands maar kiezen voor de makkelijke weg. Na een paar minuten is duidelijk dat ik bij het eten zelf exact hetzelfde verteld heb als wat er nu uit ons apparaatje komt behalve dan met de richting aanwijzingen erbij. Joran merkt op dat de waterval (het blijft een topper) toch 'anders' was omdat er a) geen bus japanners foto's van zichzelf stond te trekken en b) omdat je er zo dichtbij kon komen en omdat je alleen was voelde je de energie beter. We hebben geen petje, paraplu, sleutelhanger, bierviltje, t-shirt, monopollyspel,... gekocht van de site met monolieten op en betreurden het dat in de oude dagen mensen met een bijteltje stukken uit de stenen kwamen hakken als souvenir. Toch fascinerend en indrukwekkend, zelfs met een bus japanners, dat ooit mensen duizenden jaren geleden al naar hier kwamen en rituelen deden.
Schitterend cd'tje trouwens 'Celtic Pilgrimage' toepasselijke naam. Voor de mensen met de prikkertjes; we slapen vandaag in Orcheston, een gehucht bij Stonehenge. Een heerlijk rustige camping met free wifi en een wasmachine. Paarden in de wei naast ons, goudgele bomen en picknicktafeltjes. 'Waar is mijn mes om een stok mee te bewerken' wordt er gevraagd, ik verdwijn weer even in Marion Bradley terwijl de was draait. Dat zijn de mooie dagen toch.