11 oktober

Met mijn rug tegen een eeuwenoude eik, ogen gesloten, hoor ik mijn lievelingsgeluid; wind die door de bladeren ruist. Ik open mijn ogen en kijk rond; dit is the New Forest. Ik heb op deze korte ochtendwandeling al een buizerd, een paar grijze eekhoorns, een kleine kudde wilde ruigharige koeien, een hinde met jong, een kudde halfwilde ponies en een paar varkens gezien. Dieren die hier in dit uitgestrekte natuurpark vrij mogen rondlopen, ook in de dorpjes en over de straten maar vooral in de kilometers oerbos. Gisteren hoorden we bij valavond de herten burlen in het bos en de campingeigenaar waarschuwde ons voor de vechtende mannetjesherten (red deer) in dit paarseizoen. De lage herfstzon zet afwisselend de spot op een andere wonderlijke plek tussen de goudkleurige bomen. Dit is herfst met een hoofdletter. (en met veel beukenootjes, eikels, kastanjes en vervallen braambessen) Hier ben ik thuis, ik zou best elke dag kunnen beginnen met een wandeling in zo'n omgeving. Rune en Joran verwachten elk moment een ontmoeting met een hobbit. Even terug aansluiten bij het vorige bericht voor wie de route graag volgt op de kaart. Na Hastings zijn we naar Battle gereden om het echte slagveld van de slag bij Hastings te zien. Het klinkt respectloos, Battle is een koddig dorpje, maar een slagveld is tenslotte maar een veld, de slag werd een slordige duizend jaar geleden al beslecht (in 1066 om olledig te zijn) en ondanks de prachtige abdij die de veroveraars er neergepoot hebben (gewetenswroeging?) was het de rit niet echt waard. Daarna reden we naar de Long Man van Wilmington. Het kan ons niet veel schelen of dit kunstwerk nu prehistorisch dan wel door een laat zestiendeeeuwse monnik aangebracht is, we voelen vooral de magische energie die ervan uitgaat en die voorbij gaat aan elke mogelijke datering. Persoonlijk had ik hier nog wel langer kunnen blijven en een wandeling in deze prachtige omgeving maken maar we reizen met drie en de camping riep. Nu ja, niet luid genoeg eigenlijk. Het plan was om in Brighton te kamperen maar de wegwijzer naar de camping hebben we gemist. Doordat we langs de kustweg gereden zijn hebben we wel de indrukwekkende grandeur van deze mondaine kuststad gezien. In tegenstelling tot de nederige schattigheid van de kleine vissersdorpjes die we tot nu toe zagen lijkt het of de mens in Brighton aan de zee iets over macht wil duidelijk maken. Ze zullen het niet graag horen in Brighton maar wat nog het meeste indruk op ons gemaakt heeft in het doorkruisen zijn niet de statige gebouwen en de dure strandhuisjes, zelfs niet de pretparkpier, maar het roestige skelet van de voormalige afgebrande pier dat kwetsbaar en stevig tegelijk overeind is blijven staan in de branding. Het is een ontroerend beeld van een vervlogen tijd en lijkt het chique Brighton terug in een perspectief te plaatsen. Bij gebrek aan een bordje naar de camping dan de kustweg maar verder volgen, in volle spits aanschuiven door de buitenwijken om uiteindelijk in een volgende gemeente in het pikdonker het bevrijdende bordje met een caravan op te volgen tot bij de caravanningclub. Of we nog van plan waren uit te gaan vroeg de uitbater. Niet echt, eigenlijk, hij was ook niet echt mijn type. Na het verplichte schoolwerk en boodschappen zijn we doorgereden naar de New Forest die ik hierboven beschreef. Wonderschoon maar de beloofde fish en chips zijn voor een andere keer, al moet ik wel bekennen dat de Mc Donalds volgens sommigen onder ons als alternatief ook goed was. Vandaag en gisteren zijn we in de buurt van Brockenhurst in New Forest National Park. Kies maar een groen prikkertje op je kaart want het is hier echt heel bosrijk! Morgen rijden we door naar Cerne Abbas. Daar is weer een long man en ook een camping met wasmachine. Een mens moet zijn priorieiten stellen; we kunnen bijna niet meer in het toiletje omdat het vol vuile was zit.