Bij het verlaten van Glastonbury laten we ook het miezerig weer en de aanhoudende wind achter. We rijden verder onder een blauwe lucht met snelle wolken die boeiende vormen tekenen op het landschap. De bomen lijken de zomerzon in hun bladeren opgeslagen te hebben en staan in vuur en vlam. Met een mooi keltisch muziekske (Aine Minogue) op de achtergrond zetten we de reis verder naar Stonehenge. De GPS kiest soms een vreemde route maar we denken ondertussen dat ze ons de mooiste dingen laat zien en zijn het helemaal eens met haar keuze voor kleine landelijke wegen met uitzicht. Het lijkt of onze route ons steeds verder terug in de tijd brengt en het is een verademing om terug buiten te zijn. Engelsen zijn zonder meer goed in het bewaren van hun erfgoed (het onderhouden en uitbuiten ervan ook trouwens) en dat betekent dat je de audiogids dus in acht verschillende talen kon krijgen. We twijfelen nog even tussen japans en nederlands maar kiezen voor de makkelijke weg. Na een paar minuten is duidelijk dat ik bij het eten zelf exact hetzelfde verteld heb als wat er nu uit ons apparaatje komt behalve dan met de richting aanwijzingen erbij. Joran merkt op dat de waterval (het blijft een topper) toch 'anders' was omdat er a) geen bus japanners foto's van zichzelf stond te trekken en b) omdat je er zo dichtbij kon komen en omdat je alleen was voelde je de energie beter. We hebben geen petje, paraplu, sleutelhanger, bierviltje, t-shirt, monopollyspel,... gekocht van de site met monolieten op en betreurden het dat in de oude dagen mensen met een bijteltje stukken uit de stenen kwamen hakken als souvenir. Toch fascinerend en indrukwekkend, zelfs met een bus japanners, dat ooit mensen duizenden jaren geleden al naar hier kwamen en rituelen deden.
Schitterend cd'tje trouwens 'Celtic Pilgrimage' toepasselijke naam. Voor de mensen met de prikkertjes; we slapen vandaag in Orcheston, een gehucht bij Stonehenge. Een heerlijk rustige camping met free wifi en een wasmachine. Paarden in de wei naast ons, goudgele bomen en picknicktafeltjes. 'Waar is mijn mes om een stok mee te bewerken' wordt er gevraagd, ik verdwijn weer even in Marion Bradley terwijl de was draait. Dat zijn de mooie dagen toch.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten