glastonburry

Gejaagd door de wind wandelen we via een foothpath naar het stadje. Gewapend met regenjassen en een houten drinknapje bezoeken we vandaag de Chalice Well. Zelfs in dit miezerige Engelse weer roept de vredige schoonheid van deze tuin rust en diepe stilte op. Tussen eeuwenoude taxussen en meidoorns ligt de welbekende bron er vandaag een beetje donker bij. Er zijn weinig mensen in de tuin wat nog meer verstilt. De vrouw aan het onthaal vermelde de mogelijkheid om van de bron te drinken bij het leeuwenhoofd. Ze had speciale plasticflesjes in verschillende maten daarvoor te koop. We vinden het een beetje ontheiligend zo'n plastic flesje en daarom hebben we een houten drinknap meegebracht. Het heilige bronwater smaakt naar bloed (vanwege het hoge ijzergehalte) wat de naam van bloedbron nog meer bevestigd. Het water ziet er in de prachtige bassins ook rood, of roestig, uit. Het is een sacrale plek die echt uitnodigt tot meditatie en bezinning. Ik zou hier gerust een hele tijd kunnen zitten. De vesica pisces, die hier veelvuldig terugkeert in deksel en vijvervorm, is een universeel symbool van twee in elkaar grijpende cirkels die de vereniging van hemel en aarde, geest en materie, bewuste en onbewuste en mannelijk en vrouwelijke voorstelt. Ik ben ontroert bij dit symbool omdat het ook door Stefan in onze huwelijkstafel verwerkt werd en ons dus heel vertrouwd is. Op een bepaalde plaats in de tuin kan je de Tor zien staan. Heel bijzonder om zo bij de bron beneden de Tor boven te kunnen zien. Hemel en Aarde zijn hier inderdaad dicht bij elkaar. Ik weet niet of het werkelijk nog mogelijk is om het pelgrimlabyrinth naar de Tor te volgen maar Rune wil het zelf ook liever niet proberen met dit weer en Joran heeft een vreemde pijn in zijn knie. We volgen het kleine betonpaadje dan maar met de vele trappen. De wind blaast ons bijna van de heuvel af. De jongens vinden het prettig, ik ben een beetje ongerust, om zich tegen de wind te laten hangen zonder om te vallen. In de Tor zelf giert de wind echt rond langs alle kanten, hij rukt je als het ware uit elkaar. Je hebt van hierboven een schitterend uitzicht op de nevelen van Avalon. Al het gedoe over het waarheidsgehalte van de Arthurverhalen neemt niet weg dat de mystiek hier zowat uit de grond dampt en er iets ouds en verhalend in mensen geraakt wordt. Gaat het bij die archetypische verhalen niet meer over her-inneren als beweging dan over een oplijsting van gebeurtenissen? Wandelend door de Highstreet van Glastonbury zijn we verwonderd over de massa paganistische, spirituele, esoterische, veelkleurige, gothic, neo-hippieachtige winkels. Na een paar boekenwinkeltjes vol wierook en ijle muziek lachen we met de naam Highstreet. De 'hennep'-winkel op de hoek onderstreept de stemming. De paters van de vroegere Abbey wordt min of meer verweten dat ze onduidelijkheid schiepen over het vermeende graf van Arthur als was het om meer pelgrims te lokken. De trend van mensen die zich nestelen met allerlei commerce in de buurt van sacrale plekken is in dit stadje wel gebleven. Misschien is het daarom dat St, Nectans glen zoveel meer indruk nog maakte. De eenvoud, de essentie, het zuivere,... Desalniettemin voel ik het heldere water nog in mij.
Mooie spreuk voor trekvogels gevonden vandaag; "Never doubt the power of your wingspan, nor the heights to witch you can soar." of op de gebloemde caravan naast ons; "Never drive faster than your angel can fly"