brecon beacons

Het is nog steeds erg winderig maar de wind kleedt niet alleen de bomen uit hij jaagt ook de wolken voorbij. We warmen ons op met een wandeling langs een kanaaltje en talloze ophaalbrugjes naar een pub die voor de verandering niet de naam Royal Oak, Black Swan, Black Horse of een wit dier draagt. Op het kanaaltje varen superschattige bootjes die erg smal zijn en waar mensen in wonen of logeren. Jammer dat er geen onze kant op moet want we hadden de duimen al klaar. Terug "thuis" skypen we nog met een paar familieleden en danken we de moderne media dat dit allemaal zomaar kan. Veraf zijn en toch dicht bij elkaar. Omdat het toch heel erg afkoelt nestelen we ons met drie in het achterbed. Dat duurt zolang tot Joran, die in het midden lag, toch een beetje clautrofobie krijgt en mijn achterwerk onderkoelt is van het buiten bed hangen. We richten mijn bed dan maar in en midden in de nacht vraagt Joran of ik het niet te koud heb. De wind heeft hem blijkbaar wakker geblazen en hij vertelt 's morgens dat we maar net niet met de wielen van de grond gingen. Verbeelding zit in onze genen.