gegroet Arthur Pendragon

"between the eye in the cave and the sea hammering on the rocks..." staat in een steen gehouwen die vervaarlijk dicht bij de rand van deze klif ligt. We staan aan de Noordkust van Cornwall in Tintagel en kijken naar de grot waar Merlin woonde onderaan de klif waarop het kasteel van Arthur ligt. De zon verlicht met een late krachtinspanning het schiereiland waarop de ruine nog rest en wij zijn overdonderd door de ruwe zee onder ons, die inderdaad tegen de rotsen hamert. Met een harde klap horen we grotten vollopen en we voelen een siddering door de bodem gaan. Met verwondering zien we grote waterfonteinen tussen rotsen omhoog spuiten. Ik voel me klein als mens naast zoveel oerkrachten en ook als mama naast twee tieners die ik graag heelhuids mee thuis breng. Het is een magische plek en je voelt absoluut nog iets van het roemrijke en mythische verleden. Alleen de locatie al tart alle verbeelding. Wie voelde ooit de noodzaak om in dit godvergeten gat, sorry Arthur, op deze levensgevaarlijke, winderige plek een burcht te bouwen. Welke geestelijke raadsman gaat in een koude, vochtige grot wonen die de helft van de dag onder water staat. Misschien had hij daar wel een geheim bubbelbad verzinnen we, opgewarmd door een hete drakenadem,... magie is hier duidelijk niet ver af. We hebben gezien hoe het water over de spectaculaire rotsformaties beukt en lazen dan dat in deze inham ooit (ergens tussen de vijfde en de zesde eeuw) handelsschepen uit de middellandse zee aanmeerden en onder andere olijfolie verhandelden. Het moet een welstellende nederzetting geweest zijn, Tintagel. Wat hebben wij toch een beperkt beeld van de geschiedenis denk ik dan. Alsof de beschaving nog zo jong is. Vol ontzag buig ik diep voor wie hier durft aanleggen en muren metsen.