Stenen doen dromen

.Volgens onze gids; "Magisch en mystiek Engeland" zijn we nu ongeveer in het mytische wonderland. Tussen grafheuvels, witte paarden in de kalkheuvels en graancirkels rijden we naar Avebury. Het is een indrukwekkende omgeving waar veel onbeantwoorde vragen rond bestaan. Het doet iets met een mens om tussen deze gigantische stenen te lopen. Grappig dat hier tussen de stenen huizen gebouwd zijn en mensen wonen. Wat zou het met mensen doen om hier te wonen, ik werd al zoveel gewaar van hier een paar uur rond te waren. Heerlijk om de stenen ook te kunnen aanraken, er lekker tegenaan te staan en er contact mee te maken. Rune zegt dat hij er precies ingezogen wordt als hij ertegen staat en Joran nestelt zich op een steen. "Je moet er je oor eens tegen leggen..." Jammer dat dat in Stonhenge niet kan en binnenkort kan je daar nog minder van zien omdat het bezoekerstraject aangepast wordt. Ik voel me duizend jaar oud en waai lekker uit tussen deze megalieten terwijl de jongens verder in een holle boom kruipen. Er staan ook een paar beuken met een heel indrukwekkend wortelstel dat een paar vierkante meter zichtbaar is. De aarde is hier heel erg in haar element. We zijn heel dankbaar voor dit bezoek en praten nog even na onderweg over de mensen die hier ooit tot dit bouwwerk kwamen terwijl we terugwandelen naar ons busje wanneer plots een regendouche ons doorweekt. We rijden verder naar Bath. Het wordt dringend tijd dat we naar het Noorden beginnen doorrijden willen we rond 6 november in Thurso bij Kune zijn. Dit gedeelte van Engeland roept gewoon nog om vele malen terug te keren en er is hier nog eindeloos veel te zien. We besluiten samen dat de kleine camping waar we stonden toch de gezelligste was tot nu toe.