waar zijn de mannen die de gas doen branden?

Voor de mensen met de prikkertjes; We zijn vanochtend doorgereden in Bath en staan nu vlakbij Brecon in the Brecon Beacons. We reden door een vette file in Bristol (ach wat doe je anders op een zondagochtend), over een gigantische brug over een zeearm (ach wat doe je anders met zijdelingse rukwinden) en onder drie regenbogen door (ach dat maakte het weer allemaal goed). Voor de prikkertjes is het niet helemaal duidelijk waar exact die regenbogen zich bevonden dus doe maar iets geks. Het is niet alleen rozegeur en maneschijn. Er is iets mis met ons verwarmingssysteem en ik vind niet wat. Waarschijnlijk een klein contactje dat verstoort is want al de rest heb ik al nagekeken en we hebben GEEN gasprobleem. Ik kan weinig opmerkingen geven over de handigheid waarmee dit busje op een compacte ruimte een maximaal comfort geeft maar ik stel me toch ernstige vragen bij het plaatsen van de noodfuncties. Volgens mij is het zo gegaan bij het ontwerp. Op een teambuildingsdag voor motorhomebouwers werd als geinige uitdaging gevraagd wat de meest absurde plek was om ventielkleppen en zekeringsknoppen te plaatsen in zo'n busje. Het moet de werknemers van de firma globescout heel wat hilarische momenten bezorgd hebben toen ze zich voorstelden wat het met een reisgezelschap zou doen wanneer ze in de gietende regen, met sterke wind, volledig bepakt voor een lange reis het tweepersoonsbed moeten afbreken (u leest dit goed; lakens, dekens, extra bed, matrassen, lattenbodems, kussens en knuffels, een paar verloren gewaande weessokken,....) naar de andere kant van het busje moet verplaatsen om dan in een yogahouding een klein klepje te openen om een piepklein knopje in te drukken dat je niet zonder handleiding en zaklampje kan vinden. Ik vond het zelf minder hilarisch en was dankbaar dat deze camping internet had waardoor de jongens zombiegewijs zonder mopperen al facebookend matrassen aanpakten en in de grootst mogelijke rommel rustig bleven. Hoewel het met goed weer waarschijnlijk ook zonder multimedia op te lossen viel. Het goede nieuws is dat er niets mis lijkt met dat knopje en dat ik nu werkelijk alles weet zitten van dit busje. Het mindere nieuws is dat de verwarming het nog steeds niet doet en dat we pas dinsdag kunnen bellen naar de firma die me dan mogelijk vraagt om terug alles af te breken. De wind werd steeds erger en het busje schudt me een beetje zeeziek en er komen sms'jes van het thuisfront over hevige stormen en plots lopen er dan toch stille tranen over mijn wangen. Waar is hier dat plekje om eventjes alleen te zijn eigenlijk en het wordt al laat en ik heb hier de hele middag verbouwd en er moet ook nog eten gemaakt worden... Gelukkig hebben we daarstraks een paar blikken ravioli gekocht. Die waren eigenlijk voor de extreme noodgevallen nadat alle groenten en gezonde dingen op zijn en we eens ergens komen en geen eten bij hebben. It tastes like hell maar het is snel klaar. Met een voorzichtig hart breng ik aan dat het nu herfstvakantie is in België (ik wou eigenlijk vooral dat er dan toch af en toe voor school gewerkt zou worden om het beperkte ritme niet helemaal te verliezen maar ben een beetje ongerust over de reactie) waarop ik volmondig van beide jongens hoor, voor ik iets gezegd heb, dat ze wel nog voor school willen (?!) blijven werken deze week. De gas werkt dus niet maar de gasten zeker wel! Dat was vast een van die regenbogen. Ik hoop maar dat we van dit prachtige natuurgebied nog wel wat te zien krijgen morgen.